.

müsait bir yerde binecek var.

2011-01-04T20:54:00.002+02:00

valla ben de Pearl Jam "Black" i yazmış olmayı isterdim, ama öyle bir şansım yok....
yani demek istiyorum ki, burda yazanları "çalan" arkadaş; ne var ne yoksa götüne sok....
hatta bunu da kes kopyala yapıştır....
ne dersin :D
?

053....................

2011-01-04T00:05:00.001+02:00

telefon numaranı rehberden sildim, şimdi geriye kalan tek şey zihnimden de silmek..

weather forecast

2010-12-23T22:27:00.003+02:00

"acı" her zaman kalbine inmez insanın... gözlerinden çıkmaz... her zaman katıdan sıvıya dönüşüp yağmaz burnunun üstüne.... hüzünlü bir şarkı olmaz, odayı doldurmaz.... her zaman doldurmaz kadehi... insan bazen acıyı alkolle yıkamaz... yıkayamaz.

bazen, bazı insanlara... kulaklarından girer acı.. boğazından geçer, bir tam tur atar kemiklerinde..
midesinden çıkar... kupkuru bırakır zaman zaman... bulutları parçalar.. yağmur içine içine yağar... susturur dünyanı, boşaltır bardakları... bardaktan boşalır acı, seni boş bırakır... bir sigara yaktırır, iki sigara yaktırır, üç sigara yaktırır... uyutmaz.

girdiği kulağında kalır...
bir sis gibi kaplar odanı,
karla karışık yağar acı.

seni neden unutamam?

2010-12-21T22:15:00.003+02:00

bir çocuğunun olması seni baba yapmış olabilir.. ama saçlarını kestirmek adam olmana yetmeyecektir...
vurduğun diplerden kalkmış olman, aslında ne olduğunu değiştirmeyecek..
sevilmen, senden nefret edenlerin sayısını eksiltmeyecek....
ben seni hiç unutmayacağım çünkü.

sık değil, hiç değil ama ortasında bir yerdeyim...
artık beynimde kapladığın hacim eskisinden az, hiç'ten biraz çok...
en azından yaşatıyor..
nefes aldırıyor...
senin neyini sevdiğimi unutuyorum yavaştan..
seni neden sevdiğimi de...
sesin kısıldı kulaklarımda bağıra bağıra...
ellerini hatırlamıyorum mesela...
sevdiğin yemekleri anımsamıyorum..
bana ne derdin de mutluluktan kesilirdi nefesim..
net hatırlamıyorum.

ne kaldı dersen..
nedir bir türlü gitmeyen...

sabah yaptığın yumurtanın tadı... en mavi tişörtün, kapıdan çıkarken aldığın şapkam... tuttuğun takım, ayakkabı numaran, annenin adı, yeğeninin yaşı, Alsancak'ın ortasında telefonda adımı bağırman, beni ilk gördüğünde kurduğun cümle, bir de... bir de... metroya inerken sana dönüp baktığımı hatırlarım.. son'u hatırlarım.

hiçbir ayrıntı yok aklımda, ben 1 Temmuz 2008'de ne hissettiğimi hatırlarım... ve 2 ve 3 ve 4'ünde....

öyle bir öfke var ki burda...
hiçbir zaman "hiç" olmayacak çünkü ben seni hep hatırlayacağım.

.

2010-12-16T00:22:00.003+02:00

küfretmek ya da bağırıp çağırmak yerine daha zekice, daha anlamlı sözler sarfedebilirim durumla ilgili olarak... ya da daha yerinde bir tavırla, hiçbir şey söylemeyebilirim sana... orta anadolunun kurak topraklarından çıkma bir öküzsün eninde sonunda.. yaşadığın hayat, giydiğin kimlik, takındığın tavır son derece uyumluyken belli ki sana yakışmayan, yanında güzel durmayan ve durmayacak olan tek şey benim... eh, bir de noksanlıkların var tabii, şeref, doğruluk falan filan... sanırsam yalan söylediğin tüm insanlar toplansak, hikayelerimizle epey eğlenirdik, .. senden iyi şey mi var gülecek.. senden daha trajikomik adam mı var görecek... o yüzden kızmamak lazım senin gibilere... öyle açıp telefonu hor hor konuşmak falan da lüzumsuz... ararsan da açmamak lazım.. ne de olsa telefonları cevaplayınca "kesin bana hasta" diyen takımdasın... el sallamaya bile gerek yok arkandan... nasılsa yolu biliyorsun..

erkek adamsın

2010-11-24T00:06:00.002+02:00

bir şeyi aynı anda hem isteyip hem istememek kadınlara mahsus olmalı....
demek ki kadınım...
istediğin şey için bir şey yapmak, bir şey olmak, olamazsan değişmek kadına ait..
demek ki kadınım..
sesini duyurana kadar bağırmak, o ses kısılana dek konuşmak kadının işi..
demek ki kadınım...
göze aldığın şeyi yaşamak için adım atmak, daha hızlı adımlar atmak, gerekirse koşmak, düşsen de kalkmak kadına ait..
dizlerimde çok yara var,
demek ki kadınım..

ne düşünüyorsan söylemek, ne söylüyorsan yapmak, hep söylediğin yerde olmak, daima olduğun gibi kalmak kadına mahsus..
demek ki erkeksin.

dumanlı saham

2010-11-21T23:50:00.003+02:00

elbette bitmedi.
tabii ki söyleyeceklerimin sonu gelmedi...
derler ya hani..:
sana söyleceyeceğim öyle çok şey var ki...
biliyorum kaç sayfam.... kaç paragrafım, kaç cümlem kaldı içimde... hadi onları da geç, harf harf ezberimde, kelimeler çoktan sıralı kağıtta kalemde.... ssatler gibi uzun onlar, yağmurdaki su kadar çoklar.. ve sen, bir yağmurla gidiyorsun.... bir diğeriyle geri gelene dek..

sen, mesela..
sigara gibi adamsın. keyif verirsin, sensiz olmak zor.
seni bırakmayı bir de bana sor..... söndürdüğüm sigarayla bitiyorsun, bir diğeriyle başlayana dek..
ama dumanın var işte, gözüme kaçınca ağlıyorum ister istemez..
ve dumansız sigara olmuyor.
ve senin duman çok yakıyor.

eşyalarını koklayacak kadar çok sevmedim seni...
o başka bir engin'lik idi...
ama.. çoraplarını, diş fırçanı saklayacak kadar düşkündüm sana... ne zaman bir türkü duysam bir tek sen gelirsin aklıma, sıkışırsın bir kaç nota arasına; bir şehir var seninle anılıyor hala, bir balık var ağzıma sürmedim senden sonra... rakıyı daha az içiyorum çünkü kadehin dibinde illa ki biraz da olsa sen varsın...
bir kadehle son buluyorsun... diğeriyle can bulana dek...

yağmur illa ki duruyor.
sigara mecbur kalırsan bırakılıyor.
rakı şişesi mutlaka bitiyor.
anlıyor musun?

gittiğim, gördüğüm, resimlediğim, yazdığım U2

2010-09-08T17:36:00.001+03:00

Eğer 30 üstüyseniz, 90'lı yıllardan beri birçok konsere gittiyseniz, yaşayabilecekleriniz ya da görebilecekleriniz hakkında fikir sahibisinizdir. Festival tarzı şeylerden çok hoşlanmıyorum, ben daha ziyade sevdiği grubu - kendisi gibi sadece o grupla ilgilenen insanlarla - uzun uzun seyretmeyi sevenlerdenim.

U2 ile ilgili düşüncelerim de kendimi bildim bileli aynıdır. Sevmek ya da sevmemek bir yana, iyi müzik yaptıklarını inkar edemezsiniz. Gerçi bu ülkenin insanı sevmediği her şeye "iğrenç" demeye meyillidir. Özellikle müzik konusunda mazallah politik görüş falan savunur gibi kutuplaşır. kimse kusura bakmasın ama müzik konusunda nesnel yorumlamalar yapamayacak kadar kıtız. Küçükken uğraşırdım bunlarla, artık belediye baksın diyorum. Zaten U2 sevmeyenler de sanırım en fazla 5 şarkısıyla bu kanıya varmışlardır. İlginçtir ki, sevdiğini söyleyenler de muhtemelen 5 şarkı ile bu kanıya varmıştır. Aslında insanların o derece yabancı olduğu bir grup. Ben iki gruba da aslında sağda solda kalmış ve duysanız çok seveceğiniz şarkıları vardır demek isterim. Please gibi, Staring at the Sun gibi, In a little While gibi.. Hele Acrobat gibi... Ancak bu başka bir konu..

Konseri duyduğum andan beri gideceğimi biliyordum. Olimpiyat Stadı olayını duyduğum zaman ise "olsun, en fazla orda kalır dönemem" dedim kendime. Nitekim nerdeyse o da oluyordu, az sonra...

Bono'ya gelince, ben oldum olası muhteşem bir yorumcu olduğunu düşünürdüm. Miss Srajevo'yu İstanbul konserinde canlı dinleyip de bu yoruma katılamayan olmayacaktır tahminimce. Olayın aktivist boyutuna gelince.. Aktivist kelimesini duyunca bile gülesim geliyor, hiç olamadım. Yani ayıpsa ayıp yapacak bir şey yok, aktivist bir yana ben deaktivist bile olabilirim.. Ama insanların istediği gibi düşünüp konuşup yaşaması gerektiğine inanıyorum. Türkiye'deki insan haklarına falan ettiği yorumlara kıl olanlar, sanırım Sollingen olayından sonra Almanya konserinde Bono'nun "sıradaki şarkıyı öldürülen Türk kızları ve anneleri" için çalıyoruz deyip ONE çaldıklarını hatırlamıyorlar. Ama önemli değil, biz bu toplumsal ikiyüzlülüğe ve işimize göre yorumlama işine alışığız. Tüm bu bakanla köprüde yürüme, başbakmayanla görüşme işleri hakkındaki tek yorumum "vay be amma tantana, neyse konser gelse de izlesek" oldu. Yani umrumda değil sayın okuyucu. Samimi bulmak ya da bulmamak konusu da umrumda değil, ben gidip "vertigo"yu izlemek istiyorum, o kadar.

Ve konser sabahı bir feribota atlayarak, ipodumu evde unutarak, sırt çantama attığım şemsiye ve yağmurluk ile İstanbul'a yollandım. İlk akıllıca hamle konser alanına Yenibosna üzerinden ulaşmak oldu. Otobüsler bekliyor, muavin bağırıyor "haydiiii uuuuu ikiii konserine gidiyoruuuz" Gerçi oraya en akıllı ulaşım sanırım helikopter falandır, ya da Bulgaristan'dan daha rahat gelebilirsiniz. O devasa şeyi oraya yapan zihniyeti ise anlamazdım, gidip görünce daha da anlamaz oldum. Ben diyeyim bozkır gülü siz deyin at üstünde kelebek... Yanına gelince bile içine girmek için yarım saat yürümek durumundasınız. Çevresinde "hiçbir şey" yok. Nerdeyse yol bile yok. Orda es kaza kalsanız, ölürsünüz yani o derece.

Saat 13.30 gibi ulaşılan mekanda 120 küsürüncü kişi olarak damgalanıp havuz misali bir yerde sıkışıp tepişmeden yerlere yayılmak suretiyle beklemeye başladım. Önde olmanın en güzel tarafı da bu, tuhaf havuz kılıklı alanlarda etrafınız çevrili bekliyorsunuz. İzdiham olmayacağını biliyorsunuz, o alana kimsenin girmeyeceğini de.. Dört saat bekledik. Ne kadar çok yabancı var, anlatılmaz. Bir de yanımdaki 3 kişiden feyz alarak söylüyorum, Portekiz'e yerleşme kararı aldım. Hatta tüm hatun kişilere tavsiyem, Portekiz'e gidin, burada boşuna uğraşmayın. Neyse, bu da başka bir yazı konusu. İrlanda'dan gelen bir grupla konuştuk epey, en son Dublin konserine 86000 kişi geldi diyorlar, burada hayatta olmaz diyorum. Konser mekanı absurd, günlerden Pazartesi ama gene de tahminimden kalabalık oluyor. Saat 7 gibi boş görünen tribünler ancak 8'den sonra doluyor. Sanırım geç gelenler, ciddi bir trafik çilesi çektiler.

İçeri girdiğimizde saat 6'ya geliyor. Inner circle denen yere rahatlıkla giriyoruz. E burası sahne önü diyorum, cidden de bu kadar dibinde olmayı beklemiyordum. Dışardaki tozdan kurtulma sevinci olsa gerek, herkes anında yere oturuyor. Saat 8'e kadar da kalkmadık, iyi oldu. Sahneyle armadaki tek şey beş adet Japon kadın. Kısa boylu insanları çok sevmezdim, o geceden sonra hasta oldum. U2 tam da önümde olacak.

İçerde yiyecek ıvır zıvır var ama karton bardaktaki birayı 10 liraya alan fazla yok. Gene de yanında kendi viskisiyle falan gelenler çok. Stadyumdaki grup profiline bakarsak, referandumdan hayır çıkacak, demedi demeyin :)

Saat 7'de düğmeye basılmış gibi yağmur başlıyor. Kimseden tık yok, hemen şemsiyeler açılıyor, insanımız tedbirli. Saat 8'de aynı düğmeyle kesiliyor. O devasa ekran tam tepemde, neler olduğunu görmekte zorlanıyorum. Bu arada demeden geçemeyeceğim 360 denince sahneyi dönüyor sanan insanlar o kadar çoktu ki, sanırım sahne sabit kalınca epey üzüldüler. Tribünde oturmanın tek avantajı o olabilir, şovu bütünüyle görmek. Ben resimlere bakınca şaşırdım, vay tepemde bunlar mı olmuş diyerek. Yine de tercihim her zaman sahneyi yakından görmek olmuştur, olacaktır.

Snow Patrol sahneye 8.30'da çıktı. Seveni de tanıyanı da pek yok. Hatta yanımda adamları kötüleyip duran bir adama "pardon ama onlar epey ünlü bir indie" grubu diye sataştım, sanırım epey sinirli söylemişim, tırstı ve sustu. Sahnede tam olarak yarım saat kaldılar. Son şarkıları Chasing Cars'ı U2 crew ile birlikte söylediler, muhteşemdi.Snow Patrol gider gitmez ufak büyüklükte bir Çin ordusu kadar insan sahneyi U2 için hazırlamaya başladı.

Saat tam da 10 olduğunda Space Oddity duyulmaya başladı. Biliyoruz ki onunla çıkacaklar. Herkes bağırıyor, ama nerde bu adamlar, kafamı kaldırdım ekranda yürüyor görünüyorlar. Sonra anladım ki arkadan geliyorlar. Yaşasın 360 diyorum başka da bir şey demiyorum. İlk şarkı Beautiful Day, çok sevdiğim bir şarkısı değil aslında. Ve tam 2 saat boyunca 25-26 şarkıyı muhteşem bir görsel şovla sunuyorlar bize. Yılda beş kere izleyebileceğiniz bir Serdar Ortaç konserine ortalama 80 lira falan veren zihniyet 50 liradan başlayan ve en önden seyretmenin maliyeti 100 lira olan bir U2 konserine pahalı demesini de anlamıyorum.

Bana en keyif veren yorumlar, Miss Sarajevo ( ne ses varmış sende be Bono ) , In a little While, Elevation, I Still Haven't Found What I'm Looking For ( inanılmaz bir seyirci korosuydu, unutulmayacak ) Vertigo, Get on Your Boots, One ( inen kocaman bir küreden yansıyan ve stadın her köşesine giden ışıklar ve mavilikle kendinizi gerçekten yalnız ve özel hissedip dalabiliyordunuz anılara falan ) , Moment of Surrender, ve her ne kadar Zülfü abimizin egosundan ve sesinden çok hoşlanmasam da muhteşem seyirci korosu ile unutulmayacak Yiğidim Aslanım olmuştur.

İki kere bis oldu, en sonunda Bono çıktı "şu an bitsin" dedi ( Türkçe ) ve dağıldık. O kadar basit oldu yani konserin sonu.

Çıkışta bir izdiham falan yok. sadece mahşeri bir kalabalık ağır ağır yürüyor. Ama nereye yürüyoruz bilen yok. Toplu taşımayla gelin diye bağırıp duran organizasyona belli ki güvenen çok. Arabalı bir kalabalık yok. Toplu taşımaya tamamen önsezilerimizle 50 dakikalık bir yürümeyle ulaşıyoruz. Koca bir alan bir sürü minibüs inanılmaz bir otobüs kuyruğu. O kuyrukta beklerseniz muhtemelen sabaha karşı sıra gelir. Saat zaten 01.30 olmuş. Bir minibüse atlıyorum ama minibüsçü tuhaf bir adam, tartışıyoruz, topluca sinirlenip iniyoruz. Minibüsçünün tıkadığı trafikte duran bir Yenibosna otobüsünün kapısı açık. Atlıyorum ve basamağa oturuyorum benden sonra üç kişi daha geliyor, zaten bir kişi daha fazla gelemez yer yok. İşte o dönüş otobüsü gerçekten eğlenceli. Şoför muavine kızıyor "konser konser dedin al sana konser, ot vardı gelecek" tüm otobüs gülüyor. Zaten sarhoş sayısı çok, dolana dolana Yenibosna’ya varıyoruz. saat 02.15 gibi... Adamın biri nerden geldin diyor, Bandırma diyorum, şaşırıyor. Kendisi Bostancı'dan gelmiş. "Senden daha önce varacağım evime" diyorum, epey gülüyoruz.

Bundan sonrası herkesin evine ulaşma serüvenidir. Ertesi gün yazılanları okuyorum, Halkalıya yürüyenler olmuş staddan. Hiçbir sorun olmasa bile ulaşımı bu kadar zor olan bir yerde bir de onbinlerce insanın maruz kaldığı organizasyonun ulaştırma çilesini ekleyin, gerisini siz düşünün. Ben ulaşım konusunda şanslıydım. Sabah evime ulaştım. Geriye "I am One" bilekliği, bilet, ıslak bir şemsiye, bol bol fotoğraf, inanılmaz bir "haz" kaldı. Aynı çileyi gene çekeceğimi bilsem, gene giderim dedirtecek kadar yoğun bir haz.

dur dolap

2010-08-15T22:53:00.002+03:00

içindeki çocuk ile övünen yetişkin erkekler, bir lunaparkta toplansa da bir daha benim yoluma çıkmasa... artık dönmese o dolaplar.. olgunluğa varsak, kıyısına vursak, başımıza gelenleri hayata bağlasak.. yetmezse rakı şişesine dalsak, diplerden buz çıkarsak, kadeh kadeh birbirimize vursak... acısak... morarsak.... ama yine de "büyüsek".... yaş kütüğüne çaktığımız her gözyaşının hikayesini "ben yaptım oldu" rahatlığından çıkarak, "hataydı" diye başlayan bir cümleye dolaysızca bir tümleç yapmayı başarsak.....

tevellütün hakkını versek diyorum....
bizim karıncalarda at yok artık....

hipokampus...

2010-05-31T21:15:00.002+03:00

ilk
saat 22.12 idi........
2 sene 6 gün önce idi....
beni görünce dedin ki.......... "güldüğünü görünce takılayım dedim uzun sürsün diye"
seni görünce dedim ki....... "çok mohikan bir halin var"
günlerden Pazar idi...
Suede dinliyordum.
sana bakıyordum.
son
saat 03.57'de bir mail yolladın bana en son...
bilmem ne kadar gün bilmem ne kadar saat sonra....
dedin ki bana..... "kendi duygularımdan bahsetmicem ama seni görüyorum, senden güzelini görmedim daha"
dedin ki bana..... "ben yokum artık"

arasında ne mi oldu....
ilkle son arasında ne mi oldu....
aşk olsun dedin.... aşkoldu....
yok olsun dedin.... yokoldu.... yok oldu...
ondan sonra hiç "var" olmadı...
hep "hayat" engeline bağladım, oysa kötü olan o değildi... kötü sensin. sen kötüsün..
hep "zayıf"lığına bağladım....
hep yaptığına bir "kulp" taktım.
oysa susuz, buzsuz, sek "kötü"ydün sen. sen kötüydün.

yalan dedim yaşanana olmadı....
yalancı dedim sana, olmadı...
ne zaman ne mekan ne sebep ne sonuç bakmadı bana...
kalbi falan geç, aklım almadı..

içkim bitti...
içim bitti....
cümlelere git dedim, gitmediler..
git dedim gitmediler....
iki yılda unutursun dediler, onlar da yalan söylemişler...

sen, uyurken beni izleyen adam...
ben, giysilerine sarılan kadın...

ben iyiydim
sen kötüydün.
bu kadar mı basitmiş...
bu kadar basitmiş.

0

2010-05-12T20:49:00.004+03:00

"Eleman" dediğin "etkili" olacak......her toplamada bir katkısı olacak sonuca....
yoksa eksi bir ya da artı bir ne fark eder bir insanın hayatında...
ve o elemanın tüm "benzetmeleri" "güzel", - bizim bildiğimiz haliyle "teşbih" iken , niyetlerinin "ard"ı olmayacak...
ben bir çembersem - ki çok seversen arabeski feleğe bile bağlarsın her çemberi- ne içime ne dışıma teğet geçecek.... iç organlarımı parçalamak da olsa sonucu, tam kalbimden, midemden, ciğerlerimden delecek beni.... yoksa azala azala "0" bile olsam; o eleman illa ki gidecek.....

"Eleman" dediğin "tanımlı" olacak.. bir "değer"i olacak... yaş ermiş arşa, ve hatta bu saatten sonra - "x" ve "y"ler alınmıyor müesseseye...
yoksa ne fark eder ... bir gelse ya da bir gitse..
ve o elemanın "değer"i hem sözünde hem özünde olacak.... ben onun doğru'sunu parça'lamamak için çabalarken o benim özüme ters düşmeyecek....
patlıcan sevmediğimi bile bile karnıyarık pişirmeyecek...
ve çayıma şeker koymadığımı, her gün kahvemi aynı saatte içtiğimi bilecek kadar yakın...
zamanı geldiğinde uzak.... olacak...
çünkü..
tahammül denen şey gençliğe dair...
başkasının elleri kırılsın;
insan olsa olsa kendi hayatında muktedir...
insan yapabilirse bir kendi duygusuna sahip,....
yaş kütüğüne çaktığım gözyaşlarının haddi hesabı yok.... gizli özne metaforundan geçmişim zaten, kurduğum birçok cümlenin sonunda nokta bile yok.... kaç defter bitirdim noktalamadan, kaç sayfa eridi burnumun ucundan kağıda balıklama atlayan su damlasından....
ne oldu...
neyime sahip çıktım... yapbozdum, parçayı alan gitti, getirmedi... eksik kalmam önemli değildi; onlar sadece aldıklarını sevdi....

oysa bencillik ben gibi tek çocukların işiydi..

oysa şimdi...
bendeki tüm "eleman"lar "etkili"....
tüm müdahiller beni tanıyor.....
hiçbir cümlem devrilmiyor, anlatımlarda hiçbir bozukluk yok, tüm zamanlar "perfect", tüm relative clause'lar defining... ( anladın sen onu cimcoz'um... )
ne zaman ki dünyayı olduğu gibi kabullendim, rahata erdim.

dibinin notu: bir tek engin kalmıştı "yutan eleman"... meğerse onu unutmaya gerek yokmuş... o zaten hep orda dururmuş... bazen gelecekmiş aklıma, kaçarı yok; midemi ağrıtıp gidecekmiş tekrardan... bir tek babam vardı "sonlu" eleman.... onu da gökyüzünde aslında bizi izliyor yalanıyla rahatsız etmeye gerek yokmuş.. toprağından çiçek olup çıkmış çoktan.... ara ara taşındaki adına bakıp bilmediğin duaları hatırlamaya çalışmak yerine toprağına dokunmak yetermiş.... "babasının kızı" olmak koca bir kitaba bedelmiş..... dibinin notu 2: eti cinlerimi, rakımı, suyumu, sudaki buzumu, kargamı, kargamı kolumda taşımayı, 0.7 mm.lik hayallerimi, onların çatır çutur kırılmasını, onları kırmayı, beşiktaşı, sabahı, şehirlerimi, noktalı virgülleri, noktalı virgüllerde duraksamayı ama durmamayı, azaltarak çoğalmayı, pırasayı, onu, onları seviyorum.... belki seni de seviyorum, belli mi olur.....dibinin notu 3: düş düşebildiğin kadar, nasılsa lasonil var........

doğdun, batma.

2010-03-24T17:51:00.003+02:00

o kadar özel bir isimsin ki sen, hiçbir ek yanaşamıyor yanına.. bir "kesme işareti" lazım sana sokulmaya...sadece ilki değil, her harfin "büyük" senin... tüm cümlelerin öznesi, tüm imlaların kılavuzu, tüm rakıların suyusun... gecenin bir vakti susayınca su getirensin... sabahın omleti, akşamın demi, yüksek rakımlı bir şehrin şafağı, bir zamanların "aşkı"sın... Arsen Lupen'deki "Hysteria", Bakırköy'deki uçak sesindesin.... belli ki çıkmamışsın, üç yıl önce girdiğin yerdesin...

senin uzayınca kızıla dönen sakallarının rengi başka türlü, mavi yaşil gözlerinin "ışık geçirgenliği" büyük, kocaman hatta... Eminönü'nden Haliç'e bakarken gözlerini kısmandan bilirim.... ben senin söylemediklerini, kurmadığın cümleleri, dolaysız tümleçlerini, nesnelerinin en belirtisiz ve hatta belirsizliğini bile severim.. hep de severdim.

"isminden belli" iyiliksin...

sözüm var balıkların üstüne mum dikmeliyim senin için... unutmadım, 3-2 öndesin... o elma çayından içmelisin, eski bir doğumgünü hediyeni açıp bakmalısın bu akşam kendin için; çünkü sen ordaki kedisin, çünkü biz hep Galatasaray Lisesi'nin önündeki iki "meraklı" beşeriz eninde sonunda... "elimizle koymuş" kadar rahat bulduğumuz..

çok mu "yazım yanlışı" yaptık, çok mu bozduk anlatımları, ben mi çok konuştum, sen mi hep gereksiz sustun.. sormuyorum...
düşünmüyorum.

dost adaylarının en güzeli,
sevgili Barış, ve hatta BARIŞ,
öyle iyi ki doğarsın ki sen....
öyle iyi ki varsın ki...
bir sen bilirsin bir ben.
d.

hayat tükürsün senin yüzüne

2010-03-11T19:32:00.003+02:00

Senden sonra ne olduğu önemli değil... en tozlu defteri kapattığımı sanırken, bir sayfa bile çevirmemişim aslında.... bir mevsim bile geçmemiş daha.. hadi mevsimi bırak; bir Temmuz'un üstüne bir Ağustos bile koymamışım henüz... bir duvar yıkmışsın, bir taşı taş üstüne koymak bir yana, dağılan taşları bile toplamamışım ben.... sen kadar güzel ve çirkinini, sen kadar aşk ve nefretini görmemişim 2 yıldır....

gideceksin elbet.

.. az kaldı.
az kaldın.

the kid

2010-02-23T22:42:00.001+02:00

İçtiğim hiçbir sigaranın külü rüzgarıma dayanamaz… İçime çektiğim hiçbir nefesin izini bırakmam ardımda o yüzden… Tüm delillerimi hava alır, toprak alır: toz olur duman olur eninde sonunda…Ciğerime giden duman kar kalsın sana.. Ben artı bir yanılırım en fazla, artı birkaç bardak ağlarım burnuma, artı birkaç bardak alkol daha katarım kanıma, üç satır daha fazla, bir miktar tecrübe daha…. Esastan değil, usulden bozulur rüyalarım; .....

Olsundur….

Çünkü “nerdeyse” kısmı çoktan aşılmıştır….

taştan çağım

2010-01-21T19:53:00.002+02:00

Cilasız bir taştan çağ’ım, kalbinden parça aşırdım, köşelerini aldım, yonttum, önüme koydum… günler gece oldu, tan’lar güneşe teslim, sarılar siyah oldu… sıcak soğuk oldu, dediler ki kış oldu… üç – dört kez 365 oldu… dönmekten başım döndü, durdu dünya bana acıyaraktan…

Yonttuğum taşıma baktım, sen yokken… demek ki ben her gündüz ve her gece yonttuğum taşıma baktım… demek ki iyi baktım; büyüdü.. nerdeyse gerçeği gibi oldu… nerdeyse kan pompaladı, atan ve toplayan damarları vardı.. pislenen kanları topladı, temiz kanı attı… can yaptı….

Nerdeyse…

Oysa o…

Taştı.

Senden taşan bir parçadan yaptığım cansız bir oyuncaktı… Sen kendininkini bir başkasına vermişken, ben ihtimal dışıyken, sen iyi ya da kötü günde fark etmez herhangi ve her günde bir başkasına el vermişken, ben taşımı cilaladım….

Taştan kocaman bir kalp yaptım.

Nefes aldırrtım.

Ve sen ona bile el uzattın… bana uzatmadığın eli, ona uzattın….

Oysa ben demiştim ki sana:

KIRMA!

Kıracaksan,

Onunla kırma….

Parçası kalır geriye… Ne “var” olur, ne “yok” olur sonra….. Var olma ihtimalinden geçmişim zaten, yok olma hakkımı elimden alma..

“Muktedir” kıl beni,, Kendi kalbimi kendim kırarım ben, sen bırak o elindekini, sen bırakmışın zaten kalbindekini, beni; bırak dönsün kan içimde.. pislenip pislenip temizlenen kanım bende kalsın müsadenle….

İşte o yüzden..

Kıracaksan..

Kırma.

Biraz daha parçalara bölünmesin…

Ya kalanları da temizle, ya hiç elleme….Yanılmamak için deneme… Ben ya da biz.. ve hatta bizler kendi “taştan çağımızda” yaşamaya alışmışken çoktan, sen elindekini içime içime vurma…Sen gelip geçersin, gelir geçemezsin en fazla, vurma ona…

Bakma öyle bana…

Kırma.

Bana bu kadar olumsuz emir cümlesi kurdurtma..

dedim.

Dinlemedin.

Şimdi geriye kovalar akrebimi yelkovanım. Ters akar kumlarım. Şimdi ben yontulmuş bir çağ’ım…. Aslını kırdın, suretini kırdın, yetmedi taşı parçaladın… “paramparça”ladın… önümde yonttuğum kalp parçalarım, taştan bir mezbahadayım….. tüm karlarım eridi, içim ısınırken, gözümden çıkan yaş oldu… boşa geçen ay oldu, yıl oldu…. Yere düştü, çamur oldu..

Her yeni çağ’da mevsimler değişti…. Her yakın’laşan çağ’da az daha büyüdüm…. Zaman sana uzaklaştı, bana her gün 21 Aralık oldu… beynim hipermetrop, önünü göremez oldu… duvarlar ördüm günler içinde…. Bir ters bir düz koydum taşları, sağlam ördüm duvarı… senden sonra bazıları içeri girdim sandı… her ayak izinde az biraz senin 43 numara nike’ların vardı…her E harfinde bir engin yazardı… birkaç giysin vardı, atamadım hala, evde kaldı… kimse de farkına varmadı…

İşte sen bir kırdın…

Bir kırdın…

Ben böyle oldum.

Taştı…

Taşa bile acımadın.

çizim için: www.konurkoldas.com
sadece çizim için değil... aklıma getirdiği şeyler için de... konurkoldaşdotcom.... :)

1 insan gücü

2009-11-04T23:44:00.002+02:00

evet, bir insan gücündeyim ben :(
bu kadar çalışmak normal olmamalı...
uyumalı..
of..
bekle yazacaklarım var elbet...

yolu kara bir istikametteyim

2009-08-10T20:35:00.002+03:00

Ana rahmi istikametinden geldim, toprak istikametine seyahat ediyorum. Dünya dinlenme tesisinde bilmiyorum ne kadar mola verdim, sürem dolmadan bir ihtiyacımı karşılamam lazım. Araç tutuyor beni, inmeliyim ivedilikle. Anti-em çok aldım iyiyim, midem bulanmıyor en azından. Bu benim yolculuğumun özeti, belki seninkinin de; ama bir de ömrü şehirlere, kalbi şarkılara bölünmüş bir kadın olarak yollarda geçirdiğim saati düşünürsek anlatacağım çok şey var.

Birçok il arasındaki mesafeyi kilometre ve saat bazında ezbere bilirim, il trafik kodlarını öğrendiğimde sekiz yaşındaydım. Bu benim hayatımı çok mu renkli yapıyor, ya da seninkini çok mu monoton bilemem ama okudukça satırların birinde “ben bunu biliyorum” diyeceksin. Çok canın sıkkınsa mutlu bile edebilir.

İstanbul – Antalya arası yollarda sinüzit oldum ben, camı açıp bulanan midemi durdurmaya çalışırken dışarı sarkarak. O yüzdendir daha sekiz yaşına gelmeden iki ameliyat geçirdim ama 11 saatlik o yol benim için hala ülkenin en sıkıcı güzergahı. Bilecik civarı hala virajlı, hala oradan geçerken herhangi bir şey okuyamıyorum, geri dönüp bakamıyorum arabada. Ankara – Antalya arası yaklaşık 550 km olmalı. Ankara – Antalya arası annemin yemeklerine, babamın kollarına giden güzergah olmalı. Bir Cuma sabahı koca bir yerleşkede canını sıkmayı başarabilen bir kızın otobüse atlayıp yatağına, Kepez’den inerken gördüğü şehrin sıcaklığına kavuşması. Kaleiçinde dostlarıyla içtiği bira, eski bir rock bar ve Pazar akşamı servis beklerken babasına belli etmeden döktüğü yaşları. O kız dört sene boyunca döktüğü yaşlarla o mahallenin caddelerini yıkadı. Sonra, İstanbul – Ankara yolu başladı. Duruma göre ortalama beş saat, yaklaşık 450 kilometre. Okul sonrası bir sırt çantası ve sevilene giden yol. Rahat bir seyir vaad eder size bu yol çünkü düzdür nerdeyse dümdüz. Bolu Kaynaşlı arasında kışın yolda kalmışlığı vardır herkesin en az bir kere, ve en az bir kere o otobüsten atlayıp dağ manzaralı mekanların birinde bir şeyler yemek istemişinizdir ama hiç olmamıştır. İçinizde kalmıştır.

Otobüste cam kenarı seversin. Kıvırıp bükemeyecek kadar uzun bacakların varsa koridor da tercihin olabilir. Burnunu cama dayamak bir fanteziden öteye gidemez eğer durmadan sarsılmaya dayanamıyorsan. Ben dayanamam. Ne burnumu, ne kafamı hiç cama dayamadım. Dışarı baktım ama hep. Yanımdakine bakmadım hiç, onun da dışarı baktığını bilirdim, göz göze gelmeye gerek yok. İlk dakikada bir müziğe teslim etmek lazım ruhunu lakin her an üçüncü sınıf bir dövüş filmi ya da Hababam Sınıfı serisi ile karşılaşabilirsiniz. Ondan da kötü bir ihtimalle “yolculuk nereye kızım” diye soran yandaki teyzeyle. Nereye gidebilirim ki teyze bu İstanbul – Ankara otobüsü. Haydan geldim huya gidiyorum demek istedim hep, demedim teyzeye saygımdan. Müziğin sesinin etrafı rahatsız edip etmediğini düşünmezdim eskiden, şimdi önemsiyorum. Sanırım büyüdüm. Gece yolculuğunda bile yapılan ikram başlar ardından. Sanki bilet parasını hak etmek için saat kaç olursa olsun bir şeyler yemek zorundayız. Bir de eskiden otobüslerde sigara bile içilirdi. Özellikle çift katlı otobüslerde alt kat dumanlı hava sahasıydı her daim. Hatırlarım bazen annem altta, ben üstte giderdik. Çift katlı otobüs deyince aklıma geldiği üzere insan üst katın en önünde oturmak ister hep ama orada bacakları sığdıracak yer yoktur, orası ters köşeye gol atmaktır, benim gibi 168 cm.lik bir kadını bile ters çevirip çarpmıştır.

Mola verirsin Afyon’da. Normal seyirde ilerlemişsen nerdeyse 40 dakika, acelen varsa 40 kişinin tuvaletini yapabilme süresi olan ortalama 15 dakika. En başta da dediğim üzere araç tutardı beni kış ortasında bile tişörtle atardım kendimi dışarı. Herkes sabaha karşı dörtte koşa koşa kaymaklı ekmek kadayıfı yemeye koşarken ben tuvaletlerin önünde donmamın keyfini sürerdim. Mola biter: İstanbul istikametinden gelip Antalya istikametine gitmekte olan bilmemne turizmin sayın yolcuları... Aracınızın mola süresi dolmuştur. Yerlerinizi almanız önemle rica olunur. Bu önemli ricayı 5 dakika falan geç yerine getirirseniz 45 çift göz size çevrilir. Kendinizi gerçekten kötü hissedersiniz.

Elbette en çok anlatılacak anı karayolu seyahatlerinden çıkar. Tuvaletini beğenmediğin benzin istasyonları, kamyoncu lokantaları, orda burada yenen yörelerin ünlü yemekleri – ki bu yemeklerin hepsi İstanbul’da bir köşede bulunur rahatlıkla – plakalarla oynanan tuhaf yol oyunları, sayılan kedi gözleri, kilometre tahminleri, arka koltukta uyuyan ailenin çocuğu, teypten gelen Barış Manço şarkıları, babanın kullanırken yaktığı sigara … sonu gelmez bir liste yapılır. Elbette herkesin hiç unutamadığı bir karayolu seyahati vardır. Trakya’dan geçenler Edirne – Havsa arasındaki kırmızı beyaz mezarın oradan geçerken kaza yapıp yanarak ölen yolcuların mezarı olduğunu bilir, Lüleburgaz’daki otoban bağlantısının Türkiye’nin en uzunlarından biri olduğunu duymuştur. Kuzeyden Antalya’ya geliyorsan Burdur üstünden gelmek Isparta’dan daha çok tercihindir. Ankara’dan güneye giderken Niğde civarı çok yeşildir, seversin, kendini İç Anadolu’da hissetmezsin. Finike’ye döne döne gidersin. Istanbul’a giderken körfezi dolaşmayı seversin, belki de herkes gibi Eskihisar – Topçular dersin. Ben körfezi sevenlerdenim. Trabzon – Hopa arası yol muhteşemdir. En güzelinden bir Karadeniz’dir. Uzungöl’e Çaykara’dan gidersin; kış ortasında gidersen belki yolda dünya değiştirirsin ama risk almaya değecek bir manzara karşılar seni. Bu ülkenin yollarını bir görün derim. Hep aynı yerde kalmayın, çıkın.

Bir de iki vagon arasında sigara içenlerin toplandığı, yemekli vagonda en güzel ciğerin yapıldığı trenlerimiz var. O trenlerin 36 saatlik İstanbul – Erzurum yolculukları var. Aynı güzergahı 1 saat 45 dakikada aldığın uçmak hali de var bunun yanında. İşte öyle zamanlarda şehirlerin birbirine ne kadar uzak ve yakın olabildiğini, aslında bu mesafe denen şeyin insanın içinden gelene göre izafi olabildiğini de ben o uzak şehirlerde öğrendim. Sizinle paylaşıyor olmam da mesleki bir gelenekten(öğretmen olmanın her daim öğreten olmayı gerektirmediğini biliyorum) J Benim size anlatacak o kadar çok yol hikayem var ki aslında! Ama anlatmak istemem siz kendinizinkileri düşünün diye. Kaç yolculuğunda camının yanına kadar gelen sevdiğin ya da sevdiklerin vardı el sallayıp çaktırmadan ağlayan. Hani ağlamamak lazım ya gideni üzmemek için, o hesap. Kimse yoksa yolcu eden, hissettiğin hüznü düşün, sonra da yıllar içinde buna ne kadar alıştığını. Belki de hiç alışamadığını. Birinin uğurlamasını mı tercih ettin, karşılanmayı mı, yoksa ikisini de yaşayacak kadar güldü mü hayat sana? Hangi yolculuğunu hiç unutamadın?

Not: Ne sorduysam bir üst paragrafta, hepsine verecek bir cevabım olduğundan. Vermiyorsam; gevezeliğe vurmamaktan, uzatmamaktan, dağıtmamak kaygısından. Çok merak ediyorsan haber ver bana, onu da yazarım elbet ama ağlamayacağına söz verirsen. Benim yollarım bitmez, sesim soluğum hayatta kesilmez, daha mola sürem dolmadı ilk başta bahsettiğim güzergah üstünde… sağdaki kedi gözlerini saymaktayım deli deli. Şimdilik birinci bölümde bir son….

enginde bir ironi

2009-08-02T14:01:00.004+03:00

üzülmedim..
içim sökülmüş gibi... çok ağır bir yemek yemiş de miden ağrıyormuşcasına... başka bir şey oldu üzülmek dışında...

üzülmedim..
bir damla yaş çıktı sol gözümden... epey bir süre düşmedi.. sonra yolunu buldu... yolda kurudu... ağlamadım.

üzülmedim..
aklıma hiçbir şey gelmedi... dün ondan bahsetmiştim fındık kabuğuna.. ondan öncesi ve sonrası hakkında... tam da onun en sevdiği şarkıyı dinlerken.... az önce... karnıma acaip bir ağrı girdi... büküldüm.

üzülmedim..
bir resim gördüm... içinde "o" olan.... 1 sene önce bu zamanlar.... düşündüm... düşündüm.... sonra düşünemedim... doğruldum, kaldım.

üzülmedim..
cümlelerimi toparlayamıyorum. O başkasına benzemezdi. O kimsenin sevmediği gibi sevdi. Ben bir tek ona "sapıma kadar" aşık oldum. O kimsenin yapmadığını yaptı. O geldi. O gitti. .. öyle bir üzdü ki.... bir daha kimseye öyle üzdürtmedim... şimdi... şimdi üzülmedim.

üzülmedim..
o, yazdıklarımı sabaha kadar okuyan adam, onun için sabahlara kadar yazdığım, ağladığım, hırpalandığım..... hepsi aynı adam. Kaleme kağıda anlam katan... bir sene yazılanların yarısının öznesi nesnesi... önüne geleni.... şimdi yazamadığım.

üzülmedim...
film şeridi değil... DVD box setler falan gibi geçiyor ne var ne yoksa.... oyun gibiydi... biteceği başından belliydi... perde kapanınca ya esas kız ya oğlan ölecekti de.... esas kızın katilinin esas oğlan olacağı kimsenin aklına gelmezdi...

üzülmedim...
zaman geçti... unuttum değil... umrumda değil desem... kimse inanmaz... başka bir şey idi... o, engin'di... on yıldan sonra bir kez daha bir adamı sevebilmekti... çok yakın dostlarım bilir "engin" ne demekti... o çocuk olmaktı... o koşturmaktı... o böğrüme iki tane yolladı, yıktı.

üzülmedim..
az önce bir fotoğrafta bir o bir de gelinlik içinde bir kadın...

üzülmedim...
geçmiş üstüne beton atmış bir kere...

üzülmedim..
bir daha kesişmezdi yollar..

üzülmedim..
nefesim kesildi.

:)

2009-07-31T18:36:00.003+03:00

"İnsan böbrek ya da kalp yetmezliğinden çarçabuk ölüyor da, beyin yetmezliği uzun bir yaşam sürmesine engel olmuyor"

E. Batur

Neither Pesimist Nor Sosyolog

2009-07-26T01:53:00.004+03:00

Evet aynen öyle. Etrafımdaki şeyleri değerlendirmek için sosyolog olmaya gerek yok. Gördüklerimin sonunda vardığım yargı da beni bir pesimist yapmaz elbet. Zaten tanıyanlar bilir beni, ben ne optimist ne pesimist, ne feminist hatta nihilist bile değilim. Ve ilk defa bir yazının da konusu “ben” değilim, “biz”.

Sağıma soluma baktığımda gördüğüm manzara, yani gerçekten bakmaktan bahsediyorum – bir sosyolog edasıyla inceleyip filozofmuş gibi atıp tutmak – oldukça düşündürücü, hatta ben gibi kendinden başka şeyleri düşünmemeye meyilli bir beşer için bile. O yüzden dedim ki kendime, bu sefer gördüklerimi yazayım.

Bugün pazara gittim mesela. Kavunu çok sevdiğimden bahsetmiş miydim size? ( konu “ben” değildim değil mi J ) Kavun almayı sona bıraktım, assolist hesabı. Hani o bir rituel gerektiriyormuş gibi. Bir tezgah dolusu kavun ve onu satmak gibi bir derdi olmayan satıcısının yanına gittim. “Bana bir kavun, lütfen – yok iki alayım” Ben elimi bile atmadan ( anlarım kavundan aslında, hem de insandan anladığımdan çok daha fazla ) o iki tane seçti bir torbaya koydu, uzattı. Sonra sessizce tezgahın önüne geldi. Üstüme üstüme yürüyerek kısık sesle: “Karpuz da ister misin?” “Yok teşekkür ederim” “Çok güzel ama bak az kaldı Kemalpaşa bunlar” “Öyledir elbet ama taşıyamam şimdi” Adam tatmin olmuyor. Sanıyorum karpuz gerçekten çok güzel ve benim ne kadar iyi bir insan olduğumu hissetti, beni o zevkten mahrum bırakmak istemiyor. Bir adım daha atıyor, artık kendisiyle epey samimiyiz. Sesi zor duyuluyor şimdi. Sanki kimsenin duymasını istemiyor: “Al bu karpuzu dedim, çok güzel” “Sağolun ama taşıyamam dedim, haftaya artık” Olay yerinden ayrılmak istiyorum, çünkü sanırım az sonra bileğime yapışacak ve ben sonsuza dek orada kalacağım. “Haftaya söz, gerçekten” Adam hiçbir şey demiyor, kıpırtısız duruyor. Uzaklaşıyorum. Ben tuhafım tamam, ama sanırım artık herkese bir şeyler oluyor.

Bisiklet elimde ilerliyorum. Pazar kurulan yerde bisiklete binmek mümkün değil elbette. Yaş ortalamasının 70 olduğu bir yerde zaten herhangi bir kent sakiniyle tartışmak istemezsiniz, emin olun. Pazarın çıkışında bisiklete biniyorum, tam ilerleyecekken benim gösterdiğim hassasiyetin yanından geçmemiş olacak, bir motosikletli arkadaş çat diye pazar yoluna dönüyor. Haliyle önüme çıkıyor, haliyle nerdeyse çarpıyor. Alelacele müziği çıkarıyorum kulağımdan: “Pardon bakar mısınız ya… hey… heeeeeeeeeeey” Adam bakmıyor. Zaten bakacak bir hassasiyet sahibi olsa o şekilde o yola girmezdi diye düşünüyorum. Üstüme sürülen araçtan mı, sahibi tarafından iplenmemekten mi bilemiyorum, sinirim bozuluyor. Zaten sinirlerim bozulmaya meyilli. ( Biliyorum konu ben değilim ) İlerliyorum

İlerleyemiyorum. Bugün bir kez daha anladım ki trafikteki en zararsız şey arabalar. Çocuk puseti kullanan anneler de ehliyet almalı. Zira, sahilde önemli bir trafik canavarına dönüşebiliyorlar. Yaşlı teyzelerin üç tekerlekli bisikletleri kapladıkları hacim bakımından “tır” statüsünde değerlendirilmeli. Laf atmak için arabalarını insanın üstüne süren delikanlı arkadaşlarımızın arabaları çizilmeli, hatta indirilip kendileri de çizilmeli. “Çocuk” deyip geçemiyorum kusura bakmayın, oradan buradan fırlayan çocuklara tasma takılmalı. ( tasma denen şeye tepki vermeyelim nitekim çocuk tasmaları var ve güvenlik sebebiyle özellikle yurtdışında gayet yaygın olarak kullanılmakta ve ben bu uzun açıklamayı alıngan anneler için değil kendisi de o tasmalardan kullanmış olan yazar için yapıyorum. Ne olmuş yani, İstanbul’da yaşayıp annenizin elini tutmayı reddederseniz, takarlar J ) Trafik denen bisiklet, motosiklet, insan, puset ve bol sayıda veletten oluşan şey insanı tek başına bir pesimist yapmaya yeter.

Deniz kenarında gördüklerim, duyduklarım başlı başına bir yazı teşkil edebilir ama gene de bahsetmeden geçemeyeceğim. Yaşadığım yer bir tatil mekanı. Yaz geldiğinde nüfus ortalama on katı artıyor. Denize sabah saatlerinde gitmeyi tercih ediyorum. ( ve kesinlikle kendimden bahsetmiyorum ) Etrafım insan dolu. Önce her günkü basmakalıp muhabbet: bugün deniz nasıl komşum? Ne de olsa Marmara denizi bu, adım atmadan önce iyice bir incelemek lazım zira kendi pisliğinizde yüzmeniz kuvvetle muhtemel. Hava ve rüzgarı denk getirirseniz gerçekten güzel bir denizde yüzersiniz. Tam mutlu mutlu yüzmek üzeresiniz, yandaki grup diğer taraftaki grup hakkında konuşmaya başlar. En önemli gündem maddesi her zaman oturdukları yerden farklı bir yere oturmuş olmalarıdır. Nedeni tartışılır. Herkesin koordinatları bellidir, başka yerde güneşlenmek caiz değildir. Hatta sırf bu yüzden çıkan tartışmaları da gördüm, biliyorum.

Bakkalım bile düşünmeye sevk ediyor beni. Az önce – ki epey geç bir saat – eve gelirken dondurma alasım geldi. Gelmez olaydı. Nitekim, bir adet dondurma seçtim. Dedim bundan istiyorum. Önce bir alternatif üretti, kabul etmedim. Israrla dedim “o mutlu son” olandan istiyorum. ( mutlu sonu olan dondurma da külahının dibi çikolata dolu olan yani daha derin bir anlam yok ) Adam sıkıntıyla dondurmaları karıştırırken bir anda yüzüme baktı: “Sonu mutlulukla biten ne var hayatta?”

Teşekkür ediyorum Saim ağabeycim. Geçekten sağol. Tüm gördüklerimin üstüne bu saatte ihtiyacım olan tek şey pesimist bir bakkal.

Oysa ben ne sosyoloğum ne pesimist. Sadece gördüklerime bakınca bazen – yok bazen değil genellikle – insanların gitgide daha kaba, daha huzursuz, daha huysuz ya da daha tahammülsüz olduğunu düşünüyorum. O yüzden de yazının konusunu biraz değiştiriyorum. Bu yazı “biz” değil, umarım “siz” de değil; sadece “onlar” hakkında. Biz bu kadar huysuzlaşmış olamayız.

ne desem boş

2009-07-19T13:08:00.001+03:00

ölmedim yaşıyorum.....
iyiyim iyiyim..
çok sorarsam "bilmiyorum" diyebilirim ama...
durmadan nasılsın deme bana zira...

ama mekanı çok ihmal ettim biliyorum....
gelicem...
başka bi yerde daha yazıyorum.. onunla ilgilenirken bana ait olanı unuttum di mi?
lan sanki blog canlı da bana surat yaptı gibi hissediyorum...
ne tuhaf.
d.

90

2009-05-20T23:25:00.003+03:00

Eskiden… çok eskiden.. eti cin’ler bu kadar küçük değildi… hatta utanmadan onlara “lokmalık” diyen bir zihniyet de yoktu. Eti puf pasta taklidi yapmazdı. Gordon Milne vardı. Hülya Avşar kazağını yüksek belli kotunun içine sokardı. Jon Bon Jovi şimdikinden daha yaşlı görünürdü. Saçlar kabarık pantolonlar dardı.

Biz işte o zamanlarda, üç yumurtayı sütle çarpan kuzucuklarıydık Adile Teyze’nin her gece 9’da yatmaya programlı. Hisseli harikalarının kumpanyasında oyuncuyduk fark etmeden. Örgütlenebilme güdüsü ta o zamanlardan kalmadır bizde; biz Voltran’ın kolu bacağını birleştiren bedenlerdik çaktırmadan. Clementine’in balonunda savaştık, uçan kaz’ın sırtında yüktük. Aramızdan “adam gibi erkek” çıktıysa He-Man etkisi vardır elbet bir yerlerde. Her kız hala biraz Erol Evgin’e aşık – ve ben yaşlandım bu adam hala aynı der – ve o kızın kulağına taktığı kirazları küpe sanmışlığı vardır elbet o zamanlarda.

Bir ağaçtan düşmüşlük vardır o kızda.

O kız illa ki en çok babasına aşıktır.

O kızın babası illa ki ölmüştür.

Kız ve erkek demeyelim, feminist bir kimlik almayalım, hiç gerek yok. “İnsan” diyelim unisex olsun. Acıtmayalım kadın kısmını, öldürmeyelim babaları gerçekten hiç gerek yok. Sil baştan şimdi – şarkıdaki gibi- dönelim düştüğümüz ağaçlara kız erkek demeden. Ne de olsa aynı dönemin erkeklerinin de bir ağaçtan düşmüşlüğü vardır değil mi? ( evet her cümlede bir mecaz yatmakta ama anlamayın diye açmıyorum, yoksa ağaçtan düşmenin sonu yok, biliyorum )

“Eski” diyorum….Memleketin illerinin 67’den ibaret olduğu yıllar. Trenlerin daha pis, uçakların daha pahalı, ama kamyoncu lokantalarının en güzel fasulyeyi sunduğu zamanlar. İşte o zamanlar eti cinler gerçekten daha büyüktü. Çokomel kağıtları tırnakla düzleşir defter aralarına girerdi. Herkesin defteri işte o yüzden – ve sırf o yüzden işte – hep biraz çikolata kokardı. Üstüne yazılıp çizilen bir “içi ağlayan kırmızı burunlu palyaço” idolü vardı. Kimilerinin çikolata kokulu defterlerinde o palyaçoların resimleri vardı. O imgenin sadece defterlerinde kaldığı çocuklar şanslıydı. Defteri çikolata kokan o çocukların daha önceden “kalpleri kadar beyaz sayfalarla” dolu hatıra defterleri vardı. Sepet sepet yumurtalarla doldu, biz birbirimizi unutmadık.

En fazla büyümüş olabiliriz bilemiyorum. Derler ki 30 -35 olduk. Biraz yaşlandık, biraz da yaş aldık. Dere tepe gidebilenlerimiz şanslıdır biraz daha, düz gidebilmek garantisi olmasa da. Can sıkıcı Nasreddin Hoca fıkralarıdır sebep, hala amaçsızca göle maya çalıyorsak bir yerlerde. İki arada bir derede kalmış, bencilliğiyle dost, “x generation” tadında, ne öncenin ne sonranın anlayabildiği bir nesil olmuşuzdur. En yabancımız bile iyi tanırız birbirimizi, tek kar da bu olsa gerek. Bir de bizim yediğimiz eti cinler gerçekten çok büyüktü.

Domatesler biraz daha domates gibi kokardı, benim o zamanlar çileğe alerjim vardı, bayramlar biraz daha bayramdı ve ben o zaman da sevmezdim bayramları. O zaman babam da vardı. Göztepe parkında bir lunapark, o parkta bir de dönme dolap vardı. Enginar sevmezdim o zaman, aptaldım. Tek derdim optik okuyucuya taşırmamak için kastığım cevap şıkları, bir üçgende görmeye çalıştığım paralellik idi. Sanırım annem babamı severdi. Sanırım İstanbul o zaman daha güzeldi. O zaman en büyük şeyler eti cin idi. Düşün şimdi, senin kalbin hala defterinin sayfaları kadar temiz mi…….

...

2009-05-17T18:53:00.002+03:00

sevgili kuzucuklarım
bahar diye bilinen mayıs ayı gayet sıcak geçmekte ve benim bu duruma bir itirazım yok :)
bu kadar boktan bir başlangıçla bu yazı nasıl biter onu da bilmiyorum netekim yazdıklarımı bir daha okumadan "publish post" olayına giriyor kurtuluyorum....
neler oluyor dersen..
1. kankito Italya'ya gidiyo.... gelirken ya adam getir dedim ya ona muadil bişi.. ( adam muadili ne ola ki.. hahaha )
2. üç gün önce falan "kendine yakışanı yap" uyarısı aldım eski sevgiliden.. vay be.. tey tey bee.... bi tek bana lazım demek bu ivedi uyarı.. demek bütün dünya kendine yakışanı zaten yapıyo.... demek o da kendine yakışanı yapıyo.. demek ki o hıyarlıklar ona yakışıyo.... demek ki o bi hıyar... - bak bu çıkarımları ben yapmış gibi görünüyorum ama sadece düz mantık ve lafı eden kendi... heheeh-
3. okulda Cambridge sınavları yaptık.... sabah tahta bile temizlenmemiş dediğim okul müdürünün ardından fırlayan sınıf öğretmeni teyzemizin "gelip kendin silseydin o zaman" uyarısı da epey güldürdü... ya kankitom kızma da.. yaaaa bu sınfı öğretmenlerine ya bi format atılsın ya da bunların emeklilik yaşı zorunlu olarak 45'e indirilsin... çekilmiyor ablacım... tamam teyze, tama sen yeter ki sus pörtletme gözlerini.....
4. mayıs sonu gene istanbul........ bu sefer acımak yok :)
5. bu sefer acımak yok diyom.... :)

devir haftaları birer birer.....

2009-05-08T22:05:00.003+03:00

hey ho let's go...... ben demesem de... the weeks come and go.......
mart'ı beklerken mayıs oldu....... günler böyle hızlı geçer gider oldu....
bak son zamanlarda neler oldu....

istanbul oldu..... her zamankinden farklı şekilde.... çalışıldı falan... üç gün iki gece geçirildi.... barış'tan ne kadar sağlam bir dost olabileceği bir kez daha anlaşıldı...
ece ile tanışıldı.... gece geç saatlere kadar tophanede bir evde.... tv'de bisiklet yarışı eşliğinde.. yarı yerde yarı kanepede.... biraz dün biraz bugün konuşuldu... ne kadar güzel ki.. hiç yarın'dan bahsedilmedi.... çok güzel bir salata yendi... sıcak insanın iyiliği hissedildi... bir de yükseleni aslan olan koç kadını analizleri beni bile şaşırttı.. evet evet o benim:)
istiklal'de yağmurlu bir mayıs sabahı dost bir elin taşıdığı şemsiyenin altında alışveriş yapıldı.....
kaymaklı ekmek kadayıfı komasına girildi.. özsüt'te insanların ortasında bebeğinin bezini değiştiren ve ortamı bok kokusuna boğan ebeveyn taklidi yapan iki odunla tartışıldı....
mecidiyeköy'e gidildi... mecidiyeköy'de uyundu... uyanıldı...
canımı sıkan bir insan daha alenen hayattan atıldı... hem de.. pardon canım sıkıldı... ben gidiyorum ve bir daha buraya gelmeyeceğim diyerek... tey tey kızım sana tey tey.... düşünülmedi bile... acaba üzdüm mü diye....
kadıköy özlendi.... gidildi... çok güzel bir alışveriş sonrası.... kargada içilen long island iced tea eşliğinde kankito ile uzun bir telefon konuşması......
bostancıya uğrandı.... orda yaşayan bir arkadaş arandı... dur orda kıpırdama geliyorum diyen bünyeye hürmetle deniz otobüsünün kalkmasına 10 dakka kala hızlı bir hasret giderme yaşandı:)
ve o deniz otobüsü denizin ortasında bir müddet bozuldu... yandaki yaşlı kadın ufak bir komaya girdi çıktı.....

ve istanbul sonrası.............

hafta başından beri oğlak yiyelim piknik yapalım muhabbeti dönüyordu lisede.... tamam arkadaşlar o hayvandan yemem ama rakı varsa elbet ordayım.... yani olay hamit olunca 20 kişi bir günde nasıl organize oluyor.... :) çarşamba günü hava güzel... ok gidiyoruz... ben hayvan yemem abi.. tamam sen gel sana başka şeyler alırız... toplaş üç kişi migros ekibi... bin tane domates hıyarto.. meze vs.... sonra okul müdiresinin evine varış.... nuray ve ben mutfağa geçer.. zaten benim girmemle hocam mutfaktan seslendi: dideeemmmmm.... gel buraya salata yap:) yaparım müdürüm amirim.... o sırada ahmet dolanır durur... ne bu denetleme ekibi mi:) o sırada salata olayı bitti.... hım ne yapılacak şimdi.. nihat enişte geldi... tamam bi araba gidelim... hayvan alınacak edincikten daha.... doluş tekrar... ama var ya.... yani arkada oturuyodum dobloda... bagaja hayvanın ( tandırdan çıkmış iki tepsi oğlak ) girmesiyle bi lokal anesteziye maruz kaldım resmen... ben "boooooooooooo" derken ahmet'in "oooooooh" demesi de bir hayvana bakışın ne kadar farklı olabileceğini gösterdi:)
sırayla piknik yerine varıldı..... 3-4 saat boyunca denizin kenarında... yenildi içildi... ertesi gün okul yokmuş gibi:)
veeeeeeeeeee...... haftanın olayı.... odada oturuyorum dahili telefon.... pek de kıçımı kaldırmam aslında telefona netekim bi on metre falan ilerde.. ama kalkmış bulundum...

- didem hanımla görüşecektim..
- buyrun...
- didem ben özlem....
- hangi özlem..
- erzurumdan.. ( nasıl yani hani şu ordaki herkesin hayatını mahveden... insanları işinden eden.... hayatta ciddi nefret ve kin beslediğim 2-3 kişiden biri.. hani diyorum.... insanların bir dağ başında kurdukları hayatın darmadağın olmasındaki koca parmak.... namusuma laf eden manyak.. dostlarımı ağlatan manyak.... )
- efendim özlem... ( bu arada bu hatun buralardan bi yerden.. tüm yaz dua ettim bi yerde karşıma çıksın da ağzını burnunu kırayım diye )
- öncelikle seni tebrik ediyorum didem okuldaki konumun için.
- teşekkür ederim
- şimdi ben bu okula bi başvuruda bulundum... sonra benim cv'de erzurum olunca tanıyor musunuz falan.... beni istanbul'dan sana yönlendirdiler.. önce didem hanımla görüşmeniz gerekiyor kendisinden randevu almalısınız dediler...
- pazartesi gel.. 3.30da..
- şimdi ben izmirdeyim.. pazartesi orda olurum..
- ok..
- ha didem... şunu söyleyeyim.. orda olmanı kendim için bir avantaj olarak görüyorum...
- hoşçakal özlem...

vay be.. vay be... vay beeee..... yani ilahi adalet inancım kuvvetlidir ezelden onda bi sorun yok.... bir şeyi çok istediğimde de hep olmuştur.... benim gerçekten canımı acıtanların canının acıdığına da hep tanık oldum.... ama bu çok çabuk oldu... mügeyi aradım hemen... "yuh ... nasıl aradı seni bee.. yüzsüz".... sonra küçük bir mail trafiği erzurumdan edinilen dostlarla.... anında gelen yanıtlar hep benzer.." manyak olduğunu biliyorduk da.. bu kadar mı manyak".....
okul müdürüne anlattım.. hiç çağırmasaydın dedi.... yok gelsin.... gelsin.... beni ve sevdiklerimi acıtan, hayatlarını dağıtan, onları işlerinden olduran kadın iş görüşmesini benimle yapsın....
ve yarın.. güneşli olacağını sandığım bir ctesi sabahını okulda geçireceğim için yüreğim parçalanmakta.. bursluluk sınavı sağolsun :(
pazar günü için koşmak.. top oynamak.. bisiklete binmek.. bora ile fayans süslemek.... nuni için muhteşem bi analar danalar günü hazırlamak gibi planlarım var.....
ptesi haytamın doğumgünü..... 9 yılımın en büyük kazancı.. hayatımın miladı... iyi ki doğacak...

ve sounç:

can yakmayacaksın.... vicdanı rahat yaşayanlar bunun verdiği huzurdan anlayabilir ancak rahatsızlığın vereceği sancıyı....
ve can yakmayacaksın...
ve bile bile can yakmayacaksın... bir şeylerden korkun olacak hayatta....
dünya küçük ..... acaip küçük....
dostlar güzeller... güzel oldukları için dostlar...
bir kadın sevdiği adam için her şeyi yapabilir.. ama bir erkek asla yeterince sevemez....
ve... bile bile can yakmayacaksın..
insan eksiltmeyi bileceksin icabında...
huzur... iç huzur.. var ya... o var ya.... neyse..

ps: ve sen.. er oğlu er..... sustuğun ne varsa büyüsün içinde......

plug me in - oh yeah

2009-05-03T00:05:00.004+03:00

bu gece evinde kaldığım insanların kendini PS içinde kaybetmesinden belki de - eski bloguma baktım.. ilk mekana yani... blogcu'daki.. hatta kendisine bir link bile ekledim soldan soldan.... okudum uzun uzun.... sonra yıllar içinde yansıyan değişimi farkettim açık ve net...
bi kere eskiden epey mutsuzmuşum..... çok daha fazla içiyormuşum.....
hikayelerim şimdikinden pek de farklı olmamakla birlikte sizinle daha çok paylaşıyormuşum...
bir de burdaki son bir kaç aya falan bakındım tekrar... bu blog değişmiş epey... ben çok fazla "insan" yazar olmuşum.... yani belki de buraya bu derece "konu" olmamalı bu adamlar... o yuzdeeeennnn.... bir u-turn yapıp.... şahsa yönelik yazı dizilerinden hayatıma yöneliyorum..... yoksa ben bile hayatımı o adamlardan ibaret sanacağım...
joone fişe takıldı... vatana millete hayırlı olsun..
haydeee..
9/8....

ps: istanbul haftasonu dönuşte yazılacak elbet.... ama hava muhalefetine maruz kaldım.... bilesiniz....

her kadın 32'de olgunlaşıyor olmalı

2009-04-25T19:44:00.005+03:00

boşuna yaşamadığımı düşünüyorum..
boş yaşadığımı da...
yaşadıklarımı bir şey öğrenmek maksadıyla yaşamamakla birlikte... hayat'a bir sınav kağıdı muamelesi yapmayı da onun kudretini küçümsemek olarak görüyorum....
yanlışlarımı bile seviyorum "ben" den ötürü..... onları azaltıyorum hatta yavaştan....
"sen" lere ve "siz"lere daha ortadan bakıyorum.... az alıyorsam hiç vermiyorum... çok alıyorsam "ben" oluyorum.. tahammülüm kalmamış "yok"luğa.. hele hele yalan'a.. "yalansan yalanı severim" diyecek biri bir kez daha çıkana dek... ama o zamana kadar.... sadece doğrular var... olacak..
doğru anlarda gelen işaretler gözlerimi dolduruyor su ile... mutluluktan doluyorlar artık...
çok severken... pardon ya diyebiliyorum.. sen yanlış yapıyorsun bana.. bu böyle olmayacak... ben gidiyorum diyebiliyorum artık.... sonrasında özledim de diyorum.... özlediğim kadar istemediğimi de biliyorum diyebiliyorum...
büyüyorum...
"kadın"dan ziyade "adam" oluyorum..
"erkek"sin sen dediğim adamdan daha erkek oluyorum zamanla....
olgunlaşıyorum...
saçlarım uzuyor.. ardımda kalan yollar uzuyor....
koştukça yakınlaşmayan ne varsa artık beliriyor karşımda...
ve ben görebiliyorum.....

ya biz neler yaptık yıllarca böyle..... bile bile nelere katlandık... en güçlünü al ikiyle çarp.. en mükemmel adamı hatırla karşına çıkan... ne yaptı sana.... bir bardak süt için inek besledin sen eninde sonunda.....
bunu şimdi mi anladım..
evet...
bir adamı yaşadım en yanlışından... büyük konuştuğum ne varsa elimde patlatacak kadar sevdim güvendim.... o ve kişiliği dışında hiçbir şeyi baz almazken... meğerse o da aynıymış... bu bir masalmış gökten hiçbir elmanın düşmediği.... kurbağa, kurbağa kalırmış sen ne kadar öpersen öp.... yani kurbağayı ne diye öpüyorsun.. git prens bul en baştan.. değişecek diye beklemeden... zira bak şu yaşımda söylüyorum genç kardeşlerim.... pozitif yönde değişen hiçbir beşer yok..... köprüyü geçince ayı olmayan dayı da yok... ( köprü = teslimiyet, ayı = bir zamanların dayısı )
32 pek bir değişik geçiyor evet....
farkındayım...
çok şeyin farkına varıyorum...
hem geç hem güç olmuş olabilir bilemiyorum... ama olduğuna seviniyorum...
artık bir adam "hayatım arayacaktım hede hödö" gibi bir cümleyi 5 kez söyleyebiliyor bana 6 değil...
saygısızlıksa 2 kez izin veriyorum 3 değil.....
belki üzüyorum bilmeden...
ama bendeki üzüntüye sayalım be canım..
hani telefonu kapadığın gecelere.... aramadığın sabahlara.. bir nebze yalanlara....
gene sen kardasın meraklanma.........

dibine not: haftaya istanbuldayım..... özledim.
dibine not 2: her aşk ölümü tadacaktır ne kadar özenle yazılmış bi şarkı di mi?

.

2009-04-17T20:51:00.002+03:00

kokunu seviyordum
horlamanı..
gülüşünü..
kıkırdarcasına gülüşünü
seviyordum.
gözeneklerini bile seviyordum senin oğlum ben...
yazmıcam.
bu kadar.

çoktan seç

2009-04-14T22:54:00.002+03:00

1. Huylu huyundan vazgeçer mi?

a. evet
b. hayır
c. hala mı soruyorsun?
d. huyuna da sana da...

2. İstemediğin daha ne kaldı?

a. huzur
b. anlayış
c. belan
d. hiçbiri

3. Hangisiyle ağlıyorsun?

a. Black - pearl Jam
b. Mutlu Ol Yeter - İbrahim Tatlıses
c. Aşk Ölmez Biz Ölürüz - Sertab
d. hepsi

4. Hangisiyle ağlıyorsun?

a. rakı
b. yağmur
c. rüzgar
d. soğan

5. Hangisiyle ağlıyorsun?

a. he
b. she
c. them
d. all of the above

6. Ne zaman?

a. yarın
b. asla
c. dün
d. o'na sor

7. İyi misin?

a. evet
b. hayır
c. bilmiyorum
d. hiçbiri

az müsade..

iki değil

2009-04-07T22:11:00.000+03:00

bir kez ağlanır bir adamın karşısında
bir kez anlatılır

sukunluklarım

2009-03-31T17:46:00.003+03:00

Hayallerimi güzel yapan ne biliyorum..
Gerçek olmamaları.... hayatla ilgili olmamaları yanında, "hayat üstü" bir gerçeklikle yaşanmaları.. sanal değil sanılan bir gerçeklikle dokunduğum ellerin, gördüğüm gözlerin, işittiklerimin - ve düşündüklerimin hatta - bir film gibi izlediğim ve bitince birilerinin düğmesinden kapayacağı bir televizyon hesabı ellerimden kayıp gideceğini bilmek var ya...
var ya..
sen bilemezsin.... o "olmayışın" verdiği biberli tadı.... gözlerimdeki yaşı... zaman zaman çıkartmayıp içeri akanları... o bile bilmezken, sen yanından bile geçmezsin...
sevgimle büyüyen saygımdan olsa gerek sıkça susuyorum..
anlamıyor.
sanıyor ki, içimde birkmiş bir şeyler var.. bir huzursuzluk var...
oysa.. bilse... bilse ki yegane sebep "gitmek"...
çünkü.. ya gideceğim ya gidecek...... şanslıysak, bu sevgi ya ondan ya benden önce gidecek... değilsek.... değilsek buraya gelenler okuyacak satır aralarında.... bundan önce yalnızca bir kez tanık oldukları gerçek mutsuzluğun katlanmışını, ıslak paragrafları, bedenimin sol yanından çıkan, sol el ile yazılan, rakı dolu sigara dolu yazıları... "vah vah" diyerek... iyi ki benim başıma gelmedi diye sevinerek okuyacak....
oysa o sanıyor ki... tehlikeli suskunluğumun altında bir huzursuzluk var en kadınsal haliyle...
ama yok.. böyle basit böyle küçük bir sebep hayallerimi kafama geçiren... durduk yere sesimi soluğumu kesen...
bak ne kadar basit olabilir anlatayım sana:
bir gün bana böyle gülmeyecek...
bir gün uyandığımda olmayacak..
bir gün uyandığında olmayacağım...
bir gün iki tane çıkardığı sigarasının birini uzatmayacak bana...
yakmayacak ucunu...
sarılıp dans etmeyecek.... "istanbul istanbul olalı" demeyecek....
o gün istanbul bile olmayacak zira...
o gün ne bursa ne ankara.....
o gün ne mutluluk ne kahkaha..
yalnızca rakı ve sigara...
anlamadıysan daha...

bir gün balık yerken solumda o olmayacak...
kendi kendine türküler mırıldanırken duymayacağım...
uyurken başının sağına dokunup dalmayacağım ona....
favorilerini okşamayacağım....
ölmüş gibi çıkacak hayatımdan....
ölmüş gibi gömecek beni geçmişine....
gelmişine geçmişine...
biz farklı bir A ve B noktasında iki araç olacağız hareketsiz duran...
mesafeler uzayacak aramızda...
zaman uzayacak...
insanlardan görmez olacağız birbirimizi...
ya gideceğim... ya gidecek...

işte böyle bir şeyler geçer aklımdan sevilenim... ama bunları sana anlatmak ne mümkün.. yazmak bile bu derece zorlarken...... ses vermek ne mümkün...

dibinin notu bir: ne demiş cem adrian.... "gitmek yenilmek değildir, kazanmak da... gitmek gitmektir işte... hepsi bu....."

32

2009-03-31T00:51:00.002+03:00

doğumgünümdü evet.....

,

2009-03-22T23:53:00.004+02:00

almadan vermek kime mahsus... herkes bilir di mi... inançların ve matematiğin birbirinden çok da bi farkı yok aslında.. her ne kadar birine "müsbet" dense de... ikisi de ilim işte... inanç denen şeyin de bir sonucu, bir sağlaması var.... bir tersten gitmek, bir cevaplardan denemek.. deneyerek yanılmak, şanslıysan da bir sonuca varmak gibi güzellikleri var...
O'na inanmak, kendine inanmak var...
bir de duyguya inanmak var...
o sakat işte..
onun garantisi yok zira... onun sağlaması sağlam değil işte... gidiş yolundan da puan vermezler adama... çizerler üstünü yanlışsan... en tükenmeyen kırmızı kalemlerle bir çizik olursun en özensizinden beyaz beyaz kağıtlar üzerinde.... bir tomarın arasına girer, iki yıl saklanacak arşivlerin raflarında unutulursun...
doğruysan... bir artı olursun... en fazla bir 10 puan.. en fazla bir tebessüm... bir başarı göstergesi... bir 50, bir 60 ya da 70'in parçası.... toplama etki eden en fazla iki basamaklı bir sayısın....
ya günün getirdiği güzeli göreceksin, ya dünden arınıp bugün ile sevineceksin, ya yarına bakıp azıcık sulandıracaksın gözleri, boşvereceksin - ki zaten boşvermişsin - herkes geçmişe bakıp dökerken sularını sen neden geleceğe acıklanırsın; onu da herkese anlatamazsın... elindekine bakarsın.. bir marjinal fayda hesabı yaparsın... geleceği unutturacak kadar doldurmuşsa damarlarını, atar'da toplar'da, kalbe giren, kalpten çıkan her yolda o varsa, orayla yetinmeyip, kulaklarına, dudaklarına, avuçlarına da sirayet etmişse, ...
bazı paragraflar son bulmuyor..
bazı paragrafların sonu olmuyor...
bazı adamlar o paragraflara benziyor... bazı adamlar bir giriyor içine, bir hapsoluyor derinin altında derinlerine, üstünün çizileceğini bile bile, kırmızı kalemlerden tiksinsen de, o bazı adamlar, o adam gidene kadar seninle...
o paragraf yarım kalmaya mahkum da olsa.. bu geceki gibi ağlatsa da, o geceki gibi güldürse de.. gidene kadar seninle diyorum işte....
daha önce de yazdığım üzere..
toplamanın sıfırı, çarpmanın biriyim.. belki de etkisiz elemanın biriyim.....
ya cümlesin ya paragraf içimde.. düşünmedim.. düşünmek gelmez işime... sen anlamayacak olduktan sonra da zaten ne kadar kelime varsa hepsi girer döner kendime...
virgül.....................

3 ve 2 'nin arasında bir adam....

2009-03-16T22:57:00.004+02:00

bir de soruyor...
utanmadan... sıkılmadan...
düşünmeden...
tüm şımarıklığıyla, en güzel gülümsemesiyle - tahminimce - soruyor....
acaba nasıl bir yanıt bekliyor...
bana "32 yıllık hayatının neresindeyim" derken..

öğretmeniz ya... soralım soruyu, çoktan seçtirelim.. a'sı b'si olsun.... şıklardan biri "hiçbiri" olsun.. bir diğeri "hepsi"........ soruları da bilsinler, cevapları da... ama hangisi benden çıkmadır tahmin etsinler.. tüm kopyalarımı alın.... kağıtları değiştirin.. elinize avucunuza yazın..... sonra silinmeden iyice bakın...
bu kadının hayatının neresindeymiş bu adam...

soru 1: 32 yıllık hayatının neresindeyim?

a. ortasında, sağında, solunda.. ne bileyim..... çok da geometrik bir şekilde düşünmüyorum seni... sen daha çok bööle daireden bozma.. alttan çekilmiş... kırmızıyla tasvir edilen.. ne kadar tasvir edilse de cümleden taşan, paragrafa sığmayan.. o kan pompalayan organı doldurmuş haldesin... kim hatırlar bir kere yazılmışlığı vardır onun burda.. "bir taraftan bakıldığında diğer tarafı görünen.. saydam, camdan... bir kırmızılıktan öteye gidememiş, yürek mertebesine varamamış demiştim" doldu içi şimdi... doldu diyorum aloooooo....... artık cam değil... artık bakınca bir harf görünüyor... bir isimde üç kere yinelenen bir sesli harf o bu bedende...... o yüzden sorma bana neresinde....

b. 3 ve 2'nin ortasında..... hah işte tam da orda.. evet evet..... anladın mı.. anlar mı.. anlar mısınız... böyle tut beni.. çek iki yana..... koy onu ortaya... onlar basamağını mı alırsın. birleri mi.. onları 3 le çarp araya sevdiğimi koy... sonra kapat üstünü birler basamağıyla hapset.... çıkamasın... böyle mantı kapar gibi.. dolma sarar gibi.... çıkamasın... yesin bitirsin en fazla.... ama kalsın olur mu.. söyle kalsın... o başkasına benzemiyor..... üçlerimde ikilerimde kalsın... kıpırdamasın... ben onsuz nefes falan işte bilirsin.. zor.. çok zor...

c. bestemin başında ve de ortasında.... çok dizekli bir sayfanın en sonunda... sağ elim onu çalar... sol elim onu yazar.... şarkım olur, ses tellerim onu söyler, yankılandırır 1198 km ötede... üstünden geçerken şehirlerin bir bir; kafasını kaldırır beşerler, dinlerler, dinlerler.... o benim bestem... benzemez başkasınınkine...

d. en çözemediğim problemimde... 21 Aralık hesabı, en uzun gecede.... 32 yıl x 21 Aralık kere içimde... yaşlanmadığım ama yaş aldığım otuz artı iki'mde... bir ihtimal siler yaşlarımı diye elinin tersiyle...

e. çok e. bilemem nasıl bir e. güzel e. adam e. hiçbiri değil; hepsi e.

e.

2009-03-15T13:58:00.004+02:00

ben bir şey yazdım.... ben zaten habire bir şeyler yazıyorum..... bu sefer bi mektup.... 2 hafta falan önceydi... buraya koyup koymamak konusunda da kararsızdım..... paylaşmadan edemedim.... sonunu koymamakla birlikte.... büyük bölümü burda... buyrun...

Sevgili sevdiğim...

Bilirsin ki ben kendimi en iyi bu şekilde ifade edebilirim... yazarak..... bunun bir güzelliği daha var.. unutunca tekrar tekrar bakabiliyorsun.. ben ki söyledikleri ya da düşünceleri kolay kolay değişmeyen bir kadın; güvenebilirsin bana.... şimdi okuduğun şey anlık değildir.. bundan sonra da böyle olacaktır... sana dair ne varsa içimde söyleyeyim ki bitsin.... bitsin ki ben sana bir daha anlamak ya da anlaşılmak adına dil dökmeyeyim..... sen istedikçe bak... istediğince anla....

bölüm 1 - sen

Sen farklısın.. defalarca da söylediğim üzere "erkek"sin sen.. bak ben bugüne kadar çok sevdim.... içim anılarla dolu benim.. ama hiçkimseye erkek demedim... hiçkimseye sevgimi anlatırken sen erkeksin demedim... bu benim için her şeyden özel her şeyden değerli... sana bunu anlatabilmek için de yeterince konuştuğumu sanıyorum... elimi tutarken, sevişirken, yemek yerken, rakıma su koyarken, sigaramı yakarken, kulağıma fısıldarken, yalım abi çalarken sen söylerken... erkeksin.. erkeğimsin. Sen, hala güzel kokan papatyalardasın, enginde yavaş yavaş'tasın.... gülün solmayan minesindesin aynı şarkıdaki gibi.. sen, saçlarını yıkadığım banyodasın bazen, ya da... uyurken karanlıkta yüzüne bakarak konuştuğum yataktasın.. karanlıklar bir süre sonra aydınlanır bilirsin... insan gözü karanlığa bakarken bir süre sonra nesneleri görmeye başlar.. sen, karanlıkta gördüğüm yüzsün... o gece deftere yazılan cümleler, paragraflarsın.... sen, 35'lik bir rakının üstüne içilen iki birasın.... son darbeyi vuran.... bilmem ki yeter mi bu kadar benzetme sana... anlar mısın..

bölüm 2 - ben

Ben farklıyım... "ben" hakkında bilmediğin ne kaldı bilemem... beni yanlış tanımış olamazsın... "eksik" tanımış olabilirsin en fazla.. onu da bir ankara gecesinde telefonda "bıktım senin gibilerden" dediğinde anlamışımdır belki... ya da uykunda bakarken gelmiştir... tam zamanı yok bende... şimdi ne desem boş... ama biliyorsun sen beni... bir yıl önce seni istemezken de açıktım sana... bir ay önce sana açarken kapılarımı da.... gerçeklerini öğrendiğimde verdiğim tepkide de... -ki bilemem bir başkası daha mı kolay kaldırırdı- yolda olduğun gece yolladığım mesajlarda da.... "seviyorum" demekten çekinmem.. aşığım bile derim sana hatta.... sevdiğimi, sevmediğimi, gelmişi, geçmişi ortaya dökerim.... kendimi de kırsam, gurura da sallasam farketmez... tutkularım var benim.. değerlerim var.. düşüncelerim, doğrularım... doğrularımdan da çok, yanlışlarım var... dört yanlışa bir doğruyu götürtmediğim bir de hayatım var.... sana iki haftada döküp saçtığım, paylaştığım, sırf beni tanı, bak ben buyum demeden de, konuşmadan bile belki zaman zaman.. anlamanı istediğim bir "ben" var...

bölüm 3 - biz

Biz farklı mıyız bilemiyorum.... "biz" üzerine çok düşünmedim... o yaşanarak görülecekti.... sonu olmayan da olsak, yanlış da yapsak, "dün"den arınmış, "yarın" dan uzak "bugün"ümle geldim ben sana.... ve sen bana.... belli ki bıkmışlığın var... belli ki üzülmüşlüğüm var... belli ki sağlam tutmuşsun elimden kısa zamanda... anlamışım ben seni.. sen içip aramışsan.. ben içip içip sana anlatamamışsam... "biz" e bir şey olmuş.. biz olabilmişiz...bundan sonra da yol nereye götürürse götürsün bir yerde birimizde hep "biz" olacak.. .sen klarnet gördüğünde, ben keman dinlediğimde....sen ıspanaklı börek yediğinde... ben barbun yediğimde.... eti cinde... kısa parliement'te.... bursa deyince.. lodos deyince.... gelmez mi... gelmeyecek mi....

bölüm 4 - e sonra...

Ben sonrasını bilemem sevilenim.. ben sonrasını bilen olmadım hiç bugüne kadar...

bölüm 5 - sonuç

Sonuçları bilirim.... kendimi bilirim.... meslekten olsa gerek... her problemin her sorunun sonunu bilirim.... seni bilemem bir tek..................................................

bundan sonrasını bilmeyin.
d.

yanlışlarla sevişen doğrular

2009-03-06T21:44:00.005+02:00

ben en az 40 kez tekrarladım.. toplanıp başıma "yanlış" deseniz..... 400... 4000... ya da 400000 defa..... beni ikna edebilir misiniz... çünkü ben kendime çok zor laf dinletiyorum şu aralar... çünkü en yanlışı bu.. bundan yanlışı yok.... göreceli doğrulara pek inanmam ben.. hani herkesin doğrusu farklıdır gibisinden... doğru tektir... yanlış da... senin işin ne tarafında olduğun da pek umrunda olmaz yaşam'ın.... yanlış tarafına geçersin, doğrunun kayarsın ebesine.. şanslıysan hep gerçek doğrularla yaşarsın......
peki... ya yanlış'ı seversen... ya yanlış da aşık olursa sana .... ya bu yanlış hayatında karşına çıkmış en doğru adamsa.... ama sapına kadar yanlış sapına kadar imkansızsa....
sorgular mısın...
varlığı.. yokluğu... elindekini atıp gitme zorunluluğunu.... gözünün önündeki yanlışla.... hiçbir yanlışın silemediği doğruluğu....
aklıma gelen tüm acıklı tüm arabesk şarkılar bir bir dolaşıyor damarlarımda.... aşk diş fırçası oluyor.. peçete oluyor.... okuduğum kitabın iç kapağı oluyor... ayakkabı süngeri oluyor... balık oluyor.... aşk, buzsuz rakı oluyor rüzgarlı kentlerin ıslak camlarında.... karşı koyabilmek mümkün olmuyor....
aklım kalbimi eline alıyor.... eziyor.... dostum arıyor... sakın diyor... sakın yapma gözünü seveyim.. annem konuşuyor beklenmediği üzere.... olmaz diyor.. kangren diyor.... hemen diyor.. bitir diyor....
gündüzler geçiyor da... gece oluyor.... uyku yokoluyor.... hasta uyanıyor insan güne... sarı oluyor.. soluk oluyor... çünkü gece koyuyor insana.... güneş ışığından gözünü alan ne varsa gece olup da sönünce tüm ışıklar.... yanlış tüm karanlığıyla birlikte ele geçiriyor bedenini.... fransızca ya da yunanca şarkılar dinliyorsun ... o kadar soluk ki için; onları bile anlıyorsun... onlarla bile ağlıyorsun.
istersen 20 saat tut kendini... uykunda ağlıyor, şişmiş gözlerle kalkıyorsun....
istersen defalarca tekrar et kendine.... hayat boyu savunduğun her şeyi alıp da konuş... al karşına tüm değerlerini iç onlarla kusana dek....
"yanlış" çaldırınca telefonunu... elin dilin dolanıyor...
özledim diyor..
özleme....
hele öbürünü sakın söyleme..
söyleme iyi değilim ben.....
bak ben iyi değilim sen git benden.

s.o.s.

2009-03-05T03:10:00.000+02:00

çok karıştım... bir şeyler söyle çıkayım...

.

2009-03-01T19:01:00.002+02:00

çanak çömlek patladı mı derler böylesine....
ya da batsın bu dünya falan... rakı mı içerler üstüne en buzlusundan... söyle bana ne yaparlar senden sonra....

severim seversin .... güzel de... var mı oluru.... neyin üstüne yaşamaya çalışıyoruz biz bunu bir baksana.... farkında olamadığın gerçeklerine bir göz atsana artık sen..

bense...
ben...
ya kime ne benden...

sen...
her yerde sen... çantamda çorabın kalmış... diş fırçan benimkinin yanında asla gelmeyecek bir adamı bekliyor... aldığın papatyalar balkonda asılı kuruyor... telefonda son aranan sen.. son arayan sen... son mesaj senden... içimde sen... dışımda sen...
böyle her şey güzelken..
hem de hiç olmadığı kadar iken..
bitecek mi...
kendi ellerimle mi ..

katil olmak kurban olmaktan daha mı iyi bazen..
ama sen...
yani sen..
bu kadar sevilirken...
yani diyorum ki sana..
çok seviyorum seni ben çok.....

ve noktan
hiç olmadığı kadar kocamanından...

joone

2009-03-01T15:07:00.003+02:00

bir bu kalmıştı... başıma gelmeyen..
bir buydu...
ama...
ama..
ben var ya ben...

ölümüne kadar hayatta... ölene kadar hayta.

23 kasım - ilk bölüm

2009-02-19T18:29:00.002+02:00

insanlara beklemedikleri zamanlarda vereceksin hediyeni.... doğumgünlerinden aylar önce ya da sonra bir gün karşılarına çıkıp "mutlu yıllar" demek güzel mesela... koduuumun sevgililer gününde değil de 8 ( ya da 18, ya da 28 ) gün sonrasında seviyorum lan seni demek, zamanı mekanı tutturma kaygısından azat edip kendini, canın istediği anda dökülüp saçılmak lazım... insanları birbirine yaklaştıran şeyler olsa gerek bunlar... mesela hiç görmeyip görmeyip 13 şubat günü insanın içini ısıtan bir mesaj almak gibi.. mesela karanlıkta siyah gömleği seçebilmek gibi... mesela elinden bira içmek gibi... derdini açmak gibi.. derdini açması gibi..
adsız sansız...
dertsiz tasasız..
yumuşak bir sudan içmek, yüksek rakımlı yerin temiz karlarını avcuna almak gibi ( eritmek hatta, erimesini izlemek hatta )
buzsuz rakıdan, güneşsiz dağdan, susuz kentlerden geçtim.. nereden geçtiysem bir telefon kadar uzaktı bana.... hep vardı .. sağolsun.. hep varoldu....
altı yılın gözü körolsun demişliği vardır elbet bilirim.... bildiğimi de pek severim.... insanın biri tarafından "sana değer veriyorum" denilmesi ve bunu defalarca söylemesi çok güzelmiş çok... her erkek beşere verilesi güzellikmiş....
bunu da o bana vermiş..
bi de onun için sağolsun..
ağladığımda üzülmüş, benimle "dream on" demiş... yaşını aşmış, benle birlikte tepeleri aşmış, çiğnemiş bendini kendini aşmış, ...
bi de onlar için sağolsun..
çünkü gidiyormuş... gidiyorsa - hani beklenmeyene son ana kadar inanmaz insan - yolu ne kadar açılabilirse o kadar açık olsun artık hakediyor ziyadesiyle başka bir yerlerde başka bir şeyler olmayı...
ahbap, muhattab, ...
özleriz seni elbet ama sen mutluluğundan haber ver..
yeter.
d.

didikle tüm CDleri oldu olacak.....

2009-02-16T19:05:00.003+02:00

bir DVD buldum evi karıştırırken... üstünde bir şey yazmayan.... erzurumdaki laptoptan çıkan back up cd'si....... içinden ne çok gülümseten ne çok ağlatan anı çıktı bir bilsen.. bilirsin di mi.. neyse.... bir klasörde yazılar buldum.... bir tanesini defalarca okudum.... yok o'na değil.... ama bak sen de oku anlayacaksın ne dediğimi... diyemediğimi....

untitled

Sana senin hakkında yazmayı planlamıştım aslında.. ama planlayıp yapmaktan vazgeçtiğim birçok şey gibi bu da gitti.. ben de canım ne isterse onu yazmaya karar verdim.. dersin ki şimdi: “zaten beni yazacak kadar tanımıyorsun”.. haklısın.. ama bir gün yazarım bakarsın, belki seni bile şaşırtır yaklaşma oranım...

Sana yükseklerden bahsedeyim isterdim.. bilmem sen deniz seviyesinden ne kadar yükseldin.. belki çok.. ama her gün soluduğum hava senden 1853 metre yüksekte benim.. bir de dağa çıkınca 2200’ü buluyor.. ve bu – ister saçma de ister anlamsız – bana çok güzel geliyor.. çocukluğumdan beri böyleydi bu.. pek de bir anlam yüklemezdim; sadece yükseği sevdim.. lisede 13. kattaki evimizin balkonunun demirlerine oturup, kollarımı açıp gökyüzüne baktığımı hatırlıyorum.. bir de yükseklik korkusu olan babamın bana nasıl kızdığını.. üzüntüsünden ya da korkusundan ağladığını.. gene o en çok sevdiğim adamla şimdi yerinde yeller esen göztepe’deki lunaparkta akşam bindiğimiz dönmedolabı – ki bizden başka kimse olmazdı – en tepede durdurup.. onun tüm korkularına rağmen evimizi görmeye çalıştığımızı.. ve babamı hatırlamayı burada bırakıyorum çünkü susuz haliyle bile gözlerim doluyor..

Sana uzaklardan da bahsedebilirdim.. neden hayatımdaki her şeye böylesine uzak kalmayı seçtiğimi.. yalnızlığıma nasıl güvendiğimi.. bir huzur fikrinin ardından yaptığım delilikleri.. buldun mu dersen.. öyle olmalı.. bulunan bir şeyse evet.. nelerden vazgeçtim peşinden gittiğim şeyin ardından.. arkadaşlardan.. adamlardan.. salaş bir barda haftanın üç günü dinlediğim benzer şarkılardan.. içtiğim biradan.. okulumun camından gördüğüm yunanistan’dan.. en sevdiğim dostumdan.. ondan, bundan... özleyince kavuşamamak gibi bir kavram girdi hayatıma... ya da kavuşmak için özlediğim çıktı hayatımdan.. ikisini aynı anda yaşamak koydu belki... geri dönüp değerlendirecek kadar çok geçmedi daha.. özleyemeyeceğim kadar uzağa gitmek istedim ben.. bir erkeği değil.. ne var ne yoksa.. toptan.. özlememeye alıştırdım kendimi.. ama alışkanlıklarımdan kurtulamadım.. değişsem mi değişmesem mi diye düşündüm eksi derecelerde.. karanlık gecelerde.. kendimi olduğum gibi çok sevdim.. karar verdim.. “uzak” göreceli.. ben yollar, saatler koydum istediğim şeyle arama.. sevdiklerimi yanımda getirdim.. onların haberi olmasa da..

Sana zamandan bahsetmem.. çünkü sen ve ben yaşında insanlar çok iyi bilir.. bildiğin bir şeyi sana bir daha anlatmam.. o ukalalığı yapmam..

İnsanla dolup taşmaktan bahsedeyim ben en iyisi.. son zamanlarda bu var aklımda... niye insanla doluyum ben.. eski öğrenciler, eski dostlar –şarkısından bile beter- , eski adamlar.. niye böylesine tutunuyorum beni bırakmayı seçene.. neden söylenene takılıyorum.. aklıma takıyorum demiyorum.. başka bir şey bu benim bahsettiğim.. ben içimden gelen her şeyi söylerken, bedelini öderken, neden susup susup içimde devleşen bedenler zihnimi bu denli meşgul etmekte.. ne giden ne kalan bu insanlar artık bir karar verse.. ya sevse ya terk etse.. ( böyle mi derdi bazıları.. ) kimse yarım kalmasa.. yaşasa ve gitse, gitmeyi seçince..

Yalnız olmaktan bahsetmek isterim ama herhalde sen de yalnızsın.. Etrafındaki bir çok kişi ve şey arasında, yalnızlığını kabul edecek, ona saygı gösterecek, birini beklersin.. ya da beklemezsin.. ben yanıldığımla kalırım.. hayır “loser” değilim ben.. memnun, seçimler yapmış ve sonuçlarını kabullenmişim eninde sonunda.. özgür irademle yürüdüğüm hiçbir yol zor değil bana.. sana?

Sevgi aşk falan dersen.. onların hakkında yazılmış her şey saçma gelir bana.. onun tarifi mi olur.. kelimesi mi olur.. ne yaşıyorsam odur.. o da paylaşılmamalıdır.. bir paragrafa cümle olmamalıdır.. rakının mezesi hesabı..

Sabahın erken saatinden bahsedeyim sana. .ülkenin nerdeyse en doğusunda.. güneşi senden bir saat önce gördüğüm bu dağda.. saat 6’yı anlatayım.. dağlara vuran güneşin beyazı maviye çevirişini.. her bir kar tanesinin parlaklığıyla beni nasıl da mutlu ettiğini.. bu kadarcık şeyden mutlu olma fikrinin beni daha da mutlu ettiğini.. o güneşin nereden doğduğunu bir türlü kestiremediğimi.. her sabah bir 10 dakika dağları seyrettiğimi.. o büyüklüğün bana verdiği güven hissini.. yaptığım seçimleri.. güne derin bir nefes alarak başlarken, yükseldikçe azalan oksijenden olsa gerek – nasıl da nefesimin kesildiğini.. burdayken hiçbir nefesi içimde hissetmediğimi.. bazen özlediğimi.. - ama akıllanmak diyelim adına – artık aklımdan her geçeni söylemediğimi.. işte bir sabah erken saatte bunların hepsi oluyor bende..

Eski yazdıklarımdan bahsederdim belki.. en sevdiklerimden.. kurup kurup unutamadığım cümlelerden.. “son kez siz’e” den.. sahibine iletince yaptığı yorumdan.. nasıl öylesine aşık olduğuma kendimin bile inanamamasından.. cesaretime duyduğum hayranlıktan.. belki bir gün okurum onu sana.. o satırları üstüne alan adamların düştüğü durumdan bahsederim... sen bile nerdeyse tanımazken beni; birlikte güleriz o saçmalıklara... belli mi olur.. belki sana okutmak istediğim ne varsa hepsini yollarım bir gün.. bir bakarsın beni tanımışsın..

MS Word benim için sayıyor.. tam 683 kelime yazmışım sana.. sana neden bahsetmişim.. “hiç”.. işte en çok bunu seviyorum.. anlamayana anlattığım hiç’i.. anlamak isteyene açtığım”her şey”i.. çok seviyorum.. biterken 706. kelime, daha fazla yazmama kararı alıyor; anlamak ya da anlamamak seçmini sana bırakıyorum.. hoşkalasın. Noktalı virgül...

gökten düşebilecek maksimum elma sayısı

2009-02-11T22:43:00.003+02:00

ayak seslerinle bütün camlar pencereler inerken…
bir veda saçlarımdan tutup beni yerlerde sürüklerken...
yüzümde ne acı ne keder sana son kez bakarken... CA.

var yaaa..... aslında beni seviyor... seviyor da... hani şimdi o biraz arızalı ya... ( hangisi değildi ) şimdi söylemiyo....
hem var yaaa..... bak aslında bana değer veriyo acaip.. ama değer verdiğini göstermek zayıflık belirtisi ya... teslimiyet ya.. bazı bazı bir şeyler diyecek gibi oluyor... sonra tutuyor kendini.. anlıyorum ben onu... kaçar mı benden .....
hem bak uyurken bana döndü..... hani hep arkasını dönerdi... rahat uyuyamazdı ya... bana döndü yaaa..... hem ellerimle oynadı durdu.... dedim sana... dedim ben..
özlüyor.... cidden bak... ya özlüyor diyorum .... ben onu gidince anlıyorum.... şimdi belli etmiyor... eder mi.. erkek o.... sana bana benzer mi...
hem bak ilk kez emek veriyorum birine... bak aşk meşk demiyorum... emek ve sabır diyorum.... aloooo.... sabır diyorum.... susmak diyorum... zaman diyorum... daha önce dediğime bakma sen... bu sefer sadece demekle kalmıyor aynı zamanda yapıyorum da.... emek verilen şey kelek yapar mı adama kızım...
söz verdim kendime.... yasak olan hiçbir şeyi de söylemedim bak.... mesela o gitti... kapıyı kapayıp odasına gidip üstünden çıkardığı t-shirt'ü falan kokladım ama ona çaktırdım mı.. hayır... katladım, topladığım yatağın üstüne koydum özenle.. hiçbir iz kalmasın diye kokumu da aldım yanıma.... o yatağın üstünde oturdum öylece.... evinin merdivenlerini inerken ayak izimi bile sildim... belki bu son olur diye...
bak diyorum sana..... ben anlarım ya... valla bak.... valla diyorum kızım... onun içine yer ettim ben...
o da düşünüyor beni.. yokken ben....
derken
bir baktım...
ne emeği... ne sevgisi.... eşit pay ve paydadaki dürüstlük ve benciliği.... başka da yok bir şeyi....
belki o yüzden... belki de kankitom vurdu kafama beyin kafatası içinde yerine oturdu bilemiyorum.... ya da kendimle kalmak... düşünmek falan.... içim içinden çıktı dün gece....
bu işler beni çok yormuş be doktor....
çünkü...
var ya...
ya seni beni düşündüğü falan yoksa.... ya umrunda değilse... ya adam doğru söylüyorsa... senin gördüğünü sandığın şey bir adet "hiç"ten ibaretse...
yaaa...
öyle koyarlar adama işte.

bir şehri bir tekmeyle benim üstüme yıkarken…
bir dua dudaklarımdan düşüp paramparça olurken… CA

I am the protagonist canım...

2009-02-03T00:37:00.005+02:00

sinem bu resmi hiç beğenmez..... - pardon fotoğrafı, çünkü bunun sahibi bu konuda epey hassastı- aslında sinem hemen hemen hiçbir fotoğrafı beğenmez ama bu onu sevmeme engel değil.. ve hatta beğenmeme sebebidir bana bu yazıyı yazdıran...
"çok yaşlı görünüyorsun" der bana ....
oysa ki otobüste yanımda oturan kadın "hayat size çektirmemiş herhalde" demişti... beyaz kısa saçları boncuklu tuhaf kolyeleri ve kırmızı çerçeveli gözlükleriyle bana samimiyetsiz samimiyetsiz gülümserken... ( devrik cümleler mi sana bu yazıyı okutan, sonuna olan merakın mı )
oysa ki bir keresinde - hatta iki bile olabilir - öğrenci sanmıştı biletçi adam....
şurda 2 ay kalmış 32 olmama... lanetli sayıdan kurtulmaya.. yani sanırım bir kadının genç sanılmasına sevinmesi gereken bir ömür aralığı olmalı bu....
ve bunun üzerine düşünmeye başladım bir iki gün önce...
belki de hafiften yaşlanmalıyım...
o zaman unutabilirim... çünkü benim hafızam fazla mesai yapmakta epeydir... çoktan ölmeye başlamış beyin hücrelerim bir kıyak geçse...
mesela.. mesela.......
ara sıra söyleneni unutsam... aralarda bir reset gibi yani... pardon ne demiştin sen bana: unut beni zehirim ben.. kendime bile.... 03.57.11 .... zaman böyle bir şey işte... bir yerde yazılı olmasa bile.. ben bilmesem bile 17 temmuz sabah 03.57 ve 11. saniyede sarfedilmiş olduğunu... sarfedildi işte... bir dialoğun karşı karşıya gelememiş satırları sabaha karşı uçmuş... uçuşmuş da ne olmuş... yeterince yaşlı olsam 18 temmuz sabahı unuturdum.. sen kadar kolay seni unuturdum...
yeterince yaşlı olsam.... diyorum ya... bir süreliğine aralık aylarını çıkarırdım hafızamın ajandasından... aralık'a benzettiğim adam hesabı... hani onu getirir aklıma ya... hani sığınılacak liman mıdır sevilecek adam mı ikileminde bir kez daha ( "daha" kelimesi önemlidir bu cümlede ) göz göre göre yanlış cevabı işaretleyen yeşil bir faber castell grip'tim ben... öylesine garip.. öylesine ben... ancak ya tanıyanların ya da okuyanların ( ya da both ) anlayacağı türden.. çoktan seçmeli bir sınavda boktan bir seçeneği işaretlemiş 0.7 2B uç....
daha eskilere gidilebilir... 2007 Mart 1... bir okulun bahçesine hızla yanaşan bir arabadan inen öfkeli bir adam... sadece dna'ların verdiği hak ile baba sıfatını almış bir karşı cins... hatırladıkça yumruklarımı sıktığım bir hikayenin "antagonist"i - çevirmek gelmedi içimden - bilmem şimdi geçrek mutluluğu buldu mu.... ama bir hafta var o hikayede unutulması gereken... yeterince yaşlı olsam... ah biraz daha yaşlansam....
şu aksak ritmdeki davulu sustursam... daha sağlıklı bir birey olsam.. hani yogayla falan kendine gelen tiplemeler gibi... onlar gibi olmalı evet.. yaşlı.. unutmuş.. ama çaktırmıyor... beden ruh beyin üçlemesi herkesi kandıracak kadar tutarlı...
yoksa bu gençlik beni öldürecek..

dibinin notu bir: yazıp yazıp gelişigüzel kırptığım bir yazı olduğu belli olmuyor di mi...
iki: küçükken acaip takıntılarım vardı benim... tersten okumak konuşmak falan gibi.. yaşlanınca bunlara geri dönebilirim di mi.... o zaman kimse yargılamaz.. bunadı der en fazla....
üç: hafıza ilacı var da... unutmaya yarayanı var mı.... ya sadece birkaç tarih birkaç yüz gerçekten...
dört: ya da ben çok fazla fringe izledim... ivedilikle uyumalıyım.. :)))

fondaki ruh hali: yok ruh falan.. yalan.. eti cin yiyip süt içiyor...
fondaki müzik: laleler beyaz.... o acaip nefes alışlara sahip akustik hali değil ama....

nerdeyse unutuyordum....... bu yazıda emeği geçen dört erkeği hiçbir yerinden öpmüyorum...

...........

2009-01-31T12:59:00.002+02:00

okul kapanalı bir hafta oldu... ve bir haftada okul ve çalışma fikrinden nasıl bu kadar hızla uzaklaştığıma inanamıyorum.... nasıl bir bıkkınlık varmış ki birden ve de külliyen kendimi uzun bir tatilde hissettim.... bu iyi bir şey mi bilemiyorum... nitekim dolu dolu dinlenmek ve okuldan uzaklaşmak fikrinin verdiği haz yanında, bir hafta sonra aynı ortama dönecek olma fikri içimi sızlatmakta....
bunun dışında...
3-4 günlüğüne evdeyim... tatili ikiye böldüm gibi... ilk kısmı kankito ağırlıklı.. ikincisi istanbul... ara günler de iyi geçmekte valla.. bol bol uyku... kendine bakma... yürüme.. bisiklet... temiz hava az gıda şeklinde bir yenilenme gibisinden.... hava da serin ama güneşli... bi yandan üşüyüp bi yandan kemiklerime kadar ısınmak da hoş...
kitap falan okumaya kalktım... gene olmadı.. çok kötü bir örneğim evet ama sıkılıyorum... okumak beni bezdiriyor... bayılıyorum otobüste bile okuyan tiplere... ben otobüste okumaya kalksam kuvvetle muhtemel kusarım... ( sinemcim o yaptığın yorumu duyar gibiyim... oyarım.. sus.. haha ) yunanca çalışıyorum bu aralar.. onu da yapasım yok bi - iki gündür... bana okulu anımsatan her şeyden koptum... iyi de oldum...
ve tüm bunların dışında... işin özüne gelirsek...
hani bir "aralık" vardı... hani ona yazdım ... sen - ya da siz - de seslendiniz burdan hey adam falan diyerekten... hani balık yaptım ona.. hani bir şey oldum aşık olmayarak.. hani geçmiş olsun bana dedim... ona gittim istanbulda... yani aşırı bir olgunluktan mıdır gerçekten onlar hiç yazılmamış, içten içten çıkmamış gibi durabilmek.. yoksa su katılmamış bir yabancılaşma mıdır.. bir korku mudur mesela... hani bu kadın yarın sabah da benzer duygularla uyanır mı acaba.. eyvah ne yaparım bu sefer aşık falan olursa... olmam ki... ben ne olduysam oldum zaten... olmuştum... ve geçti... geç dedim geçti.. geç dediğim için geçti.... çünkü dünyanın en güzel şeyi bile olsan... -ki değildin - ya varsın ya yoksun... ortası olmuyor.. ortası bu oluyor işte... bunun da sonu yakın.
ve bunlar dışında..
bir süredir ... edirne ziyaretimden beri... yani o aklımda... ama ne olarak bilemiyorum... bu sıralar her yerden o çıkıyor sanki.. ve sanki bir yerde önüme de fırlayacak... fırlasa iyi olur onu bi parça pinçik etmeden hayatıma devam edemiyorum onu anladım.. mesela bu sabah birlikte biiklete bindiğimiz hülya tiizem bana ne var ne yok derken.. ben ona serkan'dan sonra bir şey yok cevabını verirken.. çattadanak.. "bu engin seni çok fena yaptı" demesi.. eh be.. tey tey.. dedirtti içten...
bir de şarkılar var...
mesela sadece içinde "temmuz gelir giderken" dediği için bile hasta olduğum bir "mevsimler geçerken".....
içimi hoş ettiği için "mia stigmi""...
yeni cem adrian şarkıları....
ve de içimde çalan tüm besteler... sözsüz kısmından..

rölantideyim yani.... ya bi çarpıcam sağlam yakında....
ya da.... ya da'yı bilemeyecek kadar rölantide anla yani:)

tatilde 1. perde - kankito-

2009-01-29T20:17:00.002+02:00

tatilin ilk bir haftasının özeti bu resim olmalı diye düşünüyorum..... yani ufak eksiklikler var istanbul'a dair kısmı ve fakat o "ufak" eksiklikleri burda paylaşamayalım... evet evet paylaşmayalım:)
neden bu resim...
çünkü an itibarıyle bir gece yaşanan açık oturum sonucunda "fırın makarna olmadığı" sonucuna varılan bu "şey" tabakta yer bulsa da... 4-5 gün boyunca orda kah tiramisu, kah bazlama... n çeşit balık kombinasyonuyla.. rakı ve bira ve şarap eşlikli muhabbetlere gebe oldu... yani ben sanki kankitoma gittim ve günlerce o koordinata yerleşip önüme konan tabak ve bardaklarla takıldım... en son sabah 8 civarı "yok dur tiramisu'dan ye gene" diyerek.. hani yolda ölürsem son tad o kalsın gibi bi bakışla - ki yani hiç yiyesim de yoktu ama hahahah - güpletti bana....

sondan aldık gene di mi... hemen dönüyoruz başa.... ctesi sabahı bora ile çıkılan istanbul istikametli yolculuk sanılandan sorunsuz ve keyifli geçti.... taaaa ki beklenen uçak rötar yapana dek.. neyse velhasıl yarım saat gecikmeyle kalktı ve oğul babasına yollandı.. havaalanından çıkılınca içimize çekilen istanbul kokusu ve kurtköyde olmanın verdiği dağbaşı hissi tezat yaratsa da.... kapının önündeki 4. levend otobüsü tanrı inancımı perçinledi.... 1 saat içinde mecidiyeköyde olduğuma, gideceğim yeri hiç aramadan bulduğuma inanamazsınız sayın okuyucu..

neysee.... buralar fast forward.. trakya.... edirne... düzlüklere duyulan özlem kankitonunkiyle karıştı.... yanımda oturan beyaz saçlı yoga eğitmeni kılıklı, bir adet kızı olan, ve sanırım hayattaki tek derdi istanbul trafiğinden ibaret bu hatun kişi beynimi şeyetti afedersiniz.... yalnız bir cümlesi kaldı kulağımda: kızım sana hayat çektirmemiş sanırım hiç dinç kalmışsın.... yani hiçbir uzvum gülemedi... tabii dedim öyle oldu.... hahahahaaaaaaaa....

pazar günü öğleden sonraydı.. ilk günün akılda kalan olayları.. benim küpemi kaybetmiş olduğumu farketmem... kabak pastam ya da tatlım her neyse onun adı.... evde bulduğum max payne.... sinem'in ben yatakta otururken üstüme 1-2 tonluk bür yün yorganı atarak beni devirmesi... yani o an gözümün önünden gitmiyor... hiç beklemediğim anda beynime yediğim yorgan altında ezilip yıkılmam..... ayrıca zaten 35 derece olduğunu tahmin ettiğim bir evde ayı postu kıvamında sunduğu eşofman altı.... sanırsam biraz ter atayım istedi canım dostum.. sauna etkisi yarattı bende... :)

haa bi de bu kankito annemle beraber çalışıyor sanırsam... "bak işin biten şeyi anında yerine koymuyorsun" hayatım boyunca bunu duydum ben bea.... hayır tüm iyi niyetimle tiramisu - geleneksel tatlımız hahah - üstüne damla bilmemnesi koyuyorum.. bak diyom ne güzel olmuş... hemen aynı cümle: bak şimdi bununla işin bitti koyucan yerine.. bi yandan ben zavallı bir halde pakete yöneliyorum ama hışımla çekiyor.... bi de eğitimci olacak bu.. cık... ı-ıh :))))))
ya da kahve içiyorum tam bitiyor.. hooooooop fincanlar gidiyor... bana kalsa onlar orda 3 gün dururmuş.. e anam sana kalsa da 3 sn duruyor.... :))))
ha bu arada 3 kez kaaave yaptım..... dile kolay:) köpürmedi ama olsun.... kahve bayattı sanırsam:)
başkaaa.....
sokaklarda dolaştık.. yapılan şey budur:) keyifliydi... habire "git şu heykele bak bakayım ne diyor" diyerek üstümde bir sözlü sınavı etkisi yarattı .... ki edirne türkiye heykel ortalamasını 5e katlamış bir ilimizdir.... yok ağlayan saat heykeliymiş gidip bakacakmışım... keyifli bir çay içildi.. yüründü yüründü... dönüldü:)
başkaaaaaaaa...
hahaha..... ıssız adam izlenildi... bi 80 dakika falan... oyunculara n kere bok atıldı.. dialoglar suni, vatandaşlar yeteneksiz... konu da fazla tanıdık bulundu... toplamda sanırım 25 kez "e tamam biliyoruz bu herifler böyle" cümlesi kuruldu... tam ümit kesildiği anda.. tüm rimelleri akıtmak ve eve gelen kankitonun kocasına yakalanmak pahasına sümüklenerek anırıldı.... sonra kesmedi 4-5 kez çeşitli yerleri izlenildi filmin... ha noldu... engin için ıssız değil öküz adam sıfatı yapıştırıldı... hayatımı ebeleyen ve de sobeleyen bu hayvanın hayvanlığı tescillendi... kankito ister istemez sordu.. lan siz niye ayrılmıştınız onunla... bilmem ki... söylemedi ki... heh...
başkaaa....
limon krizi yaşandı.... limon için 1 tl diyen adama 50 kr veren kankito .. bana aslanım koçum aldık limonu derken... aptaaaaaaaaaaallll... adama yanlış para verdin dediğim dost sanırsam hala vicdanı bi hesaplaşma yaşamaktadır.... altgeçitlerden geçildi... okula gidildi... bir iki sevimli insan görüldü... kahvenin yanında su gelmesi kar sayıldı:) kahve derken.... bir falımda çıkan, çıkartılan bir resim beni bu anda bile güldürmektedir:)
cherry domates benzetmeleri...
üşenmeden yaptığı bazlamaları..
uyuklarken bile sabaha ekmek yapalım sayıklamaları....
gene aldığım donları...
tokaları...
sırlarım... sırları...
velhasıl....
çok iyi oldu gittiğim çok..... pek özlemişim canımın içini...

ps: bir miktar buralardayım.... planlanan ikinci tur salı ya da çarşamaba günü....

al canım

2009-01-29T20:03:00.002+02:00

rehavet'in şablon ısrarı....
kankito ve cimcoz'un ısrar ötesi baskısı...
ahbap'ın cümle bazında beklentileri....
o'nun her birlikte geçen gecenin ardından "yaz" demesi...
içimin dökmemediğim kelimelerden ötürü yaptığı arıza üzerine......
geldim geldim....

geçirerek geldim

2009-01-10T22:28:00.002+02:00

herkes geçiyor da...
bir onun kırdığı hiçbir parçayı yapıştıramıyorum....
neyse ki bunu 3-4 ayda bir hatırlıyorum artık...
neyse ki

ben yokken

2008-12-28T03:26:00.001+02:00

Çocuk...
Her vedanın ardında bir bekleyeni vardır kimsenin bilmediği...
Ve her gözyaşının altında bir dua kimsenin duymadığı...
Çevir gökyüzüne başını...
Bakma arkana!
Daha sert basa basa, daha güçlü!
Anlat bu kara şehrin yollarına ak adımlarınla!
Gitmek yenilmek değil kazanmak da!
Gitmek gitmektir işte...
Hepsi bu.

"nereye gidiyorsun" cem adrian

fena

2008-12-18T22:36:00.003+02:00

koymayacaktım..... dayanamadım............ bunu da bilin anasını satayım..... artık çekiliyorum bir müddet..... under construction.... çok yorgun zira....

Ne desem………………

Nasıl olsa inanmaz bana…

“Kış” da desem….. olmayan beşinci bir mevsim de koysam 12 ayın arasına…. Kendimle çarpsam…. Alkol katsam…. Yalnızlık çıkarsam….. üç güne bölsem.. gene de bilmem kaç vakte kadar yol görünmez bana…..

O ve bu yüzden hiç bahsetmeyecektim….

Bir kez olsun tutacaktım hiçbir şey yapmadan kendimi… olmadı.. olamadım.. olduramadım… erkenim geçim yok ki benim…. Öncem zaten yok.. her gün bir milat; sonram görünmüyor sihirli bir kürem yok….

İfade etmek de zor… zira muadili yok….

Aşık desen değilim.. hani her gözümü kapadığımda önünde bir “o” da belirmiyor… bu duygu beni bugüne dek bir yere götürmedi de zaten… çok eskiden yazılmış şiir taklidi satırlarda kaldılar.. zaman aşımından yok oldular…. Hani “çok seviyorum ulan seni” de değil…. Daha önce yazılan bir yazıdaki gibi “sığınılacak liman değil sevilecek adam” benzetmesi yapılabilir…. Erkek böyle oluyormuş çünkü….

Mesela…

Madem klasik olarak anlatamıyorum kendimi…şöyle diyeyim…. Evinin merdivenlerini sevdim onun…evi kaybolmadan bulabilmeyi sevdim… ( ki ben ve kaybolmamak J ) zor açılan dış kapıyı tek hamlede açabilmeyi sevdim…. Sonracıma…. Balık aramayı.. yıkamayı.. ayıklamayı.. pişirmeyi sevdim…. O balıkları yemekten ziyade onun yemesini izlemeyi sevdim…. Hatta onun kardeşinin yemesini bile sevdim… battaniyeye sarılıp call of duty izlemeyi sevdim…. Biraz daha kalsam TV izlemeyi bile sevebilirdim… duşta soğuyan suyu sevdim… bir gece yarısı ona gidebilecek kadar rahat ve yalın hissetmeyi… anlatabilmeyi.. anlaşılabilmeyi…

ve tüm bunlardan daha da ilginci… hayatımda ilk kez bu sevmeleri abartmadan hissedebildim…. Hani karidesler var ya sık bahsettiğim.. kalpleri beyninde olan yegane hayvanlar… öyle oldu aynen…

belki de bu sakinliği, ya da durulma hissidir beni bu derece çeken… dedim ya nasıl olsa inanmaz bana.. bir etiket var üstümde hak ettiğim üzere… kadın deli gibi yaşıyor.. her önüne gelene bağlanıyor… şimdi ne desem .. ne o ne onlar hatta sen bile inanmazsın…. Ne aradığımı.. aramadan bulduğum anda gelen bu heyecanın ne denli yerinde olduğunu… sırf bu yüzden içimde tutmak gibi bir karar verdiğimi.. ama özümle çelişemediğimi, onunla kavga etmek yerine söyleyip çekilmeyi uygun gördüğümü anlatsam da sayfa sayfa, anlamaz….

Yaşam zaten karman çorman… ben o yüzden hep basit düşünmeyi seviyorum…. Günler zaten yoruyor… bir de insanlar yormamalı birbirini…. O yüzden ondan hiçbir şey istemiyorum…. Sırf bu kadın benle birlikte oldu, birkaç gün geçirdi… oyunu bozdu denmesin diye…. Susma hakkımı kullanıyorum…. Çünkü huzur verdi… yıpratılmayacak kadar güzel bir erkekti… onu karıştırmamak lazım…. İstediklerine saygı duymak lazım… içimdekileri döküp saçarken onun eline ayağına batırmamak lazım… kırılırsam da ona batıp kanatmamam lazım.. bulunduğum noktadan farklı görünüyorsam onu bir an önce silmem doğrusunu yazmam lazım… boşluklar varsa cümlelerimde, hemen “fill in the blanks” yapmak lazım…. Çünkü bu kadın da kendini yükseklerden derinlere atmaktan gördüğü hasarı kolay gideremiyor artık…… ne abartıp kendini kaptıracak, ne hata yapacak ( ki yanlışları götüre götüre doğruları kalmadı ) belki de en doğrusunu seçerek.. içindekini saklamadan susacak……….

Bana inanmamak için çok sebebi var…. Kaçıp kurtardığı, yıprandığı şeyin hemen ardından hissettiğim huzur sanılır sebep… yanılsama ihtimali katılır hesaba.. ama rakıya katılan su değil bu… benim dengesiz görünen her kararım son derece net, ani görünen her cümlem en az bir paragraf öncesini içeriyor… ama anlatamam ki kendimi.. .saat çok geç bende… ben ona bir şeyim.. ama anlatamıyorum ki… yok işte… ne desem inanmaz ki.. belki bir tek şekilde inanabilir bana… eğer o da aynı şeyleri yaşadıysa.. sadece sevişmekten değil dokunmaktan da keyif aldıysa… gün içinde özlediyse… meraklandıysa… vesaire vesaire ise….

Ne desem inanmaz bana…

Değiştirelim artık şu özneyi…. Ne desem inanmazsın bana….

Ve hatta…

Gizli olmasın o özne artık…

Ne desem “sen” inanmazsın ki bana…. İnandıramayacak kadar çok hata yaptım hayatımda… ve ne ironik ki bir çoğunu da anlattım sana kısa zamanda… ama içim dışıma çıkmış bir kere.. madem sen girdin içime sen de çık… sonra koyarım önüne kendine bakarsın o olur en fazla benden yana…. En azından ben kendime inanıyorum bu sefer… içimdeki şeyi biliyorum.. ne olduğundan ziyade ne olmadığını, ne yapacağımı değil de ne yapmayacağımı biliyorum en azından…. Ayaklarını yere bastırdım içimdeki kızın artık…. Henüz ve hala ayakları varken…..

İşte o ve bu yüzden… başladığımız noktaya dönersek….

Olabileceğim en açık halimle ellerimi çeneme dayayıp düşündüğümde…

Elimde…birkaç gün var huzur içinde keyifle geçmiş…. Elimde beni ben anlatmadan da anlayan bir adam…. Seviştiğim bir adam var…. Bana kalsa… ki bana kalmıyor genelde böyle işler…..bana kalmadığı için bilemiyorum belki daha fazlası belki azı belki hiç belki de her şey var…. Artık orasını da ben yazamam…

Tüm samimiyetimle –ki sanırım bir ondan şüphe etmez, etmezsin- senden ne istediğimi bilemiyorum…..ilk kez kendimi bir şeylere kaptırmadan.. yuvarlamadan yokuş aşağı, sakin sakin yürüyorum…. Senin bir şeyin olmak istiyorum ama bunu şimdi mi istiyorum.. ya da nedir o “şey” onu da bilmiyorum….. bu noktada kendimi tutuyorum…. Yeter de artar bile şimdiye dek çıkan…

Bilmem ki rüyasında senin öldürülmeni izleyen bir kadın imajı korkutur mu seni şu noktada.. ama bilirsin tanırsın beni az çok.. içimden gelmese, gelmesen.. yazmazdım… içimden çok gelmesen de tutardım olduğu yerde… ve aynı bilinmişliğe güvenerek, şu noktadan sonra senin üstüne gelmeyeceğimi, herhangi bir kaprisim olmayacağını, rahatladığımı…. Seni düşünerek ya da özleyerek bir müddet yaşayacağımı ama bunun suyunu çıkarmayacağımı… belki yarın senden utanacağımı…. Bu delilik dolu geçmişimle yanlış anlaşılmadan değerlendirilmek için bilmediğim tüm duaları okuyacağımı da tahmin edersin…. “deli misin be kadın” demen yaralar belki de….. “sen de her önüne çıkana aşık oluyorsun sana güven olmaz” demen öldürür muhtemelen…

Ve ilk kez bu kadar yoğun düşünüp yazdığım bir şeyi koymayacağım bloga… kimse bilmesin…. Sol elimle kalem arasında kalsın sahibine ulaşsın, beni anlasın.. yeter….

Bana kalsa… bana kalsa..ben sana neler neler derim sayarım da…

Noktalı virgül… geçmiş olsun bana…

coordinating conjunctions on a late winter night

2008-12-13T20:48:00.004+02:00

if there is a season to resemble you.. and if there are only four of them, therefore I am to choose one of them, you must be the winter...
because december is the winter..
because you are the december..
I cannot call you cold though .. with all your whiteness and the peace you keep inside within, I let you be -not my- but a winter..
and ..
and..
while difficult to continue these words and phrases, when I don't have any paragraphs left, I end my sentences for the time being, for my times have come to and end long ago... I call you the white, call you the full stop.. and the last stop..
I thank you for having saved me from my old being and wish you -not my- but the best...
so..
so..
you gave me peace.. I made you some fish...
you kissed me and I kissed you...
you were there and here when he was not.. when cold was the night... when I was the cold... you warned me like noone else did...
well.. there is always something else to learn... I have not finished yet...
or..
or..
or...
if -not my- but the language's coordinating conjunctions finish...
and tomorrow is the day I leave...
and I once again thank you for saving my most precious thing..
thank you for saving my "today"...
d.

ps: assume that a madman has been talking to herself.............

.

2008-11-30T19:12:00.003+02:00

bunu yazmam gereken gün bugün değil belki de...
üç gün sonrası...
bir çarşamba..
bir "3"
bir "aralık".....
ama o gün içim düğümlenir... o gün elim kitlenir.... o gün bugün kadar az sıkışmaz içim...
o gün yazamayabilirim..
günü bugüne alıyorum...

düşünüyorum
bu adam beni bırakıp nasıl gitti diye...
herkesi bırakman umrumda değil... eşini.. kardeşini... sevdiklerini... onları düşünmeyecek kadar çok sevdim ben seni... bir tane daha yapmadın ki benden o da paylaşsın sevgini.. sevgimi... her konuda olduğu gibi "sen" konusunda da bencil yaptın beni.. işte o yüzden.. sen giderken... ve seni seven köpekler bile ilerlerken arkandan.... senin adın yankılanırken kasabanın hoparlörlerinden ... önüne gelen ağlarken.... ben sadece kendimi düşündüm...
nasıl oldu da bıraktı beni...
ve 6 yıldır... her gün demem - yalan söyleyemem - zaman zaman, belki de sık sık - ya da olması gerektiği kadar sık değil onu da bilemiyorum - seni düşündükçe bir tek o soru geldi aklıma.... bu adam nasıl bıraktı beni... başka birinin bırakmasını geç.. onlar senin neyin olur... onlar senin terk edişinin yanında nedir... hepsi toplansa sana döktüğüm bir gözyaşı eder miydi.... onlar "el" idi sen "can"... bense en kralından bir "canan"..

sen de tektin ben de..
ben ilk içkiyi seninle içtim...
önce rakıdan bir yudum dedin bana.... içim bulanıyo dedim sana... ağzındayken sudan al biraz dedin.... içtim...
yanında hiç sigara içmedim nedense... üzülürsün sandım..
hiçbir kararımı sana sormadım belki.... ama hepsinin arkasında sen vardın.... senden aldığım "ad"ın.... "ruh"un... söylemediğin sözlerin.. vermediğin nasihatların vardı her adımımda...
sen beşiktaş'tın..
sen... gülerken ağlamaktın.... ne var ne yoksa bir kahkahanın ardına saklamaktın...
sevdiklerin için yaşamaktın...
çalışmaktın...
kalp kırmamaktın... oysa bakıyorum şimdi erkeklere... kalp kırmayı .. hem de bile bile yapmayı önemsemiyorlar....
sen var ya sen..
sen rakı, cin, bira idin...
sigaraydın... sigarayı içine çekmektin....
yılların beden bulmuş hali... bir ağaç gövdesindeki sonsuz halkaydın.. ben belki de o yüzden seni sonsuz sandım... herkes gider o gitmez sandım... sen gitmezsin sandım.. yaşını unuttum...
unuta unuta sensiz kaldım...
anılarınla kaldım
omzunda göztepe parkına gitmemizi... kahverengi deri ceketini...
mavi dünya'nı nasıl sevdiğini...
onu nasıl üzdüğünü..
ve sonra üzmemek için ne çok sevdiğini...
üniversiteyi kazandığım günü hatırladım.. bir o yüzün gitmez gözümün önünden.. bir de son gördüğüm andaki yüzün...
ankara'ya giden bir otobüs'te uyuyakaldığımı hatırlarım omzunda.. senin gururla uyuduğum omzunu...
ben seni terkederken.. yanlış yaptığımı bile bile hiçbir şey söylemeden kendimle bırakmanı, mutluluğuma duyduğun saygıyı....
keşke'lerim yok sana dair... ben yalnız bir kadınım... çok konuşkan ama kimseye gerçekten konuşmayan bir kadın... senin olduğun adam kadar kadınım ben....
balkonda yaptığın kardanadamı... fenerbahçe lisesi'nin bahçesinde selesinden tuttuğun bisiklette düşmeden gittiğimi.... sana güvendiğimi... sonra birden arkama baktığımda orda olmadığını.... o bisiklette aslında tek başıma olduğumu... sen beni çok severken... en çok sen severken... tek başıma hayatta kalabilmem için yaptığın her ayrıntıyı çok sonra anladım ben...
ama gittin işte..
altı yıl oluyor... dün gibi diyemem... altı yıl öncesi gibi.... hatırlıyorum seni...
biraz da zaman ötesi bir şey...
bir elinden tuttuğun kız oluyorum....
ayak sesinden tanıdığım adam oluyorsun... sen daha gelmeden kapıyı açan çocuk oluyorum...
alkollü geldiğin gecelerde yorganın altına saklanan kız oluyorum...
sonra birden evlenirken senin elini tutan kız oluyorum... beni uzaktan izleyen adam oluyorsun....
canım babam...
beni hala uzaktan izliyor musun...
öyleyse... ne olur ara ara gel yanıma... sensiz olmuyor .... bazen babasız yaşanmıyor.

3 ve 4

2008-11-28T20:48:00.001+02:00

once

2008-11-25T21:33:00.003+02:00

bir kez olsun.........
1 kez olsun....
kendi doğrunu değil "dünyanın doğrusunu" yap be kadın... siyaha beyaz deme.... siyahı reddet artık... bak kaç yaşındasın.. hatta "söyle kaç yaşındasın" .... bir de kendi kendine konuşma artık.. deli diyorlar sonra...
genel geçer bir tavır al artık...
bak ilk kez... gerçekten de ilk kez... "anlaşılamamak" değil... "anlamamak" derdin.... tadını çıkar bu zaafiyetin... bir dur artık... bırak duracaksa da dursun dünya... ellerin kolların ne kadar yorulmuş baksana...
bırak gitsin demiyorum sana...
git bırak diyorum...
geceden uyanmazsan sabahı göremeyeceksin.... durmazsan dinlenmeyeceksin... doğrun yanlış olmuşken bu denli ısrar edersen eninde sonunda kaybedeceksin....
bu kadar da eminken.. yap artık ...
1 kez...
bir kez...
doğruyu yap.
yap..... tım.

23 kasım - doğumgünü bölümü

2008-11-23T19:57:00.002+02:00

sevgili 23... sevgili kasım....
sana bu satırları her sene farklı bir şehirden yazsam da.. dedim ki geri dönelim... sınırdaki kente... bir cuma ya da cumartesi gecesi olsun... barfly olsun... aynı şarkılar dinlensin.... aynı biralar içilsin.... kış olsun.. soğuk olsun... siyah siyah gömlekler olsun .. ve doğumgünün kutlu olsun..
sana bu kalbin kadar beyaz sayfayı ayırdım derim... derim de kalbin ne kadar beyaz bilemem... ama kalbin var onu bilirim.... zaman zaman yerinden çıkıp tüm bedeninde bir tur atan, sonra işi gücü bırakıp yerine oturan bir kalp... ikinci el ama temiz kullanılmış bir kalp...
biranın yanında havuç getirme bana istemem.... getireceksen de kendin ye... ya da bir şey çalacaksan sabaha karşı her zaman "dream on" olsun.... ve doğumgünün kutlu olsun..
sana bir şeyler yazmak zor... yazdığım her şeyi satır satır bilen... benden çok bilen hatta.. beni anlayanlar kulübünün en sağlam üyesi... - ki kaç üye vardır toplasak o da başka bi sorun - sana bir şarkı göndereyim ben en iyisi... benden gelsin.... kargada gelsin.. edirnede gelsin... "arc of space" gelsin.... dinleyesin...
biraz da tavsiye gelsin sana..
ne de olsa aramızdaki yaş farkı asla kapanmayacak... ben her zaman senden 6 yaş büyük olacağım.. ihtimallerin en güzeli bile bunu değiştiremeyeceğine göre... büyüğün konuşuyor biraz dinle:
savrulmaktan hoşlanmadığını biliyorum.. ama savuruyorsa... bir bildiği vardır... dır dır yapılmaz onunla...
kaldırım arasındaki sarı çiçeği bilirsin.... ben yazmasam da bilirdin.... onun getirdiği yalnızlık ihtimalini de bilirsin.... öldüğünü de bilirsin.... ama o çiçekler ne kadar çoktur... bassan da çıkar... koparsan da... ha yerine çıkan ölenle bir midir... o soruları boşvereceksin...
şu aşamada sana bir gripin şarkısı söylemek de isterim.. ister miyim evet evet isterim...
yenildiysek belden aşağı vurmadık asla... acıtmadık.....
bunu ara ara hatırlamak lazım.... herkesin yanlış yapıyor olması senin doğrunu değiştirmiyor be dostum... sıkma canını bu kadar.. ya da sıkacaksan sen sık... elaleme o zevki yaşatma... çünkü hepsi toplansa senin bir siyah gömleğin etmez...

o yüzden...
bu yüzden....
tüm yüzlerden gayrı.... en güzel yüz seninki olsun dört duvarında...... bugün kasım olsun... 23 olsun.... hayat olsun en güzelinden.... doğumgünün kutlu olsun.

duman

2008-11-19T23:52:00.005+02:00

ben bir adamı sevdim.. bir adamı "daha" demeyin lütfen... hepsini sevmedim ben onların.. bazılarını sevdim.... sadece iki tanesini bu kadar sevdim...
ikincisi için "sonunda" dedim... adını yazdım...
bu işin bir sonu vardır sandım...
insan ömür boyu sevemez... bir adam vardır... beklediğindir.. gelene kadar çektiğin ızdırapları unutturacak kadar güzeldir... silgi gibidir girdiği hayatta... tükenmeyen kalemlerle yazılanları bile siler... eline kalemi alır, kendini yazar... silgiyi de denize atar... bir haydarpaşa karaköy vapurunda....

"a man with curly letters in his name" dersin ona....
kendi evinde kendi odasında yazdıklarını anlamasın diye başka bir dilde bile yazarsın... çünkü o yazdığının sonunda söylediklerini o anda bilmesin.. bambaşka bir anda sen anlatmak istersin gözlerine bakarsın...

sinirini sindirirsin..
güzeldir çünkü..
dediklerini duymazsın bazen..
güzeldir o..
en önemlisini affedersin..
güzeldir o...

değecek gibi bir "değer"
duracak gibi bir "durak"
duyacak kadar "kulak"
vazgeçmeyecek kadar "aşk"tır belki de....

karga'daki biradan alınan ilk nefes..
sultanahmet'teki simit...
ethem efendi'deki gofretler kadar özeldir

ama
... ki neden benim her hikayemin bir "ama"sı oluyor bilemiyorum...
beni neyin üzdüğü böylesine bağırırken sokaklarda... neden o bir adam durup dinlemiyor...
neden hız kesmiyor
..

hadi her deliliğimi bir yana bırak
derin bir deliyim ben
en basitinden..
hadi itibar etme hiçbir dediğime de...
o adam neden..
ve hatta nasıl...
"gözüme duman kaçtı" dediğimde bana inanıyor.......................
anladın mı...

son of a ........

2008-11-18T18:31:00.001+02:00

well... forget about all the things I previously wrote...
"he" is one of them too...

sth in foreign language - part I and ever

2008-11-16T19:39:00.003+02:00

well.. how long has it been.. how many hours have been spent with you.. after so many hours of broken hearts.. so many heart breakers though I might as well be one of them.. how many have killed me or how many have I slayed.. since when have I lost my "absence" here... until..

until..
"a man with curly letters in his name" stoppped in my way.. right after I had stopped to believe.. then I started to beliveve you ( for those who don't know much grammar: the verb "to start" takes both gerund or infinitive ........ hahahahaahaaaaaaaaaaa ) - but this was something else

he was something else..
someone else...

now..
currently ...
at the moment ..
take all the synonyms that the present time has and multiply it with all the love I've got inside...
subtract the sons of bitches I had before..
add the salt.. add the pepper...

I have him...
and if there is ever to have me..
to dare to have me..
be able to possess me..
yes.. he owns me.

"6"

2008-11-11T23:26:00.004+02:00

bu sayı da sevilebilir gayet....
"3" ün iki katı olması bile başlı başına bir sebep...
bir de hayat boyu alamadığım "6 kapısı" var elbet ... ya 6 kapısı koyulmamış, unutulmuş bir tavladayım ben farketmeden, ya da tüm "garanti"lerden uzak, savuruyorum zarları dört bir yana... kaybettiğini anlayamayan bir "loser" misali...
bir de "şeytani" katları var bu sayının... 111 ile çarpınca elde edilen değer gibi...

bu gece bir bira içtim... canım ikinciyi istemedi..
iki yudum bira kandaki "bıkkınlık" ile karışınca zaten ruh bedenden çıkıp kanepeye sızıyor... uyanamıyor...

gene kendimle konuşma gibisinden şeyler dökülüyor benden... "kesintisiz saçmalama kaynağı" yapmalı buranın adını.. "kesintili güç kaynağı" ya da...

2 gün sonra..
gerçekten de iki gün sonrası.. draft'ta bekliyordu bu post..

canım sıkılıyor zaman zaman.. ben ne zaman bu kadar tahammülsüz oldum... kim yaptı beni böyle... hangi yıl, hangi ay idi... insan ya mükemmel olmalı ya da varolmamalı.. delice di mi.. kimlere vere vere kalmamış içimde "anlayış"... empati falan dersen zaten oldum olası inanmam başkasının gözüne dalıp etrafa bakmaya... ben kendi önümü zor görürken, bir diğer beşeri anlamam ticari bir saçmalık olur ancak... farkettim ki ben ne kendime ne başkasına sabır gösteremiyorum artık.. durdum düşündüm birden... belki de hatayı biraz paylaşmam lazım.. bazen duymamam, görmemem lazım... alttan almayı öğrenmem lazım... delirten suskunluğum erkek gözünden hoş karşılanmamakta.... son derece ortada...

velhasıl...
tek kelimeyle yuvarlanıp gidiyorum...
bir aşk.. bir iş.. bir yaşam içinde... yıllar sonra ilk kez kendimi yuvarladım yokuş aşağı... çarpacak duvarın varlığını da biliyorum.. ama çarpana dek düşmeyi seviyorum....
bu düşmemde bir başrol var........
bu sarhoşlukta...
bu güzellikte bir serkan var.

dibinin notu 1: yarın izmit'e gidiyorum... bir seminere... ordan istanbula geçilecek 12 saatliğine falan da olsa.... dibinin notu 2: yazmak istiyorum... kızma bana... çok yakında....

sonunda... serkan...

2008-11-03T00:15:00.003+02:00

bu saatte...
yani hem yıl.. hem yaş.. hem akşamın bu saatinde.... ben böyle sevebilir miydim... bu, hani demiştim ya bir keresinde "saydam, kalp mertebesine gelemeyen o kırmızılıkta" sen mi var olacaktın... her şey ve herkes bu kadar "yok" iken.. yokolması gereken tam da yokolmuşken.. tam kendimi inandırmışken böyle bir duygunun bu şehirde olmadığına.. beni tanıyan herkes.. hatta burada okuyanlar bile artık akıllandı o derken.. ben aklımı ve içine sakladığım duygularımı sana mı verecekmişim.... o senmiymişin...
şarkıya bahane bulamam...
yaralara berelere saklanamam..
"bağımsız" tadınla girdin sen hayatıma... damarıma... öyle bir tur atmak ki bu bedende... şu senin yaptığın bana...
yazmak bile yetmiyor bazen..
az önce olduğu gibi...
sana baktım... saniyeler içinde.. sanki saatlerce geçtin zihnimden.. en değerli yerimden yani... sen yavaşladın.. saniye durdu.. sen kıpırdadın.. yelkovan bir tur atmış oldu en fazla... sonra bir kez daha sana baktım.. sen taştın benden.. gözden çıkan su şeklinde... - bilir değil mi daha önce okuyanlar - su kaç şekilde var olur... bu yağmur işte.. onun adıyla çıkıyor gözlerimden...
ama yok .. kötü değil...
güzel...
adını en başa yazdıracak kadar...
unutturacak kadar...
sonunda dedirtecek kadar...
su kadar...
gözlerim kadar...
gülümsemesi kadar...
güzel işte ne diyim sana ben...
bu kadar yazdım..
burada tıkandım...

dibinin notu 1: bugün kasım... bir kasım'ı bile anlamlı kıldı. bir kasım'ı sevdirdi bana.... nelerden nelerden sonra... sevgili okuyucu sen anladın di mi...
dibinin notu2: siz şarkılardan fal tutun ben dinleyeyim sadece....
dibinin notu3: .........................

..

2008-10-20T18:44:00.003+03:00

yeterli mi içimdekini anlatmaya.... yazmasam bu sefer..........

10.10.2008

2008-10-10T19:59:00.002+03:00

önce bi resmini koyayım dedim:)
sonra çiçek böcek gibi hayatın güzelliklerine olan düşkünlüğünü düşündüm... eve geldiğimde saat 8 falan... şimdi bizimki n kere açmıştır burayı ne yazdı diye.. sonra akşam olunca demiştir ki:
- lan andrigot aradım diye yazmamış bak
keşke vakit olsaydı da aradıktan sorna çıksaydım yola.. akşama elimde bi kilo ekler falan - neresiydi lan orası kapısına dayandığımız gece yarısı içip içip - işte ordan alırdım hem de:) şööle okul çıkışında bi baskın... sen bana gece geldiğimde tıkınmam için fırın makarna yapardın.. sabah o tatlıdan yerdik.. pazara gider tezgahın ebesine kayardık...
hahahaha........
yeter lan bu kadar dgünü hede hödösü..
seviyom seni işte andrigot....
en çok seni seviyom... yerini kimse doldurmadı..
hahahaha............
yok bu da olmadı lan...
du bi..
yani.. sen doğmasan... nolurdu ki.. ablanla arkadaş olurdum herhal ahahah
tamam kızma bi dakka yazıcam..
yani iyi ki doğdun işte... üfle mumlarını.. sadece mumları değil... tırnağın etmeyecek ne var ne yoksa üfle... hatta koy götüne rahvan gitsin afedersin:) .. sonaaa.. bira iç bi tane.. çok pasta yeme... köfte ye onun yerine ahaha....
ya bi türlü sana yakışacak şeyleri bulamıyom bak...
la sen sensin işte... canım ciğerim...
kankitom.. andrigotum.. donunu giydiğim.. tuvaletten canlı yayın yaptığım... yediğim tüm bokları ayrıntılarıyla bilen tek beşer.. şaşmayan beşer... eşşek gözlüm... sabırsız kararsız saf dostum...
yeter yeter..
tamam
iyi ki doğdun
seni eti cin kadar seviyom..
tamam lan..
daha çok seviyom.

...

2008-10-05T22:41:00.001+03:00

hoşgeldin yeni yıl:)

2008-10-04T00:04:00.003+03:00

bu resmi gören ve benim önlenemez dürüstlüğüme güvenen kaç kişiyi yılbaşı geldi diye kandırabilirim...
yarın kırmızı donlarımızla ve plastik çiçeklerimizle sokağa atsak kendimizi, bilet falan alsak milli piyango.. belki de sıra bizde olur... olmaz mı...
küçükken düşünürdüm bazen.. mesela bir gün neden 24 saat.. temmuz neden temmuz.. kim temmuz'a temmuz demiş.. kim temmuz'a yaz demiş... neden yıl 31 Aralık'ta bitiyo falan... - coğrafya'mın iyi olmadığını bilirsiniz di mi.. yani benim coğrafya bilgim: dünya döner, ay döner, güneş dönmez şeklindedir.. bundan bi adım ilerisi yok o derece - neyse işte o zamanlardan beri bi takıntı var...
diyelim ki bugün yıl bitiyo.. hadi yarın olsun.. diyelim ki ben Aralık ayını sevmem.. bu yılı bugün bitiresim geldi....
neler oldu bu yıl...
bu yıl güzeldi aslında.. valla bak... yani sokucu çıkartıcı yönlerinin yanında, önemli şeyler oldu..
bu yıl kasım'ı reddettiğim düşünülürse sadece 2 ay gibi bişi var yılın bitmesine insnalık için... bense bitiriyorum.. hadi rastgele:)
- bu yıl çok hata yaptım mesela.. her zamanki gibi hata olduklarını bile bile yaptım.. dolayısıyla benim hatalarım olmaları onları sevmemi sağlayabiliyor...
- duygusal anlamda yılı - tam da ortasında tanışmış olmamız sebebiyle - ondan önce ondan sonra şeklinde ikiye ayırabiliriz... ondan sonra onu hayatıma sokarken yaptığım hatayı başka hatalarla kapamaya çalıştım.. bu çok anlamsız geliyor kulağa ama salla gitsin... dava düşmüştür... fazla bile yazıldı kendisi...
- erzurum oldu sonra.. yani orda alınan hayat tecrübesi eşsiz benzersizdir.. onu dışardan anlamak mümkün değildir.. ama biz çok "adam" çıktık onu derim bi tek... hani yani harbiden "böyle kahpedir dünya"....
- çok deniz çok bisiklet vardı bu yıl... çok huzur vardı o manada... içim arındı...
- arkadaştan sevgili olmuyormuş o öğrenildi .. ama istisnai bi durum oluştu.. sevgiliden arkadaş oldu.. hem de çok iyi... ha tabii biraz tuhaf bi arkadaşlık çeşidi çıkıyo ortaya ama olsun.. olduğu kadar:)
- alkol miktarı azaltıldı bi nebze.. haaa erzurumda sevgili kırpık'ımın elinde viski ve votka şişesiyle kapıda belirdiği, kapısında belirdiğimiz, miniş, bro falan elimize ne geçirdiysek içip "alkolik hareket engellenemez" şeklinde böğürüp sonra da trainspotting tadında klozete böğürdüğümüz anlar oldu elbet.. ama genel toplamda miktar azaldı mı.. azaldı
- çok koşuldu.. çok yüründü... çok üşündü...
- çok özlenildi... özleyen ve özlenen olundu birfiil... uzaklar çok uzak olabiliyormuş bazen... bir telefonun başında kahrolabiliyormuşun ben niye burdayım diye... ama sonra ne kadar ilginç ki, hiç kimse için değmezmiş kahrolmaya nerde olursan ol denildi... gerçekten biri için bir şey yapmadan, hayatı bir yana kaydırmadan, hayatı kaydırmadan hatta.. düşünmek lazımmış iki kez...
- adamlar oldu...
- dostlar oldu...
- adam gibi dostlar oldu da.. dost gibi adamlardan pek emin değilim....
- haaa sonra hayatımda ilk defa işsiz kaldım ama allahtan bi hafta sürdü:)
- mutlluluğun insanlardan ve olaylardan bağımsız bir şekilde etrafta dolaştığını bir kez daha anladım... elinden tutana....

yani... bilmem ki nasıl bir yıldı... anlamlı bir yıldı... bi önceki de öyleydi mesela... o zaman şöyle olsun.. bu yılbaşında.. - yarın mı oluyo yani:) - iki yılı birlikte uğurlayalım... 2007-2008'e güle güle falan yazsınlar....
ama 2009 tek gelsin...
güzel gelsin.. hem 9, 8'den güzel bi sayı...
hem bak hava lodos, deniz taştı, yağmur yağdı, içim doldu doldu boşaldı... hazır kafa dinliyorum iki dakka...
güzelleşin işte.. ben kadar güzelleşin...

söyle kaaaaaç yaşındasın....

2008-09-30T16:11:00.003+03:00

bak ne geldi aklıma.. son anda bi aksilik olmazsa 17 Ekim Cuma akşamı Studio Live'daki Gripin konserinde olacağım.. ne de olsa Birol bey'i askere uğurluyoruz.. ( hatta nerdeyse tüm Gripin'i ) ... şunca senedir tanıdığım.. joezombi, metebilge, deli, rehavet ve de vs vs vs.... kim var kim yoksa artık... toplaşıp gitsek ya... ya da konser öncesi bi atraksiyon da olabilir başkaca... ne diyonuz....

gün

2008-09-29T15:57:00.002+03:00

yağmur yağıyor akşamdan beri... etraf biraz hareketlendi .. bayram, tatil falan derken... ama bu mevsimde burası böyle de güzel oluyormuş ya.. onu gördüm iyi oldum...
sabahtan beri içimde bir sıkıntı.. hatta geceden beri... bugün için planlarım vardı hiçbiri olabilemedi... sevgiliyi aradım.. film izliyorum uzanmışım şuraya dedi... burda olsan gel çıkalım dicem ama olmuyor işte dedi... dedi de dedi...
içim bi nebze daha daraldı...
kimsenin üstüne gidemiyoruz madem kendi üstümüze gidelim dedik, montu geçirdik, kapşonu da kapadık kafaya, müzik kulağa...
sahile indim... yağmur bir güzel yağıyor, deniz bir gri -ki senden benden gri olmasın, dalgalar çarpıyor.. tekneler sallanmakta aheste aheste... yerlerde su birikintileri - biliyorum ki her geçişimde biraz daha fazla ıslanıyor üstüm başım, burnumdan su damlıyor, kulağımda "when your mind's made up" başlayınca olanlar oluyor, içim bi hoş, içim hoşlukta tavan yapıyor, ağzımı açsam yağmur dolsa içime, şarkının 2.30 dakikasında burnuma düşen suyun yağmurdan olmadığını farkediyorum, şarkıya saydırıyorum... şemsiyelerinin altında insanlar geçiyor, ben o insanların yanından geçiyorum, kapşonu çıkarıyorum... mutluluk bu kadar basit bir şey olmalı.. üzüntüyü biz yapıyoruz da mutluluk gerçekten bu kadar basit... kapşonu çıkart ki yağsın üstüne.... şeker misin de eriyeceksin...
yağmurda bisiklete binmek gerçekten çok güzel...
hele böyle tertemiz bir kentin ıslak sokaklarında.. denizin lodosa böylesine güzel yenildiği bir sahilde...
aklına gelen her şeyi itekleye itekleye uzaklaştırıyorsun...
günlerce yağmur yağmalı belki de..
burnumdan burnumdan...

dibinin notu1: ben buyum değişmem diyen insanlara tokat atasım geliyo bazen biliyo musun... neyine değişmiyosun ya ne oluyo... bıkmadın mı kaybetmekten...
dibinin notu2: nerdeyse kitap okuyasım geldi.

bir yazasım var ki....

2008-09-28T22:45:00.004+03:00

bir yazarım... bir yazarım seni.... defalarca okuduğun geceki gibi etkiler benliğini.
bir yazarım seni... okuyanlar inananamaz yaptığına.. yanlışlarla ördüğün lego misali evlere, duvarlara..
bir yazarım seni.. şiire benzer.. buna benzer
bir yazarım seni... "one time" dinlerken ne hissediyorsan, yerden yüksekte ne yaşadıysan gecelerin köründe, ne dediysen, nasıl dediysen, toplanıp gelir de sen alırsın onları bir F92 hesabı dayarsın kendi böğrüne... kurtuluşun olmaz.. vicdanından çıkan kurşundan.
bir yazarım seni.. öyle bir yazarım ki... gözünden yaş çıkartırım... ne var ne yoksa anlatırım bir cümle ile..
bir yazarım seni... ne sesindeki pislik, ne yüreğindeki adilik, ne gözümdeki kin, ne içimdeki öfke kalır... ne var ne yoksa çıkartırız ikimiz de...
bir yazarım seni... öyle bir yazarım ki... yarım kalan her şeyimi alır senden geri...

sonra..
bir silerim ki seni...
yalanlarına inanacak dermanın da kalmaz..

dibinin notu1: valla ben efendi adamım bak:)
dibinin notu2: günümü mutlu eden.. kafamı dağıtan ulu önder'e de teşekkür etmeli içten içe.. ( yok be Atatürk deil.. bildiğin önder... )
dibinin notu3: nihayet.
ve 4: o resmi ben çizmiş olmak isterdim o o çizdi: dekersaint.blogspot.com

biter... dilekler..

2008-09-25T15:49:00.003+03:00

umarım ölürsün

kumsuz..

2008-09-23T21:36:00.002+03:00

saç demiştim bi öncekinde....
saçlarını kestirecektin hani...
demek ki zamanın geçtiğini saçlardan anlıyorum ben ancak.... ona bakıyorum.. saçları uzamış... 2 cm uzamış.. iki ay olmalı... saçları beline geldiğinde mi unutacağım kendisini... ya saçlarını kestirirse bu arada... o zaman, zamanı geri almış mı olacağız...
bu meseleyi bu kadar kolay halledebilir miyiz dersin...
anlaşılıyor muyum....

bir kum saati var elimde...
ama içinde kum yok.. su var... böylece görecesiz zamanı hızlandırıyoruz... e=mc2 olayı beni bu zamandan başka bir zamana taşır mı...
taşımalıdır...

fındık kabuğu olsa şimdi.. nasılsınız derdi... bilmiyorum derdim
kırpık olsa.. koy g.tüne rahvan gitsin derdi
miniş olsa.... sen hala ona mı yazıyorsun derdi
patron olsa... içinden gelen her şeyi yap derdi....

ben olsam...
daha önce de söyledim sana...
tekrar etsem ne yazar.. bir non defining relative clause'm ben.. virgüllerimden al at cümlenden dışarı.... bir anlam farkı olmaz hayatında...
aaa doğru.. sen attın zaten di mi...
her şey aynı mı peki?

"do you love anyone enough"

2008-09-18T21:17:00.004+03:00

bu tuhaf.. yani bi gün önce komaya girip bi gün sonra adamın resmiyle karşılaşmak.. hem de hiç olmayacak bi şekilde... dangadanak karşına çıkması... karşısında oturan kadın...
bana eski kocamın hayatta söylediği tek doğru şeyi hatırlattı..
"susmak kabullenmek değildir"...
yok be okuyanım.. olay kadın değil.. bilen bilir.. bir kadını kıskanmak falan bunlar çok uzak bana.. ki kıskanmam gereken bambaşka bir kadın bile umrumda değilken ( bu gece eski kocayı da epey andık evet ) o bu şu... bunlar uzak bana..
çok bambaşka bir şey hissettim...
kötü görünüyordu..
mutludur belki bilemem.. çok da umrumda değil... ona baktım.. fotoğraf çekilirken bakmamış olması değil.. o zaten sevmez resimlenmeyi... başka bir şeye takıldım.. üzülemedim.. belki söylediği yalanlardan artık beynimi kitleyen öfkedir sebep.. ama kötü görüntüsüne üzülemedim.. üzülemediğime üzüldüm.. sonra sevindim... sonra da hiçbir şey hissetmedim... aynı şey boşandıktan sonra da olmuştu.. resimlerine baktığım yıllarımı alan adama karşı hiçbi özlem hissetmemek tuhaf gelmişti.. şimdi ise engin'e baktığımda -hiçbi şey hissetmemek değil - baktığımdan daha fazlasını gördüğümde.. yani nasıl anlatılır ki...
şöyle..
bu adam benim cebimdeki son paramla bacakları rahatsız diye uçak bileti aldığım adam
koskoca bir hayatın içine edip taşınırken.. bir şehirden defolup giderken işi gücü bırakıp yemek yaptığım adam...
ağzındaki rakıyı tattığım, kimsenin olamadığı kadar yakınım, en güzel cümlelerimi yazdığım adam...
geçmişimi geleceğimi salla da.. en değerli şeyimi "bugün"ümü verdiğim adam...
kalbimi beynimden almış yerine yerleştirmiş kendisi...
beni terk etmesini değil... kişiliğime vurduğu darbeyi kaldıramadığım adam...
işte ondan olsa gerek...
yok.. olduramadım... defalarca ulaşmaya çalıştım ona.. yokken.. yokolmuşken.. ama şimdi bir baktım... neden üzülemedim..
çünkü yalan...
ve yalan..
yalan çok kötü bir şey... bir başladığında sonunu getiremediğin bir çığ olup insanların üstüne yuvarladığın.. ezdiğin yaraladığın, öldürdüğün bazen... öyle bir benzetme işte..

hani saçlarını kestirecektin dedim ona baktığımda..
diye diye bunu mu dedin diye sordum kendime..
güldüm...
en son başar'la saç havlusu yüzünden yaşanan gerginlikte böyle gülmüştüm... ama çaktırmamıştım....

velhasıl..
daha önceki postta da belirttiğim üzere .. hayat saolsun ne istersem verdi bana.. engin de dahil buna.. bazen çok bekletti.. ama çok şanslı olmalıyım çok istediğim her şey oldu .. çok üzüldüm.. başkası olsa ölürdü diyecek kadar üzüldüğüm günler var 1-2 sene öncesine baktığımda.. onların yanında sen nesin ki...
yolun açık olsun dicem...
ama olmayacak....

dibinin notu bir: kapıdağ trekking olayı için grup toplanıyo yavaş yavaş.. bizim salondaki hoca demiştim ya.. bugün tekrar oturduk muhabbete.. böğürtlen mevsimi malum... bi de ölene kadar yürümek lazım kesinlikle... araç gitmeyen muhteşem yerler var... resimlerim merak etmeyin..

dibinin notu iki: okulda kertilip kertilip bi de 2-3 gün spor için kalmak manyaklık değil.. enerji atımı... kırpık'ım artık 9-10 ile koşuyom heyooooo ... :)

dibinin notu üç: dişçi pis oydu.. bi de yirmi yaş dişimde varmış arıza.. ne zaman çıktı onu bile bilmiyorum.. bu arada dişçi sigara içmiyosunuz di mi dedi.. içiyorum dedim.. yeni mi başladınız dedi.. haa dedim 15 sene oldu:) kahve dedi... iki koca mug günde.. e nasıl oluyo da hiç leke yok dedi... eee dedim yapan beyaz koymuş da ... sahibesi etmiş içine itinayla.. ahaha

dibinin notu dört: burnuna kalem sokan öğrenciden bahsetmiştim di mi:) bugün cinnet noktasına getirdi saolsun... ama o sınıf ayrı bi yazı konusu..

dibinin notu beş : ve ayrıyeten .. bu yazının konusu neydi be canım:)

anladın mı ben niye şanslıyım ....................

belirtisiz nesne

2008-09-17T00:57:00.005+03:00

ya.. ya.. yok bi şey... hayat normal seyrinde ilerliyor...
bir hayat beni belliyor.. bir ben onu... iyi zamanlarımdayım... mutlu denir di mi..
ama..
kendine dert arıyo demeyin... bi anlayın rica edicem...
resimleri silemeyişimi anlayın... çok adamdan bahsettim.. birini bu kadar çok sevdim anca.. çok adamı deştim... deştiğimden çok deşilmiş de olabilirim..
ama
bir tek buna bu kadar ... işte o eylem.. hani kalple ifade edilen.. genelde sandığımız çoğunda olmadığımız.. oldurduğumuzda koruyamadığımız.. koruduğumuzda kaybolduğumuz.. gidilen ama gitmeyen.. ya işte çoluk çocuğun üstüne şiir falan yazdığı şey.. ben artık bahsedemiyorum ondan herkesin bildiği ismiyle...

oysa bazen.. her şey çok gerçek oluyor.. en gerçek oluyor.. gerçeklere bağlı "ben"i bile şaşırtıyor... sona o gerçek göz göre göre yalana dönerken.. sen - ben - ya da.. yalana inanmayı kabul edememekten olsa gerek ... inançsız kalıyoruz... kalıyorum.. boş..
çivi çiviyi söküyor da.. o beton çivisi gibi mübarek.. onun izine giren hiçbir çivi durmuyor.. hepsi bir bir düşerken... içindeki delik baki kalıyor.. bir günbatımında bisiklete binerken sahilde.. gözden çıkyor.. gözden düşmüyor.. düşemiyor...

dedim ya.. su bu... elime akıyor.. koluma akıyor... koşuyorum deli gibi gözeneklerden çıksın gözlerim yerine diye.. olmuyor... ne su birikmiş içimde .. durmuyor.. "yaşlar kurur zamanla" diyor başka bir canımın içi olduğu yerden... nerdeyse ona inanasım bile gelmiyor... ayçiçeklerini, korkuluğu ve kargaları düşünüyorum.. su... dolabı açıyorum.. ona ait bir şey var.. altlara saklasam da.. biliyorum... orda... su... yazdıklarıma bakıyorum.. en çok satırı o işgal etmiş.. gözlerim yanıyor.. şarkı da tetikliyor... su.... çoğu zaman gelmiyor aklıma.. tek teselli bu oluyor.. beni bir tek çok yakından tanıyanlar biliyor.. değmez derken... derlerken... belki de daha erken.. bilemem... ama işte böyle bir akşamda bile... durduk yere... durgun durgun.. su...

yaşa hayatını diyorsun... yaşıyorsun.. seviyorsun da üstüne.. dokunuyorsun da bir başkasına icabında.. güzel şeyler oluyor... bitiyor.. oluyor.. bitiyor... ölene kadar yaşıyor.. bir o ölmüyor... geliyor işte.. belki sabah gidecek... ama bu gece geldi işte.. yetmez mi.. bir kere bile gelmiş olması onu unutmuş olmamı yalan yapmaz mı...

herkes güzli öznelerden bahseder ... başka öğeler de var oysa... bir belirtisiz nesne var mesela.. adı var.. soyadı.. anlaşamadığı bir annesi... onu korumak isteyen bi ablası.. sevdiği bir yeğeni... izmir'de bir evi... istanbul'da bir toz gibi savrulduğu yaşamı.. geride bıraktığı 34 yılı... kadınları var... dağ başında içtiği rakısı.. sabaha karşı bir kadına sarılarak dinlediği keith jarret'ı... cüzdanında bir çikolata paketi var üstünde "do you love anyone enough".. yazan.. ona "no" dedirten eylemleri... onu bekleyen ama kaçtığı bambaşka bir şey var.. vardı... ve bu nesne'nin bir de maalesef başkasıyla bile olurken hala ona ait bir kadını var...

her şeyin bittiğini en iyi bilenlerden biriyim belki de... geçişsiz bir yüklemle kurduğum cümlede nesne de olamayacak elbet.... yakın olmalı.. ama bugün değil.. henüz değil... yarın olabilir... kasım'da falan olabilir... seneye belki... şimdilik sevebiliyorum... yaşayacak kadar... ama o gibi öldürecek kadar.. ona daha vakit vardır sanırım.

hiç utanmıyorum di mi...
en azından içimde man vs self tarzında bi conflict yok....
o var..
derinde bi yerde.. çıkıyor böyle.. suyla birlikte... varlığını reddedemeyeceğim kadar var...
olsun.. varsın olsun... ağlatsın ( bak su demedim ) öfkeye sarılmış kırgınlığımdan... canı sağolsun...

yalan olsun isterse... ne fark eder ben doğru olduktan sonra..
bana bir girmişse ona on girmiştir elbet....
hayat 30 yıldır benden yana....

no more tears olsun bu da...

2008-09-16T23:34:00.007+03:00

koşarken yanıma kendimi almayı çok seviyorum.. belki de yalnızca bu sebepten çok seviyorum koşmayı.. balık tutmak gibi... kendinden başka hiçbir şeyi düşünemiyorsun... hızla nefes almak.. ya da durmak.. durağan kalmak .. dünyayı dönerken duraklatmak.. bi "pause" hesabı...
az önce söylediğim gibi.. akıllanmayan başımın durmayan ağzımın kendime kestiği cezadan ötürü bir nokta daha koydum.. ne demiş mekan sahibi.. "kadınların farklısı oluyor da erkekler hep aynı"... laf edeceksen.. et.. çok da umrumda değil dünyam duraksarken.. bazen geriye bi tur atarken.. sonra koşup sizin gününüze yetişmeye çalışırken..
bir çocuk.. sağ burun deliğine kalem sokar.. sol kulağına pet bardak geçirir.. öğretmeni kendinden geçirir.. ilaçlarına haftaya başlayacak diyen annesine üzüntüyle bakar..
hiçbir yere ait olmamak her yeri ve herkesi özlemeyi de doğal olarak getiriyor beraberinde.. ama su katılmamış tercihlerdir özgür irademin kirlenmiş elinde şekillenmiş.. susarım.. duyulmam... di mi...
duuuuuuuuuuuur sakın gitme... kaaal gözüm sende.. boşuna kaçma dönüşün yok.. kaçma bana gel ölelim seninle... iyi demiş di mi kurban... anacım ben bunu bi kez dedim hayatımda.. herif buhar oldu... ahaha... bkz. temmuz ayının tüm ızdıraplı yazıları:)
eylül çabuk geçiyo di mi... ekim'den ümitliyim...
içimde bir adama ait çok tuhaf bir imar durumu var.. azalmakla birlikte.. terk etmedi mülklerini.. bir geliyor bir gidiyor bana.. bu hiç gitmediği anlamına geliyor belki de.. ya yeter artık defol bi ya... bi git artık.. - bu sonuncusu iç sesti paylaşayım dedim...
dahi anlamındaki "de"leri neden dışlıyoruz bu kadar..
alkollü falan değilim.. ancak diş ağrısı için yuttuğum n tane ağrı kesici böyle bir etki yaratmış olabilir... :) sabah dişçiye gidecek olmanın verdiği stres zaten yıllardır benzer hikayelerde paylaşılmıştır bu mekanda... fark yok bugün de ( al bi tane daha "dahi" anlamı.. )
kırpık'ı özledim.. ama geçmişteki günlerde özledim.. şimdi bi araya gelsek.. gene yarılırız gülmekten.. içeriz sıçarız hayvan gibi... ağlaşırız belki bir miktar... aynı şahıslara küfrederiz ana avrat.. ama o dağ başındaki gibi olabilemez... çok yazdım burda çok anlattım da... o yalnızlığı ben bile şimdi şimdi anlarken başkası anlayabilir mi... o kadar uzak olmayı.. bi ben bilirim.. bi de kırpık miniş domuz patron falan...

o günler için çok güzel mi çok kötü mü demek lazım bilemiyorum.. hayatımın bir yılı.. ne olursa olsun çok çok çok yaşanması lazım zamanlardı onlar... hem de tam zamanında... geçti gitti.. geçmiş oldu.. geçmiş olsun... cümlemize...
bu sene 10 kasım'da tüm bayraklarımı yarıya indireceğim... onun da tekila içtiğinden emin olaraktan kusana kadar içeceğim... kendisini kusana kadar... bekleyiniz...
f... buddy bekler istanbulda... bayramdan sonra kendisine keyifli bir ziyaret planlıyorum.... oh yeah:)
bayramda avşa açık olur mu ki :))) gerçekten sakin bişiler yapasım var.. yoksa bayram itibarıyle kendimi kaparım eve.. hayatta o kalabalığa karışmam... 9 gün uyutsunlar iğneyle falan ama yeter ki sokağa çıkarmasınlar...
yok kaşıntı geldi... kesinlikle bi yere gitmem lazım.. salondaki hocam kapıdağ turuna çıkalım yürüyerek diyo ... heh.. süper ekip oluruz di mi... balon kaslı hocamız, kendine bu manada denek edindiği ben, bir kaç kişi daha toplar o kesin.. keçi gibi yürürüz.. aaa neden olmasın aslında la.. evet evet... bayramda diyodu bugün hem de... du biraz insan toplayalım netekim kendisiyle birebirde kapıdağ turu yapasım yok:) süper mekanlar var yalnız orda.. araç gitmeyen yerlerde eski manastırlar, şelaleler falan... anaaaa... bak gaza geldim şimdi.. dur evet...
no more tears... no mooore tears.. if we live for hundred years.. amigos.. no more tears... sağlam evet... ooooooooooooooooooo .. oooo.... bazen gençliğim gelir aklıma .. o zaman heavy olur metal'im :)
ne de olsa şöyle atraksiyonların insanıyız:

şöyle bi okudum da... ehe.. gene bağımsız olmuş cümleler...
olduğu kadar...

ruh hali : yok ruh falan... ölmeye gitti gelmeyecek...
ayıp edilen edit: bu sanal kusmuk meselesinde fikir veren övünç'e teşekkür etmedim di mi.. etmedim evet... olsun geç ettim temiz ettim.. temizledim di mi:)

.

2008-09-11T01:21:00.001+03:00

kötü bir insanı iyi bir insan sanmak pis bi şey...
ama ne kadar geç dönülse de.. dönülünce kar'dır..
döndüm.. kazançlıyım...
bi fuck you... bi de yerine sevebilirmişim evet...

prin to telos

2008-09-04T21:44:00.005+03:00

bu resim sana yarım kalmış bir yazıyı mı hatırlatır.... umarım seni de ben kadar ağlatır

sağ ve sol kulağımdan son derece temiz bir sesle... glen hansard bana "say it to me" diyor...
sigara paketi bana "çok içtin beni" diyor...
telefon çalıyor..
çalmıyor...
adam "this is what you've been waiting for" diye bağırıyor.. ağlarcasına..
gözyaşımı sedat'la paylaşıyorum..

"sen beni ağlarken gördün mü hiç"
... hayır...
ilginç...
duydum ama.. sayılır mı...
görmek ister misin...

ne oldu sana..
.........
geleyim mi haftasonu..
.............
şimdi geleyim mi...
gerek yok
ne oldu
yeni bir şey değil... her resmini gördüğümde... kaldıramıyorum ya..
o değil mi?

ve bu konuşma bir süre daha devam etti... o bana bildiğim şeyleri söyledi.. ben ona bildiğim şeyleri söyledim... bi bira iç dedi... içtim çok dedim...

nasıl desem ki...
nasıl bir benzetme yapsam..
bi tarafım diyor ki.. koy resmini şuraya.. ey beni okuyanlar... hatırlar mısınız size demiştim ki.. söyleyin ona.. ben anlatamıyorum siz anlatın.... siz ki bir zamanlar ona nasıl aşık olduğumu yazdınız benim yerime.. şimdi bir resmini koysam.. taksimde falan yolunu çevirip benim için tükürür müsünüz yüzüne... sebep ne olursa olsun.. yaptığı şeyin saygısızlık boyutu için benim gözlerimdeki öfkeyle bakar mısınız ona... ondan sonra ne çok saçmaladığımı.. ne ruhlarda bedenlerde onu aradığımı.. bulamadığımı.. nasıl bir bitkinlik içinde yığılıp kaldığımı.. yalnızlık seçeneğini nasıl da düşünmeden işaretlediğimi... tükenmez bir kalemle tükenen umutlarımı hangi kağıtlara hangi sokaklarda hangi duygularla yazdığımı... gözlerimin yaşlardan nasıl da parladığını.. aynı beyinde bunca düşünceyi barındırken.. severken özlerken öfkelenirken.. nefret de ederken.. ve yeniden severken.. ne hale geldiğimi...
resimlerimize bakıyorum mesela.. böyle derin bir nefes alıyorum.. hani boğulmamak için..
aynı anda "one time" başlarsa bir kez ölüyorum
klasörler içinde gezerken.. "once" çıkarsa karşıma... hani diyorum..
son gece.. sabaha karşı.. sen son kadeh rakını içerken.. sus derken bana.. fonda güzel bir beste varken.. sadece koy başını kucağıma konuşma dediğini hatırlıyorum... konuşmadığımızı... şimdi düşününce... belki de veda ediyordun bana...........

bunu yayınlayıp yayınlamamakta kararsızım...
hayatım hakkında kararsız değilim...
istediğim her şeyi yaptım.. ne gururu düşündüm.. ne başkasının görüşlerini... içimden bu geliyor şimdi... bu oldu..
biraz da şanslıydım hayatta aslına bakarsan.. ne istersem verdi bana.. kendi istedikleriyle birlikte.. acıtsa da canımı minnettar kaldım yaşama... yaşamıma...
iki ay üç adam geçti üzerinden...
olamadı..
önce silindin.. sonra yazıldın gene... anladım ki.. çok derin bir izmiş bu... tekmiş hayatımda.. ondan olsa gerek bu durumlar...
çok bozuldum.. çok yapıldım... bu sefer ..
olamadım..

bu seferlik bu kopuk cümleleri mazur görseniz.. hiç yazılmamış farzetseniz... eski bir mitropanos şarkısı dinleseniz benim için... "prin to telos" dese size... son'dan önce yani... bunun da sonu gelecek elbet... sonsuza dek sürmez ya.. sürmez di mi..
bi kontrolsüzlük desek... bu gece içmiş desek... ne duş ne kahve kar etmedi desek.. kadının içi gözünden çıkmış bu gece desek.. kurur desek.. bi de görünmeyen kısmı var.. onu hiç sormayın desek... içi göl oldu desek ...
demesek
..
sarhoş ne dediğini bilmiyor desek.

dibinin notu: ben o filmi hala izlemedim
dibinin notu2: "cinema" çalarken hiç mi aklına gelmez ...
dibinin notu 3,4,5: ne zaman bitecek bu ya...
dibinin notu6: çiçek istiyorum

... sana hakettiğin şey'i yazacağım sedat.. az bekle

"telos"

solutions

2008-08-26T22:40:00.002+03:00

toplamanın "sıfır"ı , çarpmanın "bir"iyim... belki de delinin, utanmazın, edepsizin biriyim... koşarak girdiğim hayatlardan etkisiz eleman tadında çıkarken, eksilirken yani "subtraction" tadında, ... tüm özgür iradelerin önünde eğilir.. kim çıkan kim çıkarılan kim kalan bir daha düşünelim derim bu problemde...

twice

2008-08-25T00:58:00.006+03:00

be careful of what you do... cause the lie becomes the truth...................
ben demedim... eğer iyi bir müzik dinleyicisiysen kimin dediğini bilirsin...
konu o değil.. konu bu da değil.. konu da yok bu sefer... ama yazmaya engel değil ki "no subject".. I always generate one... - bu benim cümlem evet..

her şeyi doğru mu yaptın diye sorabilirsin...
hangisinden bahsediyorsun derim..
bu.. dersin...
evet derim...

neden.. neden ama...

dürüstlükle kalp kırmadığım için...
düşünmeden konuşmadığım için...
kusacağım yemeği yemediğim için...
sevmediğim çayı içmediğim için..
işte o derece kendim olabildiğim için..
anlar mısın...

severken de.. hönküre hönküre ağlarken de...
bir iskelede feribota koşarken de..
sabah da.. gecede de...
içimden geçen her şeyi söylerken
yazarken
yaparken...
hiç çekinmediğim için...
anlarsın

seni anladığımı söylerken yüzünü kaplayan şaşkınlıkta
benim anlayıp senin söylemediğin diğer tüm duygularında da
dokunduğunda
dokunmadığında...
karanlıkta bakarken ve bakmazken
bakarken ama görmezken..
belki de şimdi kimse ne yazdığımı anlamazken...
sen de
anlamazsın

varsın olsun... varsın olsun evet....
ama yoksun...
demek ki olamaz...

çok mu gururluyuz şimdi..
anlamak çok mu olgun yaptı..
istiyorum.. yok hayır istemiyorum derken.. dürüstlüğün anasını mı belledik...
acımasızlığa kaç adım attık... yüzümüz ne kadar karardı diğer tarafa döndürünce... bir yatak ne kadar büyük oldu iki kişi için.. önce 4. topa vursam sonra 7'ye ne farkederdi ki.. bilardo mu oyun... aşk meşk mi... pil yok bu kalpte... kan dolaşıyor.. tutku turlar atıyor bir kapakçıktan diğerine... biraz düşünmek lazımdı cümleler üzerine.. yoksa.. aşk dediğin nedir.. mutlu eder.. mutsuz eder en fazla.. topluluk içinde ağlatır.... herkesi kendine baktırır utanmadan.. su olur çıkar gözlerden... düştüğü yerde olmayan çiçekleri sular...
giderim
gidersin
sen bitmezsin... ben hiç bitmem... dolu yaşamanın verdiği hazla bir tur atarım 400 metre engelli tadında... tüm engelleri devirsem ne yazar bu yaştan sonra... "sevilmenin" şımartmadığı bir erkek yok.. şımarınca kırıp dökmeyeni de............

çok yazdım ben sana.. çok konuştum... bu kadarına gerek yok
vururum ama öldürmem..
merak etmeyesin.

yazıp yırttığım şey şöyle bitiyordu yanlış hatırlamıyorsam

........... acıkmadım
saçların kabarmadı
ilk yarı daha iyi çaldınız evet...
Lucifer'ı öp benim için...
saçlarım için havluya ihtiyacım vardı üzgünüm...
seni seviyorum
kocaman bir hoşçakal.

dibine not: tek pişmanlığım küpemi evinde unutmuş olmam.. öyle bir vicdani rahatlık...
dibine not2: barış'a kaçıncı teşekkür edişim bilemiyorum........... sen ne adam'mışsın be canım.. sağol var ol... var olduğun için sağol hatta

the whole truth

2008-08-17T22:45:00.003+03:00

siyah ve beyaz'ın varlığına inandım bir tek.. gri'leri reddettim...
oysa arada benim olmadığından göremediğim bir çok yeşil, mavi ve kırmızı'lar da varmış... bu dünya zaten kendi ve güneş etrafında dönmekten yeterince yorgun, bir de onlar döndürmese kendi etrafında... ben bile dünyaya ait hissetmezken kendimi, o nasıl bir tek benim olabilir...
dünya nüfusu toptan büyüsün artık... bir gün 24 saat olmasın... değişsin bazı bazı.. üzüldüğümde kısalsın.. sevindiğimde uzasın.. hep uzun kalsın.. uzayamazsa kısaları birleştirelim.. tüm hayatım tek bir gün olsun.. binlerce saatin sonunda denizlere gömsünler beni... neden günler ve ölümler var aklımda onu da bilemiyorum aslında...
kafam darmadağınık.. cümlelerimden beter... değişmeliyim bazı konularda.. sonuçları defalarca enfekte etmiş iç organlarımı, bu akıllanmamak niye.. böyle olmamak lazım.. açmamak lazım pattadanak kendini.. bunun ömrü sekiz gün olur dokuz değil.. onuncuda alışır, onbirde şımarır, onikide kırar, onüçte defolur gider.. erkek denen beşer çabuk alışır, çabuk sever.. bi özler bi özler.. sen daha başlarken o biter...
bir şey mi oldu dersen.. olmadı hayır... sorun mu var.. yok.. ama biliyorum.. hissediyorum... beynimle hissediyorum.. tecrübelerime kaydırıyorum ana avrat... bu sefer diyorum.. farklı biri olmaya çalışmalıyım.. sömürülecek bir duygum da kalmadı artık engin'den sonra.. ( ya ilk defa adını yazabildim di mi.. cisimlikten isimliğe geçti artık o ) bir milad idi kendisi matematik dolu sayı doğrumda.. sayısız sayılarla dolu hayatımda, onu bir "3" yapabilmiştim nerdeyse.. ve ondan sonra başka biri başka bir şey olmalıydım ben.. bu yolda doğru ve doğru parçalarını yakmak da vardı belki de haybeye, ama "bana bir şey olmasın" idi artık.. yapamadım... huylu huyundan vazgeçemedi..
bana sen farklısın diyen tüm adamlar aynı ....
kadınların farklısı oluyor da sanırım tüm erkekler aynı...
mesela kedilerin farklısı oluyor ama tüm köpekler aynı..
su denen şey.. kar iken farklı yağmur iken farklı..
içerken kana kana.. hep aynı..

bugün kırıp yarın çaresine bakarız diyenler.. bugün bitince bitiyorsunuz.. yarın yok ki bende.. peşisıra gelen "bugün"lerden ibaretim ben.. anlatamıyorum.. gerçekten sayılmıyorum ben sanırım.. ancak çekilip gidilince ya da çekip gidince anlaşılıyorum... bir tedbir sunuyorum, sizi bilemem; kendimi çok iyi bildiğimden sadece, .. ama umursamıyorsunuz.. umursanmayıncaya kadar da anlamıyorsunuz..

"önemsenmiyor" gibi hissedince önce ölürüm.. sonra dirilip öldürürüm ben... bu işin özü bu.. ister takarsın ister sallarsın.... ama sonra ben ne yaptım da gitti deme...

çok beklersin:)

2008-08-15T18:47:00.001+03:00

ne var ne yoksa yazıyodum di mi...
yazmıcam işte bu sefer...
nazara inanasım geldi... :)

ha dayanamaz dökülür diyosunuz... dökülürüm elbet.. ve fakat sonaaaaaaaaa :)
mutluyum şimdilik...
o kadar!

pis ay

2008-08-07T00:26:00.003+03:00

ağustos piç gibi bi ay..
bu ayda doğan kimse alınmasın üstüne.. kendi doğduğum ay için de yapabilirim aynı yorumu.. seçtiğim kelimelerin enini boyunu da içimdeki lodosa verin bugünlük.. didiklemeyin beni...
ne eylül'ün dinginliği ne ekim'in sonbaharı, ne kasım'ın istisnasız taşıdığı hüzün var...
yaz bile diyemiyorum ona ben...
temmuz kadar sarı değil.. haziran kadar mutlu değil.. mayıs kadar bahar, nisan kadar kırmızı değil...
bir de mart var böyle.. ne idüğü belirsiz.. kedi gibi..
deniz gibi..
içimde "olmayan" fırtına gibi..
söyleyeceğim tüm yalanlar..
tanışmadığım insanlar..
uykusuzluğum gibi..
içini göstermeyen kutular..
içini göstermeyen şerefsiz insanlar ( kelimeler konsunda uyarmıştım )
içini göstermeyen kentler
sokaklar
ve tekrar insanlar..
ben gibi yani...

tatil desen tatil değil.. iş desen iş değil... günleri sayıyorum geçsin bitsin.. 11 ay rahat edeyim diye.. gelmesin bir süre ağustos.. ne sevmediğim biri var bu ayda doğan, ne başıma gelmiş bi iş geçmişte.. gerçekten sebebi yok.. onu sebepsiz sevmemekten haz ediyorum ben.. sebepsiz sevgim olabilemez de.. sebepsiz sevmemem çok olur benim .. ağustos da onların arasına katılsın... bir de bu sene kasım çabuk geçsin.. hatta kasım hiç gelmesin.. evet evet allah belasını versin.. ( çok fena oluyor çok )
ağustos gelmesin diye aklıma.. adı sonbahar olan tüm şarkıları dinliyorum ardarda.. en fazla Cem Adrian'ınki koyuyor elbette... "vur yalnızlığınla beni yerden yere"... hiç sevmediğim Kargo'nunki de fena değil ..
uyudum uyandım.. zordu ama dayandım..
sensiz gelen sonbaharla rüyalarıma kapandım
yapraklar solmuş yerde ölü yatarken
umrumda mı dünya kalbini hissederken

ne kalbi.. ne dünyası... bir tek "sonbahar" var gerçek.. o da mecburen gerçek... dünya dik durabilse mevsimler de olamayacak işte.. biz böyle milyarlarca adam toparlak bi şeyde.. boynunu bükmüş dünyanın her bir köşesinde... döner durururuz...
ağustos olmasa.. onun yerine iki eylül olsa... ne yazar...
bir sen bir ben eksilsek bu nüfustan.. onlara dokunmasak
az düşünsek çok sevinsek
sevmeden sevilsek..
köpek olsak, kertenkele olsak..
birlik olsak.. şu ağustos'tan kurtulsak
iyi olmaz mı...

fondaki müzik: kimbilir hangi "sonbahar"
fondaki ruh hali: kimbilir kaçıncı "sonbahar"

announcement

2008-08-05T01:45:00.004+03:00

otuz yıldır kullanmadığım yalan söyleme, bahane uydurma ve hesap kitap haklarımı bundan böyle kullanmaya karar verdim...
nasıl mı?
çatır çatır

kamuoyuna saygıyla duyurulur

haaaa bi de vacancy announcement var...
nerde mi?
in my soul

o da kamuoyuna duyurulur.. saygısızca

alternatifler

2008-08-04T00:29:00.003+03:00

birinci alternatif:
ben geçerken sahilden sessizce gemiler girsin gö...................
ikinci alternatif:
bir şey seninse sal gitsin.. gelirse allah belasını versin.. hiç gelmesin gittiyse...
üçüncü alternatif:
- senden elektrik alamadım
- gö.üne bir kontrol kalemi sok dene bakalım o zaman sorun sende mi....
dördüncü alternatif:
happy people have no stories.. oh yeah:)))

"çeliş" güzelim....

2008-08-03T19:27:00.000+03:00

insan akıllanan bi şey olsa "insan" olmazdı di mi??

ps: hoşgeldin doktor:)

tam kalbimden..

2008-07-30T21:29:00.003+03:00

vuran şeyler var beni de elbet... olmazsa olamayacaklar.. olmamışlar...

1. "B"
2. insanlar .. hepsi değil ama.. nuni.. kankito.. kırpık.. miniş.. domuz.. patron.. cimcoz.. fındık kabuğu.. konur.. subraindog
3. bir kahveyle içilen iki adet sigara
4. bir duble rakıyla içilen üç adet sigara
5. bisiklet.. uzun uzun yollar
6. su.. her formda.. şişede.. yağmurda.. karda.. gözyaşında.. deniz formatında...
7. balık.. tutarken.. temizlerken..yerken
8. pearl jam.. bazen alive.. bazen black.. ama daima state of love and trust
9. siyah tükenmez kalem ve teksir kağıtları
10. terk ettiğim ve edeceğim şehirler
11. kavun ve eti cin
12. yarım kalmış iki hikaye... mecassız.. biri tamamen yarım yamalak.. diğeri ise o'nda kaldı.. yarısı onda yarısı bende.. umarım bir gün onda kalan yarısını alıp birleştirebilirim.. "scarecrow and the sunflower"... gibi bir şey.. hani ayrılanlar böyle sende benim bilmemnem var geri ver falan triplerine girer ya.. ben de şey mi yapmalıyım: hani o gece yazdığım hikaye vardı ya istiklalde.. sende kalan yarısını bana versen de bendeki sonla birleştirsem... epey güzel oldu çünkü...
13. into the wild
14. dağlar.. yollar.. yollar.. yollar.. dağlar.. dağlar.. yollar...
15. pathetique symphony

vardır elbet di mi daha.........

sublimleşme - en nihayetinde..:)

2008-07-29T01:10:00.004+03:00

ben miyim böyle şeyleri sorgulayan...
sen de hissediyor musun bazı bazı?

önce bir anda bir adam - duruma göre kadın - çıkıyor karşına.. inandığın kendine huy edindiğin her şeyi elinin tersiyle ittiriyor sana.. peşine düşüyorsun.. aşık oluyorsun.. seviyorsun hatta.. onun da seni sevdiğini düşünüyorsun.. zaten ancak "düşünebilirsin" konu senden başkası olunca.. sevmiş midir.. sever midir.. bunlar olasılıktır en fazla kendi çapında.. düşünmeye değer bir şey de değildir.. ne bahane ne avuntu olur başka birinin asla emin olamayacağın "ultrasonları".. ondan geçersin..
zaman da geçer..
bazen az bazen çok geçer..
ama "geçmediği" hiç olmamıştır...
adam ( he ya da she deseydik kısaca ) kemiklerini kıra kıra gidiyor.. öyle ki, gözündeki yaşı da yanında götürüyor.. hani deyim öyle der ya: sap gibi gidiyor.. sap gibi bırakıyor..
geberiyorsun..
elinden geleni ardına koymuyor.. koymuyorsun.. elinden geleni kendine koyuyorsun.. ne sabah kalıyor.. ne gece.. gün. .saat... 24 saatlikten çıkan zaman dilimleri oluyorlar.. gün denen şey bazen 10 saat, bazen 50 saat oluyor..
resimlere bakamıyorsun.. sanki bilgisayarın her yerine yayılan parça tesirli bomba..
şarkı dinlemek zor.. hepsinde bi ayrıntı var..
ne kadar arabesk detay varsa hepsini yaşıyorsun..
kimi salağın gurursuzluk dediği her şeyi övünerek yaparken.. içini "ben elimden geleni yaptım" demiş olmanın huzuru kaplıyor..
ve sonra...
sonra..
zaman geçiyor.. o bakamadığın resimler rahatsız etmemeye başlıyor...
müzikleri dinliyorsun..
eşlik ediyorsun hatta
sana "koyan" sessizlik, içini burkan saygısızlık.. bir tren gibi bakıyorsun ardından..
o koskoca adam .. o içini titreten, gülüşüne, gözlerine, ruhuna, sözüne aşık olduğun o kocaman adam... göz göre göre "sublimleşiyor"...
yok oluyor..
ve bu..
senin kendi kendine söylemenle olmuyor...
kendini de kandıramıyorsun.. ( her nereye gidersen kendine yüzleşirken kimse duymaz yalan söyle .. di mi subraindog... )
hani o sabah vardı - vay be adam beni messenger listesinden bile çıkardı - diye zırladığım.. ben neymişim.. ne kanlı bıçaklı olmuşuz farketmeden diye parçalandığım...
ya da başka bir sabah.. bir "she" gördüğüm yanında.. donup kaldığım bilgisayar başında..
bunların hiçbiri onu kaybetmiyor da...
bir an var... bir zaman... sende kaç gün bilemem.. bende 2o-25 güne tekabül ediyor.. bir şey oluyor.. artık istesen de üzülemiyorsun...
o demin adı geçen - ki adı da geçmiyor di mi - adam katıdan gaz haline geçiveriyor..
yani içinden uçuyor gidiyor...
ve sen uyanıyorsun uykundan..
çok güzel oluyor.

dibinin notu bir: ayyuka - ümitsiz aşk'ı dinledim .. miniş yollamıştı taaa ne zaman.. ne güldüm ne güldüm.. yazsam aynı şarkı sözünü yazardım şimdi bak...
dibinin notu iki: vicdan denen şey var ya... onun rahatlığıyla yaşamanın verdiği duygudan yola çıkıyorum rahatsızlığının yaşattığı krampları anlamak için ...
dibinin notu üç: fındık kabuğu olsa sorardı.. "nasılsınız" diye.. cevabım: "bilmiyorum" değil... :)

ölümü gör dinlemezsen:)

2008-07-26T21:58:00.002+03:00

haha.. valla bakarım play counta...
ya ben bi de bu diziyi izlesem ne olacak.. ama bilimkurgu konusundaki düşüncelerim malumdur.. zaten hiçbir dizi, film vesaire konusunda fanatikliğim yok.. - belki bir ya da iki - neyse kapatalım bu konuyu.. :)
ya bak şimdi aklıma geldi bende epey bi dizi soundtrack'i var.. bi gün taa spawn'dan başlasak ( ne güzeldi onun animasyon dizisi. Cine5 mi verirdi neydi ) dexter, prison break falan çarpıştırsak.. ( sonunda battlestar galactica'yı birinci çıkarsak ) ve bunu hatta Sunipeyk'te yapsak.. ne zamandır pisletmiyorum orayı..
neyseee...

neler oluyo..
bu gece itibarı ie kırpık ve çağın nişanlandı..
bugün gene ocaklar'a doğru bisiklete bindim.. dönüş yolunda bi motosikletli takıldı.. komik bi şekilde gidiyo, duruyo bekliyo.. sonra ben yanından geçince o da devam ediyo.. bu böyle tüm yol boyu devam etti.. hayır insan böyle bi tacizden nasıl bi zevk alır.. şehir içine geldiğimizde de devam etti.. nerdeyse kaza yapıyoduk..adam sahildeki dövmeci çıktı bu arada..
başkaaa...
Bora geldi hoş geldi.. onun gitgide büyüdüğünü olgunlaştığını ve çok tatlı bi adama dönüştüğünü görmek acaip keyifli.. sabah erken saatte bisikletle çıkıyoruz.. hale gidip canlı balık alıyoruz.. geçen gün birlikte ilk trafik denememizi de yaptık.. başarılıydı..
haftaya cuma işbaşı.. çooooooooook erken evet.. dolayısıyla o vakte kadar yazmakta olduğum oyunu bitirmem lazım.. bu sefer Çehov'un bi hikayesine dadandım.. güzel oluyo güzel.. bi müzik aşamasına gelsem.. ya ne düşündüm bu oyunları toplasam.. okullara satsam memlekette köşeyi dönerim .. nitekim okullarda en büyük sıkıntılardan biridir.. dur ben bunu bi düşüneyim... hatta yanında müziklerini de vereyim...
ctesi istanbula gitmeyi planlıyorum.. dövme için randevulaştık Erdoğan abi ile.. sabahtan gidip, öğleden sonra kendimi dövdürüp, buddy ile buluşulacak.. kankitom da çağırıyor edirneye.. hatta Trakya'nın alkol fışkıran toprakları da çağırıyor.. ama ptesi iş gene anacım.. bakıcaz neyse... - şimdi kankitomun tahmini yorumum "andrigot sen buddy ile buluşursan kalırsın orda o gece" olacaktır:)))
ya başka da bi şey yok..
aslında deniz kenarında yaşayacak olma fikri içimi kıpraştırıyor.. her sabah kalktığımda görmek, kışın yağmurlarda fırtınalarda bomboş kalacak bu kentin sahilinde oturup onu izlemek, resimlendirmek.. orda oturup yazmak, içmek, ıslanmak.. hadi artık sevgili tatilciler bi s.ktir olun gidin, bana bırakın mekanı..
bi de uzun zamanlardan sonra ilk defa TV açıyorum bugünlerde.. düşüncede bi değişiklik yok.. haaala zaman kaybı olduğunu, onun başında oturacağıma gider sahilde koşarım, bisiklete binerim, bi feribota atlayıp adaya giderim, bi trene biner antepe giderim düşüncesindeyim.. ama yaz ekranı diye bişey var ve korkunç ötesi.. haber ve evlenen insan dışında bi numara yok.. haa bi de kim kiminle programları.. TV sesi beşinci dakkadan sonra ciddi anlamda tahribat yaratıyor.. kitap bile okuyorum bea:)) - yok valla sadece Adam Fawer faktörü.. her yaz bi kitap yazıyo saolsun benim için:)
bu arada demeden geçemicem.. kankitomla eski zamanlardaki sıklıkla irtibat halinde olabilmek güzel geldi.. ya insan bir şehirde bu kadar mı uzak olurmuş her şeye.. evet onun için gittim biliyorum.. ama öyle uzak, öyle ölü, öyle bambaşka bi şeymiş ki yaşanan orda.. onu uzaktan anlamak zor.. o şehri biliyor olmak da yetmez.. benim yaşadığım yerde yaşamış olmak lazım.. yaşadığımı yaşamak lazım.. ama ben ne kadar uzakmışım.. ne kadar uzakmışım.. her şeye.. kankitoma.. denize.. doğduğum şehre.. şimdi ise yakınlığın keyfini yaşıyorum.. uzak olunca değerlenen şeyler - şeyden kasıt insan - ve aslında o değeri haketmeyen şeyler, yerini bi sürü dosta, güzelliğe, yeni şeylere bıraktı.. oh...
bi de bu empatiyi okumamla ilgili psikolojik bi bozukluk gelişti bende.. böyle düşüncelere girme falan.. ya gülmeyin.. ya da gülün anasını satayım.. kimi neyi düşünsem çat oluyo.. en olmadık adamlar mesela aklımdan geçerken bi bakıyorum mesaj yollamış.. lisedeki en iyi arkadaşım vs.. son 3 gün içinde 4-5 kez oldu.. dün gece saat 2de oldu.. o saatte sekizinci rem'inde olması gereken adam bi baktım messengerda şeyediyo bana..

şimdilik bu kadar...
pazardan nefret ediyorum... pazartesi olsun yazarım

araname

2008-07-26T09:30:00.004+03:00

1. ben zaten gördüm ki...
2. saklamaya gerek yok ki..
3. beni senden fazla hiçbi şey acıtmaz ki...
4. ne istersen yaparsın ki...
5. yolun açık olsun ki...

bunu yazmazsam ölürdüm.. hiç adam yerine koymayın siz... bu post'u yani.. yenisi gelecek.

edit1: koç kadını nedir:
sorumluluk sahibidir, hatta bazen kaldıramayacakları kadar çok sorumluluk alırlar üstlerine. ama başa çıkamayacakları şey yoktur. inatçıdırlar , güçlüdürler, güldürür eğlendirirler. ama keşke bu kadar sabırsız ve mükemmeliyetçi olmasalar.
canım şunu yapmak istiyor diyorlarsa bilin ki hemen o saniye o konuyla ilgili aksiyon alınmadılır.
kendilerini savundukları kalkanın arkasına geçebilmeniz önemlidir. başardıysanız dünyanın en iyi dostu, sevgilisi, sırdaşı karşınızda demektir. artık sizin için yapmayacakları fedakarlık, katlanmayacakları zorluk yoktur.
hiçbir şeylerini gizlemez patır patır söylerler, belki bu yüzden kalbinizi kırabilirler.
öyle entrikaları, taktikleri felan yoktur. 3-5-2 mi 4-4-2 mi diye düşünmezler. neysem oyum modundadırlar.
değiştirmeye çalışmayın bu kadınları, damarlarına basmayı da sakın aklınızdan geçirmeyin.
olur da gururlarını kırarsanız kendinize kaçacak delik arayın.

veeeeeeeeee

düşmekten korkmaması, bu kazıklara rağmen ayakta kalacağını bilmesinden kaynaklanır. başına ne gelirse gelsin, arabesk avuntulara veya diğer insanlara sığınmaz. dostları ve sevdikleri (dedik ya çocuktur hala), onun için çok önemlidir ve yanında olsun ister. ama düşerken kimsenin onu tutmasını istemez, sadece inancını tekrar kazanana kadar dost meclislerinde eğlenir (koç burcu kadını eğlenmezse ölür), sonra gücünü toplayıp hayata dalar. hayatın ve insanların yalancı olduğunu bilse de inanır, çünkü inandıklarının içinde bir kişi bile çıksa buna değecek, o tüm acılara ve yenilen kazıklara değerdir.

ha tabii, ona kazık atanlar, ondan intikam alanlar, onu üzenler, arkasından bir süre gülür eğlenir, nasıl kandırdım ama diyerek, ancak bu palyaçolar bile bir gün fark eder ki, bu kadın arkasına bakmaz, arkasından gülenleri de görmez, o yüzden kendileri zavallı bir konuma düşer, eh gülmekten de vaz geçerler herhalde (değil mi ama)

demek ki her şey sadece ve sadece burçtan:)

kullanıcının sınav geçmişi - gelmişi geçmişi hatta

2008-07-23T01:43:00.004+03:00

oldum olası sınavlara giresim çıkasım vardır benim.. uzun süre duramamam yıllıklara bile geçmiştir ama varsındır olsundur... hayatı sınava girmek, sınav hazırlamak, sınav okumak üçgeninde geçmiş kullanıcının haliyle memleketin merkezi sınavları ile ilgili yorumları vardır..

ÖSS.. ÖYS vesaire
allahtan bunlarla bi kere muhattab oldum... zamanımızda böyleydi bunlar.. gireli 13 sene geçtiği için aklımda kalanlar, boğazımda düğümlenen coğrafya soruları ve sınav sonucudur sadece... zaten bu sınav metomorfoz geçirdi yıllar içinde..

LES.. ALES vesaire
İki kere tecrübe edildi.. ilkinde hamileydim hatta.. bi sürü yeni mezun sevimli gencin arasında - aa ben de yeni mezun sayılırdım aslında düşününce - kocaman karnımla, zırt pırt tuvalete çıkmamla ilgi odağı olmuştum.. hatta o zaman LES puanını benimkiyle yarıştıran bir kocam bile vardı.. eheheeh.. ikincisine geçen sene girdim.. keyifliydi valla.. hala sayısal testini sözelden önce veren zihniyete karşıyım.. canım sıkılıyo sonra o paragraf sorularında... ben kitap okumuyorum sen bana 80 tane paragraf sorusu dayadın.. hem de 80 matematik sorusundan sonra.. yaaa...

KPDS
Bi kere denendi.. kaç yıl önceydi.. 7 olmalı.. sabahlanan bir gün idi.. yarı sarhoş olduğumu hatırlarım.. kalemimin olmadığını.. yandakinden otladığımı.. tabii bunda ing. öğretmeni olmanın avantajını kullandık.. yoksa sınav öncesi böyle bi rahvanlık yok.. sınav hakkında yapılacak tek yorum: tamam zor bi şey hazırlayalım diyosunuz da.. daha mantıklı sorular bulun be canım...ha verdik mi boruyu.. verdik o ayrı... :)

KPSS
hah en komiği budur.. iki kere girdim.. neden girdim haaala bilmem.. işte bünyenin sınav olsun çamurdan olsun halleri bunlar.. her tarafını bi güzel yapıp eğitim bilimlerine gelince apışıp kaldığım sınavdır.. her soruda "ya ben eğitim fakültesi bitirmedim mi".. "öğretmen değil miyim ben" sorularını sordurmuştur.. iki denemede de yarısını sallayıp ancak diğer yarısını tutturabildiğim şey.. ya ingilizcesi yok mu bunun.. hiçbir kavram, hiçbir soru bir şey ifade etmiyor.. boş boş bakıyorum.. anlamıyorum.. hangi branşın sorusudur.. memlekette bunları bilen var mıdır.. çok sordum bunları ben çok..

bunlar dışında aklımda kalanlar..
üniversitedeki Fransızca midterm ve finalleri - halime acıyıp kopya çekmeme göz yuman gözetmenden dolayı
anadolu lisesindeki hazırlık ingilizce sınavları - teksir kağıtlarındaydılar.. relative clause'lara virgül koyduğun soruları unutamazsın tabii.. hem de daha 11 yaşında..
lise 1 deki analitik geometri kurtarma sınavlarım - neden çoğul.. çünkü kurtarana kadar sınav yapan iyi kalpli öğretmen vardı.. Elif bilmemne.. en son iki nokta arasındaki uzaklığı bulabilrsin di mi deyip... dur ben sana formülü de vereyim diye eklemişti.. eşşek değiliz yaptık herhalde:)
haaaa... bi de Şükriye Ruhi'nin Linguistics sınavı - what is scope? demişti.. boş vermiştik.. o da "bütün dönem anlattım ya" demişti.. hangi ara ne zaman.. biz niye anlamadık.. di mi...

ama meslek bu..
kullanıcının lekeli lekesiz sınav geçmişi, geleceğine de bulaşmış işte.. en azından artık sınava giren değil sınavı sokanız afedersin:)

çok acı bi gerçek bu evet

tey tey tralala

2008-07-22T12:28:00.002+03:00

yani eni konu bi ay bi şeydi.. onun da içine edildi.. önce enginde yavaş yavaş çaldı içimde.. bu sabah da messenger listesinden çıktığımı görmek sağ aparkat etkisi yarattı.. ama bünye böylesinden anlar ancak.. adam biliyo işini.. - bu arada bilgisayar tehlikeli bi şeydir.. onu tehlikeli yapan tek şey de insandır.. keşke gördüğüm tek şey messenger listen olsa -
tam onu atlatmaya çalışırken erzurumda enstitü personeli göründüğümü bilmeme rağmen MEBe atanmamış çalışmam.. bunun bana söylenmemesi.. son güne kadar evrak gönderme zırvalığı.. ve benim son günde yetiştirmek için koşturup durmam.. - ha oldu mu oldu ama bi iki yıl bıraktım 4-5 saat içinde - hatta sağlık raporu için AIDS'ten ciğerlerime kadar incelenmem.. ikametgah yazamayan.. pdf belgesi içine tıklamaya çalışan tahminimce bu dünyadan ötekine intikal etmiş yaşlı ötesi muhtar... apartman numarası için fen işlerine git öğren diyen.. bu şekilde bi kadını kandıran.. ben evi arayıp öğrenince şaşkınlıktan bayılası gelen.. yaşı ben diyeyim 90 sen de 100 arası şahıs...
tam bunu atlatırken Bora arar.. "babam bana psikopat" dedi.. e ne diyim şimdi ben.. "genetiktir olm böyle şeyler.. sen de aynısını rahatlıkla söyleyebilirsin ona".. dayanın accık birbirinize.. az kaldı.. :)

ha iyi şeyler de olmuyo değil..
mesela resimdeki yolu her gün bir kez gidip geliyorum.. ortalama 15-20 km bi şey ediyor.. rahatlatıyor...
dün akşam denizde -gün batımında deniz muhteşem oluyo burda- ali amca ( bkz hülya teyze eşi ) bizim bakkalla ilgili bi anısını paylaştı .. şöyle ki:
Ali amca: Nasılsın Saim?
Bakkal: Sana ne
biliyorum heyecanla bekliyorsunuz.. onu herkes tanımalı.. beklediğinize değecek... :)
başkaaa.... balık bu sene bol.. benim o bolluğu hissedememem önemli değil.. önümdeki sandaldaki çocuk koca kovayı tepeleme doldurmuş olabilir... ama şans efenim bu.. bana da gülcek elbet.. gülecek mi gerçekten?
zeynep ( aka Mahallenin Delisi ) bana son yazı için "ben senin cevapları falan anlayamıyorum bu ara" demiş.. valla şanslısın o zaman.. allah anlatmasın.. hadi hep beraber: AMİN,
bi de önümüzdeki haftasonu gibi şu Asus'un laptop taklidi yapan minik tefek aletinden alacam bi dane.. onun mutluluğu var.. 900 gr sadece.. CD driverı yok.. hard disc tefecik... hastasıyım.. bu minimalist bünyeye çok bile.. kucağıma aldığımda bacaklarımı ağrıtmayacak laptop istiyorum .. çok mu çok mu.. bak minimalist dedim gene dellendim... ah be hayat senden hep az istedim sen bana daha azını verdin ulan:)
sonacıma.. Kırpık nişanlanıyo Çağın eniştemizle.. Çağın'ı severiz nitekin önce kızımızı bizden isteyerek zekice bi hamlede bulunup içimize sızmıştır.. netekim.. kırpık bizim için sadece dost değildir.. bunu uzaktan anlamak da mümkün değildir.. bunun için kimsenin yaşamadığı bi yerde günleri geceleri paylaşmak.. harbiden birlikte ağlamak.. donuna kadar bilmek.. bi gece vakti sarıldığı boş votka şişesinden ayırırken çoraplarını çıkarıp nabzını yoklayacak kadar sevmek lazım dostunu... geçmiş olsun hamsi'm.. love of my life'ım .. maratoncum.. sodam.. kavunum.. eti cinim... steinway'im ( hepsi köpeğin olsun ulan senin hahaah ) .. üzüntüme üzüldüğünü bildiğim gerçek'im.. çok seviyom seni.. bunda yanında olamadım ama ayarla pianoyu.. düğününde şarkı söylemeyen didem göt olsun afedersin...
ağustos geliyo hoş mu geliyo bilemicem... nitekim 1 Ağustos itibarıyle işbaşı.. evet çok erken di mi.. olsun.. sıfat aldık adımızın önüne tey tey tey... zümre başkanlığında tek örneğim de sevgili "patron"dur.. büyüyünce sen olucam derdim.. büyüme süreci başladı.. ding dong..
ayrıca..
ağustosta miniş gelicek.. onunla bi yerlere gitmek kadar zevkli bi şey daha yoktur... bi ada yaparız herhal..
ağustosta f... buddy gelicek bi de sanırım.. hayırlısı:)

haaa nerdeyse unutuyodum.. son günlerde aldığım en süper yorum.. Tansu kardeşimin hayatımın son bir ayına dair sarf ettiği şu cümle: ben o Jim Morrison'lar liberalleşti sanıyodum..
hahah.. hala gülüyorum hala gülüyorum....

dibine not tek: bugün ODTÜ yerleşkede flash mob ( ki bence flash falan değil bi haftadır belli kendisi :) var.. PTT önü kavşağında bi kaç bin kişi yerlere atacak kendini.. tabii okulun içine kimse giremeyeceği için - bi de kızarsanız jandarma bölgesi diye.. daha ne istiyon işte:) - canı ne derse yapacak ve söyleyecekler.. heheeh... eğlence... siz de gidin gayrı...

senin cevabın, benim değil

2008-07-20T16:19:00.003+03:00

nerden çıktı di mi 40 senelik geyik.. yani tamam klasiktir.. saygımız sonsuzdur.. ama iki kez arka arkaya dinlerseniz bi taşikardi sebebi olabilir...
güzel bi koro şarkısına dönüşebilir rahatlıkla.. ben onu düşünürken çıkardım tozlu arşivden..
sonra düşündüm... yani tamam barış dostluk kardeşlik teması bi yana... 15 senedir sorup da cevabını bulamadığın sorular mı bunlar..

how many times can a man turn his head,
pretend that he just doesn't see?
en çok burasını seviyorum.. ne manidar ne manidar:)

how many ears must one man have,
before he can hear people cry?
valla tecrübeyle sabit bazısına iki tane kesinlikle yetmiyor... hatta bir önceki postta adı geçen ruhu alınmış ve tarafımdan bi sonraki durakta bırakılacak olanlara iki yüz tane bile yetmez.. sağır onlar... laf mı soktum.. ehe.. evet.. sokarım da çıkarırım da burası benim mekanım .. sana ne:)

how many years can some people exist,
before they're allowed to be free?
valla canlar.. bazısı bu özgürlük kavramıyla kafayı bozmuş.. :) bunlar karga misali 100 sene de yaşasa doymaz.. özgürüm der.. özgürsün diyebilemez... bu özgürlük kavramı bilumum domuzluk bilumum kalp kırması içerir.. "git kardeşim o zaman dağlara vur kendini" dersin.. onlar şehir içi özgürlüğünü tercih ederler sulu bira kadehlerinde.. aslında tutsaklığın anasını babasını ve de daniskasını yaşarlarken..ot ve bok ile uçabilirler ancak... gene mi laf soktum:)

how many times must a man look up,
before he can see the sky?
binaların arasından bakarsan göremezsin tabii.. orda durup.. bakıp bakıp göremeyince suçu hayata atan kesim de üstte bahsedilen topluluktur ama onların haberleri yoktur.. sorcan şimdi "sen de her boku biliyon be kardeşim".. biliyorum evet.. :)

the answer is blowin' in the wind
evet orda.. cevap, bir feribotun dışında - ki artık orda da sigara içilemiyor - bomboş maviliğin suratına çarpttırdığı, upuzun bir yokuştan aşağı bırakırken kendini, bisikletten bi yerlere uçmayı aklına bile getirmezken, bedenini saran, 1850 metrede eksi bilmemkaç derecede bomboş bir yolda karların içinden 10 km yürürken gözyaşlarını donduran, ya da karadenizin bilinmez yollarında bir minibüsün camını açarsan seni selamlayan rüzgarda....

bunu da diğerlerini bildiğim kadar biliyorum.. başka bir bok bilmiyor olabilirim.. ama bak bunu harbiden biliyorum..
bir de nerede olmadığını biliyorum..
insanların üstüste güneşlendiği bir sahildeki rüzgarda değil
boğazın en güzel yerinde - beykoz mesela - hatta üzerinde, muhteşem manzarayla yüzüne vuran rüzgarda değil..
istiklaldeki esintide değil...
sen yürürken saçlarının içine giren, çıkan, ve şapkanın altına hapsolan kirli havada hiç değil.. ( muhattabı anladı bi tek gene :) )

hayat iğrenç diyosan.. ölürsün biter..
dayanamazsan gidersin.. ama burnunu soktuğun şey kokuyorsa.. yani hayatın günahı ne di mi canım..

dibinin notu1: ben yakında böyle sosyal politik şeyler de yazarım beya bu gazla.. eheheh.. odtü'yü yıkmaya çalışan melih gökçek olayını falan mı yorumlasam bi sonrakinde.. ama dur daha bizim bakkalı yazıcam:)- o gökçek'ten daha değerli bi şahıs
dibinin notu2: hülya teyze ve eşrafı ile bi bisiklet turuna çıkalım diyos.. faresiz köyün kavalcıları geliyo kaçılın savulun..
dibinin notu3: balık sezonunu açtım... çapariyi kıpırdatacak istavritler bekleniyo.. anlatırım bi ara.. ( gerçi 3 sene önce bi balık maceramı anlattığımda bi güzel küfüt yemiştim bi yorumda.. konur kurtarmıştı ehehe.. neydi olm o herifin adı ya )

e şimdilik bu kadar.. gelicem demiyorum.. gördüğün üzere geldim bile:)
haydin.. one tequila.. two tequila.. :)

abi müsait bi yerde abi

2008-07-20T00:08:00.008+03:00

110 - Kayıp Kentin İnsanları"
bir bakmışsın o gitmiş
bir düş kadar güzelmiş
sen farketmeden ruhunu alıp gitmiş

topladığım tüm ruhları sağda müsait bi yere bırakıyorum.. muhattabları gelsin alsın...

önemli not: bir sonraki bölümde gelmiş geçmiş en psikopat ve de filozof bakkal.. lila stars var mı sorusuna.. "yok.. hadi git eve otur ağla" cevabını vermesiyle ünlü.. bi tek o mu.. :) bekleyin..
not2: şarkıyı bulamazsanız söyleyin.. email yoluyla hede hödö..

edit: al hadi vatandaş .. dayanamadım gene. .afiyet olsun:)

..

2008-07-17T16:36:00.007+03:00

bu sefer çizdiği şeyi çattadanak buraya koymaya yüzüm tutmadı.. ben ona en az elli kez dedim "olm sen çiz ben yazayım" diye ama o tembel işte tembel.. ben de nasıl olsa kızmaz diye çalmıştım bir kez ama ikincisini yapmak artık insanlığa da sığmaz di mi:)
o yüzden şuraya bakmanız lazım.. akademik dürüstlük böyle bir şey olmalı...
şunu yapmaya uğraşmadığım bir günüm olmadı.. belki de ondan habire kaybediyorum haberim yok:)
ha onun dışında ne yapıyorsun dersen.. bu "aklımın evine varma" sevdasından ve de artık kafamı hiçbir şeye toplayamadığımdan "bir kendime gelene" dek dolanıyorum.. bu dolanma mevzuunu zaten bilirsiniz ezelden beri sevdim:) bu aralar bir de amaç katınca tadından yenmez oldu.. önce memlekete gittim bi haftasonu.. bi boğaz.. biraz bira.. bir miktar eski dost falan.. sonu beter oldu.. dönerken gene sinir harplerine maruz kaldım..
sonra bir gün iskeleden geçerken.. "ya kaç senedir buraya geliyorum.. burada yaşıyorum.. şu feribotlara binip bi yere gitmedim" dedim.. kendimi ilk kalkanla denize attım.

ahanda böyle bi şey oldu... Avşa'ya gidiyormuş kendisi.. hiç de ıssız olmayan bir ada modeli.. ama ada fikri yetti.. 2 saat deniz üstünde öylece yol almak bile yetti hatta... gider gitmez tuhaf ve komik bi kadınla tanıştım.. Havva Ana.. heh.. bir yere yerleştim.. çantayı attım odaya.. bi de şey var orda.. tek kişilik oda vermiyolar.. hatta biri şey dedi.. "bir bay bulsana yanına.." yuh ama yuh.. ben niye gelmişim sen bana ne diyosun.. aynı bu noktada konurcandan bi arak daha yapıp iki mide çizimini mi şeyetsem.. yok yok..
neyse sonra hemen biralar alındı.. gün batımı var orda.. adayız ya.. kaçırmamak lazım.. valla gerçekten de güzel battı... onu batırırken birkaç defa asphalt world, cinema, bol tom waits.. bol keith jarret ( evet dinledim.. okuyosan duy sesimi:) - o gece sabaha karşı dinlediğimiz gibi değil ama dinleyebilmeyi başardım ) dinledim... şöyle oldu..

tabii dinlenen müzik ve gün batımı ruh halinin gene içine etti.. gidildi balık yenildi.. biraz iyi geldi.. ( ama bizim mutfakta son gece yenilen somona benzemedi di mi ) gün batımı önünde fotoğraf çektiren aynı ayakkabıları giyen çiftlere bakıldı.. tam vıdı vıdı yapılırken birden dank etti.. "pardon da.. çekirdekleri ve aynı ayakkabıları olabilir.. ama an itibarıyle kimler daha mutlu dersin".. sonra sustum. Biraz bisikletle biraz bisikletsiz dolandım durdum.. biraz daha içtim.. ( hem drink hem smoke manasında )
ve sabah oldu.. 5'te çıktım odadan.. 6 feribotu için iskeleye giderken.. bir çay içtim sahilde.. gün yeni aydınlanıyordu. Güzeldi.. Ya da hiç güzel değildi.. ya aslında bu günün saatlerine falan takmamalı bu kadar di mi.. mesela öğlen vakti üvey evlat mı.. hiç atraksiyonu yok diye sevmemek mi lazım:) tamam sustum..
bindim feribota döndüm işte o oldu..
tabii yetmiyor.. kendime getirmiyor... dün gece ordan taşıdığım şarapları içtim...
gene olmadı.. - e yalan yok olmadı napayım - öğlen kalktım ocaklar tarafına doğru bir bisiklet yolculuğu yaptım.. fazla değil 20 km falan.. o biraz keyif verdi..
yarın...
yarın falan da yok...

bi saniye

2008-07-17T02:27:00.001+03:00

ziyadesiyle ağladım...
bitmeyene kadar bitmez dedim... karar verdim demekle olmuyor.. karar kendi kendini veriyor insanın içinde.. vermedim.. verdi..
geri geldim..
dağ bayır ada demedim gezdim...
yürüdüm... bisiklete bindim...
bi baktım ki.. bittim.
noktalama işareti değilim ki "nokta" diyeyim..
"hayat"ım ben..
gülmek üzereyim...
nerdeyse güldüm hatta..
virgülümle.. noktalı virgülümle... her bi şeyimle geldim..
aşk meşk derken anlatacaklarım birikti...
bekle geliyorum.

elalem - gripin ( anladınız di mi ) hehe...

full stop

2008-07-13T19:10:00.011+03:00

işte buydu üç gün önce yazılan... bugünü bekleyen..
sana bunu şimdiden yazıyorum çünkü cuma günü oraya gelmeyeceğini, haber vermeyeceğini, ne hissedeceğimi şimdiden biliyorum..
belki de bunu kendime bile bile yapıyorum.. sana nerde olacağımı söylerken aslında "gelmesin de iyice kırılsın kalbim" diyorum içten içe.. çünkü minicik de kalsa.. geride kalan bile seni seviyor şu anda.. yokolsun ki sen de yok ol...

ileti geçmişlerini okudum bugün.. söylediklerini düşündüm.. erzurumdaki günleri..
hayatımı düşündüm..
hayatını düşündüm..
seni haklı çıkarmaya çalıştım her seferinde.. dünyaya bir erkeğin, dünyaya senin gözlerinden bakmaya çalıştım.. anladığıma şaşırmadım.. birçok şey haklı çıkardı seni..
ama bir şey vardı ki..

aşk falan değil bu.. ben o kadar basit bir duygudan ağlamam bu kadar.. o mutlu ya da mutsuz eder beni.. yok da olabilir var olduğu kadar.. o bir ihtimaldir.. onsuz da yaşanabilir.. terk edersin.. terk edilirsin.. durmaz ya dünya.. bi itersin döner yeniden.. güzel sevdim güzel sevildim.. her zaman bitme ihtimali vardır.. yaşanan kar kalır.. ama zararın neresinden dönülse kar değildir işte.. sen bana onu yaptın.

bunu buraya yazınca.. okuyan herkes anlayacak.. ama sen anlayacak mısın bilmiyorum.. sana aşık olduğumda da buraya yazıp biri çıksın söylesin ona demiştim.. gene yardım ederler sanırım.. çünkü bazen kim yakın kim değil belli olmuyor.. senden çok yaklaşanı olmamışken şimdi görünmeyecek kadar uzaktasın.. ufkumda bile yoksun..

nasıl desem ki sana..
hazmedemediğim ne..
ben ki her zaman açıktım.. ben sana neleri açtım.. bu sana bir sorumluluk versin diye değildi ki.. ben seni elinden tutup sürükleyecektim.. çabaydım boktan hayatlarımızda.. sen gitsen de olurdu gelsen de olurdu..
ama..
ama işte..
zaman.
zaman vermez miydim sanıyorsun.. ama sen benim bir gece otobüste nasıl ağladığımı biliyor musun
bir günlüğüne trakyaya gidip gelirken o saatlerin ne kadar uzadığını.. o yolda yalnız olmayı...
çay içerken bile gözlerinin dolmasını
..
ya ben sana daha açık söyleyeyim..
en açığını söyleyeyim..
ruhunu bedenini geç... hayatını açtığın erkek tarafından
adam yerine konulmamayı kabul edemiyorum
terk edilmeyi bile hak ediyor olabilirim
ama bu duyguyu yaşamayı reddediyorum.

dibine not: dünyaya neden başkasının gözüyle bakmaya çalışıyorum ki.. o haklı olsa kendince.. ne yazar.. kendi gözleriyle kendi dünyasına bakmaya korkan bu adam için... olmamalı böyle.. diyerek .. kendi gözlerimi kendi yoluma diktim.. ve kendi tarafımdan görünce.. öyle bir koydu ki yapılan..
dibine not2: cuma gecesi sevgili subraindog'un söylediği bir şey aklımda hiç çıkmayacak hiç..
dibine not3: çok güzeldi konser.. ama ondan da güzeli.. sabaha karşı boğazın diğer kıyısına geçerken hissettiğim duygunun temizliğiydi.. az önce paramparça olmasına rağmen..
dibine not4: öyle büyük bir ders aldım ki... kimse "ben" kadar aşık olmasın..

fondaki müzik: Brett Anderson - The Asphalt World - Live at Union Chapel 07
ve ardından.. Brett Anderson - The Asphalt World - Mermaid London 08.07.2008 ( bu daha çok büküyor )
ve ardından Suede - The Asphalt World - Live at Phoenix 1995 ( buna bir şey demek zor.. yağan yağmurdan mı.. solodan mı.. davuldan mı.. benden mi bilinmez.. acaip bir son vuruş.. )
fondaki ruh hali: tamirdeyim gelicem..

extremely low frequency

2008-07-09T23:18:00.001+03:00

bir şeyler yazdım
bugün yazdım
yarına dair yazdım
drafts'a koydum
eğer onu yayınlamak zorunda kalırsam.. bil ki bu kadın bu işi çözmüştür ve bundan sonra başka biri olmak için elinden geleni yapacaktır..
bir kısım kına alsın.. bir kısım heykelimi diksin...
artık kimse beni düşünmesin..

öyle ya da böyle..

2008-07-06T19:10:00.003+03:00

düşünüyorum..
yok düşünmüyorum..
düşününce fena oluyor...
onun yerine..
ömür boyu zaman garantisi veriyor.. susuyorum..
bir F5 adına... yarın sabahın köründe bisikletimi alıyor kapıdağ'ın tüm köylerini gezmeye gidiyorum.. bu sefer fotoğraf makinemi de alıyorum merak etme.. ama sen zaten merak etmezdin di mi... 2 güne gelirim...
ha o da yetmiyor... yetmeyecek biliyorum..
11 Temmuz'da İstanbul'a gidiyor... canım "subraindog"a sahnede saldırmak üzere Hayal Kahvesi'ni basıyorum... onun yaptığı şu son yorumu da koyuyorum cebime.. benim hayatımı benden iyi algıladığı için önünde saygıyla eğiliyor; keşke elimden gelse de bir beste de ben yapsam sana diyorum..

dibinin notu bir: artık bu sefer de atlatırsam bana bravo...
dibinin notu iki: böyle kahpedir dünya ... sözlerinin bir maille yollandığı günü hatırlarım... o zamandan belliydi güzelliği..
dibinin notu üç: bazen bi "... buddy" ne kadar iyi anlar insanı hayret... bazen bir eski sevgili nasıl da dost olur en temizinden..
dibinin notu dört: bisikletim olmasa naaapardım ben..
dibinin notu beş: seviyorum seni evet.. does it make any difference.. - guess not
dibinin notu altı: bu kadar not yazacaksam dibe neden post'a devam etmedim ki
dibinin notu yedi: tepkisiz döneme son bi iki gün kaldı.. eyvah çok fena...
dibinin notu sekiz: RAM'den yiyen kadın
dokuz.. on.. : üzülenle düzülenin çaresi var mı ki:)

demek yazasım varmış.. bak sen..
dibinden altına da not yazılır mı.. zaten ebesinin dibi gibi oldu sanki.. yok .. dibinin ebesi...
diyorum ki bi trene binsem olmadık yerlere gitsem... annemin yorumu: "memlekette gidecek olmadık yer bıraktın mı ki".. bu kadın çok akıllı... ama anlıyor.. duramıyorum aynı yerde.. antep'e giden bi tren var.. ona atlasam bi gitsem gelsem dedim... "assos'a falan gitsene manyak" dedi.. ana gibi yar olmaz.. bi de hülya teyze var o çözdü beni.. hehehe

ben gibisi var mı..
yok gerçekten.. biri çıksın sen normalsin dünya boktan desin..
yoksa ben bulana dek yürüyeceğim...
yazık olacak.

34

2008-07-02T20:20:00.005+03:00

Doğduğum, büyüdüğüm, adam gibi yaşayamadığım, bundan sonra bana elini veren şehir gibi.. Daha önce hiç sevmediğim kadar sevdiğim, tüm rontgen ve ultrasonlarımı önüne serdiğim, en değerli organımı - parçalanmış da olsa bu saatte - hiç düşünmeden verdiğim, ama bana elini vermeyen adamın yaşı gibi.. Onu ilk tanıdığım günden bugüne dek geçen günlerin toplam sayısı gibi.. Ve başka da hiçbir anlamı olmayan bir sayı..
İstediğim kadar oynayayım sayılarla, istediğim sonucu elde edeyim elimdeki 3-5 sayıyla, problem çözülmüyor. böyle çok bilinmeyenli bir denklemi değil ben kadar aptal bir kadın, kime söylesem çözemiyor. Çünkü bu soruda bir "değer" yok.. değerim yok.. Benim zavallı aklım zaten olanı biteni anlamıyor, kalbim son kez parçalanmış olmanın etkisiyle tuz buz, ellerim kollarım boşlukta sallanıyor, ölmek gibi bir şey bu.. çok arabesk şeyler tıngırdıyor içimde..
Nerdesin bilmiyorum.. Belki başına bir şey geldi diyorum, endişeleniyorum.. Sonra zaten başıma gelenleri düşünüyorum.. Kendime, sana üzüldüğümden çok daha fazla, çok daha derinden üzülüyorum.. Benim için üzülmeyen "sen dahil" tüm dünyaya öfkeleniyorum.. Ve öfkelendiğimle kalıyorum.. Çünkü sen dahil kimse beni gerçekten sevmiyor.. Bu gerçekle yaşamaya bugün başlıyorum.. Önce kendimden, sonra sen dahil herkesten vazgeçiyorum.

Bölüm 2 - Bugün

Belki sadece ben değil "biz", hayatı darmadağın, ve hatta sadece darmadağın değil, kendi ayağına, eline dolanmış iki insanız. Belki çok farklıyız. en az aksiliklerin kadar aksiyiz. Bilemeyiz ki.. Yaşayarak çıkar bunlar.. Yaşayarak çıkacaktı.. Oysa bugün.. Bugün ne olduysa oldu. Bugün'le ilgili en acı ve en gerçek şey, hiçbir şey'in yarına kalmayacağı.. bir gün boşuna 24 saat değil.. Günü gün yapan saatlerin sayısı hiç değil.. bir "gün"dür yaşanan, "yarın" a zerresi bile kalmayan.. Bugün yaşadığım hiçbir şeyi "yarın" olacak herhangi bir şey silemeyecek.. Yarının eli bugünün gözyaşlarını silemeyecek. Çünkü bir gün boşuna 24 saat değil.. Çünkü benim ruhum üzüntülerimi de sevinçlerimi de 24 saatte bir arşivliyor. Bir tarih atıyor altına. Bir MİLAD oluyor her tarih.. her gün sıfırlıyor kendini.. ancak böyle sağlam kalıyor, ancak böyle ölmeden yaşıyor.. biriktirmiyor..
Bunun senle ilgisi ne dersen.. sabır derim.. o da sonraki bölümde..
Hazır günlerden bahsetmişken, sana benim "bugün"ümden bahsetmek isterim.. Düne de az çok değinerek.. Ne de olsa dün "bugün"lüğünü saatler önce kaybetti.. "dün" kötüydü iyi olduğu kadar.. Dün güzel şeyler oldu.. Yaşam oldu en yenisinden, gülümseme oldu eski yüzümde.. yüzümdeki yeşillikler parladı hem mutluluk hem mutsuzluktan..Sen oldun biraz, o oldu çok fazla.. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu anlayamadığım saatler oldu tuhafından.. "En dost"un sesi kurtardı zor anımda.. Zor anlarımdaki umut'u hissetmek iyi, sensizliği hissetmek kötü geldi.. Bira ve sigara oldu bir balkonda.. Çok gerçek bir dostluk oldu.. biraz kaldırdı başımı düştüğü yerden.. yerlerden.. Bugün oldu, sabah oldu, nerdeyse gün dönerken geceye, tam da şu saatte, sensizlik oldu, endişe oldu, huzursuzluk, güvensizlik, sorumsuzluk, Kadıköy'ün arka sokaklarında bir barda Yunanca söylenen bir "Ederlezi" oldu.. Gözyaşı oldu, önleyemedim aktı deli gibi .. sadece yan masada oturan adam gördü.. Endişe gönderdi yüzüme samimiyetle.. endişesini reddettim aynı samimiyetle.. Teşekkür bile etmedi kaba gözlerim.. Kitap satan çocuk dikti gözlerini.. Ona da bakasım gelmedi.. İnsanlar geçti sokaktan.. Seni düşünmekten sigaralarım bitti.. Birkaç masa ötedeki yaşlı çift 15 senelik muhabbetlerinden boğuldu.. Bense 15 gün geriye gidebildim ancak.. İşte o kadar "sığ" kaldım bugün ben.. Bir kedi geldi yanıma.. anlamış olmalı.. Tekir beyaz karışık.. Normalden uzun bıyıklı, yemyeşil gözlü, kocaman kuyruklu, patileri top gibi.. Sevmek için çağırdım yanıma, geldi.. Belki de hayatımda gördüğüm en güzel kediydi.. Sevdirdi kendini.. Yemek vermeyeceğimi anlayınca hiç düşünmeden gitti.. Şu kedi kadar olamadın hayatta dedim ister istemez.. Kedi, durulmuş gözlerimi harekete geçirdi.. Garson kız, bu sulanmayı fark etti.. Biramı tazelerken, "afiyet olsun" dedi fazladan.. Mutlu etmedi, utandırdı hatta.. gitgide neşelenen Yunanca şarkılar çaldı, neşelendirmedi.. Üzüntüden, endişeden uyuşmuş beynim, tepki vermedi.. Bugünün son 5 saatine girildi..

Bölüm 3 - Gelecek

"gelecek" de bir gün gelecek gibisinden duygular içindeyim en fazla.. en basitinden, CG'i aradım.. yarım saate gelecek.. Boş boş konuşarak unutur muyum dersin.. Ancak o denli yakın gelecekle ilgili bir planım olur; gerisi haram bana.. mutluluğun planı - ki hayat derler bazıları buna - çok uzak çok.. Kurar gibi oldum birkaç kez, enkaz oldu altında kaldım.. Kurar gibi oldum bu kez, kumdan kale oldu dalgaya maruz.. Biranın köpüğü oldu en fazla bir bardak kadar ömrüyle.. Başka bir benzetmeyle, kar oldu güneşi görene dek, yağmur oldu kuruyana dek, yol oldu son durakla sabit, en uzununu koyalım önümüze; ömür oldu ölene dek..
Benim hayalim olsa olsa bir korkuluk olur sevdiği ayçiçeğine bakan, hasatını izleyen gözündeki yaşlarla.. Böyle çok benzetmeyi yanyana koymuyordum uzun zamandır.. Anlamayan kimse kalmaıştır umarım.. Güzel olmayan gerçekliği anlaşılır kılmanın tek yoludur sevgili benzetmelerim.. Bugünün gerçekliğini bol bira, bol patates, görünüşe göre bol sohbet, içerde - gerçekten görünemeyen derinlikte - bol gözyaşıyla sona erdirdim.. Midem bulanmadı tahminimin aksine.. ama içerken bir yandan düşündüm de.. kim insana uzak, kim yakın hiç belli olmuyor değil mi.. en yakınım dediğin kimdir ki aslında.. En yakının ne kadar yakın olabilir sana.. Zamanı "x", mekanı "y" yapsak mesela, ben bir "z" bile etmem senin gözünde bu gece.. O yaşamın koordinatlarında bir nokta olamadım.. İsimsiz kaldım, cisimsiz kaldım.. Akşam sevdiğim kediden bile sahipsizim.. Saat 01.15.. öyle çok insan var ki etrafımda.. öyle boş içim, bir türlü kalabalık olmuyor çevrem.. belki bir kısmıyla 5 saatlik bir geleceği paylaşacağım, belki "trajik" bir kazanın gazete başlığında alt alta yazılacak adlarımız.. Ne bilirim ki ben geleceğe dair.. rüzgar hiç de "yaz" gibi esmiyor bu gece.. içindeki nemi bedenime yapıştırıyor, üşütüyor utanmasa.. ben ki soğuğa dayanıklılığı, her türlü titretmesini, sallamasını bir fırtınaya bağlayacak kadar dost ounla.. elbet tesadüf değil tam da bu saatte bu şehirde üşümek..,

Bölüm 4 - Su

Hayatın kaynağı olduğu kadar, tam 24 saattir gözlerimin de dostu.. öyle ki.. elime telefonu aldım gözlerim doldu.. oturdum, kalktım, içtim, denize baktım, bir çay içtim Moda'da, Kadıköy'ün arka sokaklarında, servis aracına adımımı attığım anda, güçlüyken, gülerken, ve şimdi hatta.. sana bakanlara aldırmadan sinsice ağlamak ne güzeldir bilir misin.. gözlerimin cilasıdır onlar benim.. onlar nereden bilecekler ki.. Ağlamalar bile tuhaf bu gece.. birden gözlerim dalıyor gökyüzüne, aklıma geliyor üzüntüm, birden doluyor gözlerim.. boşalana kadar durmuyor.. susuyor sonra birden.. hiçbir şey olmamış gibi saatler geçiyor ve sonra gene aynı döngü başlıyor.. Bir sonraki tek başıma otobüse binerken olacaktır.. bir sonraki sabaha karşı bir feribotta, denize kollarımı sarkıtıp üşürken, adam "she walks the asphalt world" derken..
Yanımdaki kadın yazdıklarıma bakıyor zaman zaman.. suları istanbul'a bağlıyor belki de.. haberi yok ki şehirlerin adının bile olmadığındann.. üstüne ağlayacağı en son şeyin istanbul olduğundan..

Bölüm 5 - Yol

..........................

daha fazla yazmak istemiyorum bu 8 bölümlük öyküyü.. sonunu bilin istemiyorum.. yolda ne oldu bilmeyin.. sonu istediğiniz gibi olsun.. ne de olsa benim yazdığım hiçbir son yeterince sonlanamıyor...
bu şimdilik son yazı olsun..
yazdığım en gerçek şey olsun..
nerdeyse "ben" olsun...

son gece

2008-06-21T20:30:00.002+03:00

yazıp yazmamakta karasızdım.. bu şehri bir tek kelime bir tek cümle daha kurmadan terk etmek lazımdı.. bu şehrin sorunu değildi.. bu şehrin günahı da değildi... bu şehir güzel bile değildi.. kendi halinde bir serseriydi... ben ondan gidene dek..
son gecem..
kocaman bir evin ortasında.. karşımda televizyonda bir adam hala dün geceki maçtan bahsediyor besbelli.. bilemem.. sesi kapalı.. ipod'daki adam önce karışmasın kimseler dedi.. sonra who's to know.. şimdi de asphalt world.. hepsi de ayrı ayrı manidar.. hepsini ayrı bir kişiye ayrı bir zamana, bir mekana yolladım. . hiçbiri geri gelmedi..
boş bir salonda.. bana ait olmayan kocaman bir su bardağında son derece bana ait olan bir rakının keyfine varmaktayım.. içimdeki şey hüzün değil.. içim çok karışık.. içimde son derece karışık şeyler beynimin bir o duvarına bir bu duvarına çarpmakta..
öfke var... dünyanın en kötü insanlarına duyulan öfke.. bünyemin almadığı kadar çirkin.. kötü.. adi bu insanlara duyulan öfke.. bir yandan da onları umursamama var...
mutluluk var.. kankitomdan sonra dünyanın en iyi dostlarını tanımış olmanın verdiği koccaman bir haz.. bilirim ki onlar bundan sonra her daim var...
ve bir kez daha mutluluk var.. burdan gidiyor olmanın verdiği mutluluk.. bu şehir bana huzur verdi evet kendi çapında.. ama bu şehir güzel değildi.. güzel insanlar vardı.. bir de güzel kocaman bir dağ.. ve balka hiçbir şey...
iyi hissediyorum komik bir şekilde.. iyi olacağım..
ait olduğum şehirde..
daha da iyi olacağım...
ama şimdilik
tahmin edemeyeceğin kadar büyük.. anlamlı.. derin bir elveda...

?

2008-06-21T01:43:00.000+03:00

yazmak istediklerimi buraya döküp saçmak konusunda kararsızım..

76 güzel yüz'e....

2008-06-15T17:31:00.003+03:00

evet bu post sadece onlara... onlara söylemek isteyip söyleyemediğim herhangi bir şey kalmış değil.. ne de olsa bünyenin derdini anlatamamak, sevgisini fışkırtamamak gibi bi sıkıntısı yok... ama bir kez de - son kez de - buradan paylaşsın.. gitmeden.. bir şehri daha terk etmeden sadece birkaç gün önce.. yüksek rakımın yarattığı oksijensizliği gözardı etsin - ki biz buna nefes alamamak da diyoruz - yazsın döksün ne kaldıysa...
sizin için güzel şeyler söylemek isterim şimdi eskilerini kırmak pahasına da olsa...
öğretmenim ne de olsa.. öğüt vermem gerekir klasik anlamda... yazalım sıralayalım...

1. öncelikle güzelsiniz siz.. size güzel olmadığınızı, sorumsuz olduğunuzu söyleyen olursa bilin ki ya sizi tanımıyordur ya da öğretmen değildir ( bir de C şıkkı var - hepsi :) geride kalan dokuz yıla bakarak içim rahat bir şekilde söyleyebilirim ki, gördüğüm en güzel yüzlersiniz siz...
2. size sunulan her şeyi sonuna kadar kullanın.. duygunun ne ettiğini gördük kendimize
, mantığınızı aklınızı çağırın iş başına.. en iyi koltuk beyninizin olsun o büyük toplantı salonunda...
3. sebepler.. sebepleri unutmayın.. sebepler olmadan sonuçların olmayacağını da unutmayın.. bir kısmınız "olasılıksız"ı okudunuz... onu düşünün böyle zamanlarda.. her şey bir sebeple oluyor.. ve geri dönsem zamanda.. söylediğim ve yaptığım şeyleri gururla tekrar yapacağımı da unutmayın.. bedeli bu olsa da.. ki bedel denen tam olarak kim tarafından ödenecek.. onu da zaman gösterecek...
4. her zaman güzel yazın.. bilirsiniz o da benim saplantım.. en güzel cümleleri kurun.. o cümlelerin sizin elinizden çıktığı bilinsin... ve aynı o cümleler gibi altında imzanız olan her şey mükemmel olsun
5. birbirinizin ardından konuşup durmayın... çok manidar oldu sanırım:) 76 kişilik bir ailesiniz siz.. 77 değil... yaşadığınız yılı.. 15 yaşınızda neleri anladığınızı unutmayın... hatırlayın.. bu okulun görüp görebileceği en özel en başarılı dönem olun.. mezun olurken orda olacağım .. bunu da aklınızda tutun..
6. zaman zaman çınlatın kulaklarımızı.. her öğretmen bunu ister.. bir "funnel intro." yaparken, bir relative clause'a virgül koyarken, martin luther'den bahsederken, bir climax yaparken hayatınızda... bir roman okuduğunuzda.. bir makaleye baktığınızda... bir matematik sorusu çözerken, şarkı söylerken.. ilk bestenizi yaparken... bir lise müdürü gördüğünüzde.. zaman zaman sizi anacak olan insanlar olduğunu hatırlayın...
7. her zaman konuşun.. size verilen terbiyeyi, eğitimi görsünler kelimelerinizde... ama gerektiğinde en büyük erdemin susmak olduğunu da unutmayın.. susmak kabullenmek değildir geçmişimden biri sık sık.. haklıdır...
8. iyi olun.. her zaman. .yetinmeyin... iyiliğinize doymayın.. bırakın anlayan anlasın.. anlamayan içndeki böceklerle kalsın...
9. ben aslında hiçbir yere gitmiyorum demek falan saçma gelir böyle durumlarda.. göz göre göre gidiyorum... hani ölenin ardından aslında bizi görüyor demek kadar saçma... ama size defalarca söylediğim gibi.. unutulmayacak yüzlersiniz siz...
10. ve bu okul sizin... sadece sizin.. ve orda.. o milyon dolarların o steinway'in de dahil olduğu insanlar ve süslü zenginliğin içinde.. en değerli şeyin siz olduğunu litfen unutmayın

daha yazacak şey var mı bilemem..
vardır elbet.. çok konuşurum bilirsiniz...
şimdilik bu kadar olsun.. söylediklerim hatırlansın... öğretebildiysem.. kullanılsın... hayata karşı sağlam durursanız size gelen her şey çarpıp geri dönüyor.. tecrübeyle sabit... bu da son öğüdüm olsun size..

hoşçakalın

yıl sonu değerlendirmesi

2008-06-08T21:22:00.003+03:00

evet. sayıyorum geri geri... bu ders yılının bitmesi için değil saatleri dakikaları sayıyorum hatta.. geri dönüp baktığımda 9 yıllık öğretmenliğimin - hani nasıl denir - en "manyak" yılını geçirmiş olmanın verdiği hissiyatla dakikalardan saniyelere bir geçiş yapmam da an meselesi ayrıca...

ama bu son haftada öyle bir hafta ki.. maşallah.. ömre bedel.. demin yapılacak işleri düşündüm.. yazarak çalışmak adetim değil.. eğer bi yere yapılacak işleri not alırsam daha beter unutuyorum.. ajandaya falan yazarsam o ajandayı kaybediyorum... ram'den yiyorum da gene bi yere not almıyorum..

bakalım bu sene neler olmuş

1. erzurum olmuş.. daha ne olsun .. diyecek kadar hatta :)))
2. iki tane "cins" insanla tanışılmış... biri aldığı yeni süpürgenin ertesi günü derste.. "çocuklar yeni bi süpürge aldım.. myte falan bırakmıyo.. güzünüz aydın" diyecek kadar çatlak.. ya da daha iyi bi örnekle.. kendisine "beyinsiz beceriksiz" dendiğinde ( kim dedi ki acaba :) tutulup kalacak kadar yaratıcı... diğer arkadaş da.. her nasılsa TC devletinin öğretmen sıfatı verdiği su katılmamış bi ruh hastası.. an itibarıyle gerekli tedaviyi görmekte... örnek.. yaklaşan bi sevgililer günü öncesi.. "hadi toplanıp porno seyredelim kutlayalım "diyebiliyor... ( bu şahıs bi bayandır.. bilginize ) ya da.. önüne ders planı konsa da.. her nasılsa şubat ayının konusunu ekimde anlatacak kadar hızlı:))))
3. bol bol yüzüldü koşuldu.. spor patlaması yaşandı.. sauna'da tanışılan yaşlı halıcı dedenin hikayesini anlatmış mıydım ben:) hahah.. o da bi sonrakine
4. "kurt" larla dansedildi.. gerçekten:)
5. bir "patron" tanındı... bir örnek belirlendi hayatta bu bünyeye.. her satırda kendisine "ben büyüyünce sen olucam" dendi.. sanırlar ki o patron gitti.. hiç bi yere gitmedi aslında.. parmak izi kaldı tüm ders kitaplarında.. bir "climax" yaptı en heyecanlısından.. diğerleri "falling action" yaptık biz derken o şimdi uzaktan kıs kıs güler onlara...
6. güzel güzel ders anlatıldı güzel çocuklara.. güzel güzel sınavlar hazırlandı... sayısız tane..
7. Academic Writing dersiyle bir elmanın iki yarısı olundu adeta... gözümü her kapadığımda bi "signal".. bi "essay".. bi "descriptive.. compare contrast.. spatial... funnel intro.. " artık ne denk gelirse geçer şimdi sıra sıra...
8. sonsuz kağıt okundu..
9. sonsuz istatistikle cebelleşildi...
10. drama illeti yakasını gene bırakmadı..
11. piano çalabiliyomuş onu farketti... büyük gösterim perşembe.. beklerim ( yok alsında beklemem.. iş olsun diye beklerim dedim )
12. zor sabahlar yaşandı.. zor zor sabahın 5'leri... ayrıntısı unutulacak kadar derine itildi şimdi..
13. gezildi.. dağ bayır.. dere tepe.. keçi gibi gezildi.. kars trabzon çaykara maçka uzungöl.. sümela... seneye çadır alınıyor.. bi yerde kurda kuşa yem olmak üzere.. planlamalar yapıldı..
14. yöre yemeklerine alışılamadı... tuz sevmeyen bünye cağ kebabına direndi.. yiyemedi...
15. kayak olayına başlandı.. .devamı gelecek... iyi müptelalık.. düş ve kalk yeniden hesabı.. bende bağımlılık yaptı...
16. insanların kötüsü iyisinden ayıklandı.. neyse ki iyisi çoğunluktu... ha ne oldu dersen.. vicdan oldu.. başka da bişey olmadı..
17. dağlar huzur verdi mi.. verdi... yatak odamın camının içi bu dünyanın en güzel yeri oldu.. palandöken beklenen huzur oldu.. birol bey der ki.. erhuzurum... doğru oldu..
18. çok öfkeli zamanlar oldu... öfkeyi dindirmek de burada öğrenildi az biraz...
19. dostlar oldu... maçlar seyredildi.. birlikte ağlanıldı.. öfkelenildi.. deliler gibi içildi kimi zaman.. lojman koridorlarında halaylar çekildi.. kınalar yakıldı hatta.. hasta olundu.. dostlar baktı... bir votka şişesine sarılıp sızan kalbi kırık dostun nabzı yoklandı.. çorapları çıkarıldı.. bir diğeriyle kahveler içildi gece yarıları.. hastanelere gidildi.. başında beklendi.. bu ıssız yerde... dost ne demekse.. o olundu tek kelimeyle...
20. ve sonuna doğru aşık olundu bir adama.. ayrıntısı yok daha fazla.. bilmeyin boşverin.. ben de didiklemek istemem artık.. kendisi beni kovana dek yanında kalacağım bir adam desem.. siz anlarsınız...

ve günler kaldı şimdi.. "sayılarak" bitecek kadar..
"az" kadar...

ve sen..

2008-06-03T20:16:00.003+03:00

endişelerimi anlatmanın yolu yok.. anlatmaya kalkıp da burda toplaşıp halime gülmenizin de anlamı yok.. anlatsam diyeceksiniz ki; "hiç mi derdin yok be kadın... böyle güzel bir şey yaşarken bu tuhaflıklar niye"...
işte tam da bu sebepten..
böyle güzel bir şeyin muadili yok daha önce.. bunca sevilme sevme yok işte.. kaybetme korkusu yaşayacak kadar aşık olmak da varmış serde.. topladım çıkardım hatta çarptım bile.. hiçbir duygu onunkinin yanına yaklaşamadı.. hiç bir yüz onunkinin yanına yanaşamadı.. elinin tersiyle itti kim var kim yoksa.. öyle bir kapladı ki boşluklarımı - fill in the blanks hesabı - ya giderse diye düşünüyor insan.. durduğu yerde saçmalıyor.. en küçük bi lafından alınıyor.. onu kırmaktan deli gibi korkuyor.. zaten ayrıntılara takık bünye tavan yapıyor didik didik ediyor içini... içine yayılmış bu engini çıkarıp yanına koymak istiyor geceleri uyurken.. bakıyor.. bakıyor.. bakıyor..
neyse ki sonra sakinleşiyor.. aklını başına alıyor.. mutluluğun tadını çıkarıyor aynen de gerektiği üzere.. içini rahat tutuyor.. kısa zamanda yaşadığını kefil yapıyor gelecek günlere.. gülümsüyor.. enginin sevdiği üzere..
yorgunluk var bu bedende ne de olsa.. inanmaktan çok inanmamaya meyilli, güveni kırıla kırıla parçalanmış bir kadın var burada.. elbette kolay değil tozdan parçaları birleştirmek.. zaman ister, yardım edecek birini ister.. başka bir el ister... beni onarmak kolay değil.. beni onarmak "sen"i ister ancak..
"ben" için bir şeyler yapacak "sen"i ister..
seni isterim..
seni istiyorum...

öyle çok şey öyle çok duygu var ki yazacak.. kelimelerim tükenmezdi.. kalemlerimden beter.. bırak sayfalarına yazayım doya doya.. bitireyim tüm defterlerini.. bak bi içime.. yansıman vursun gözlerine.. sen iyi ol.. sen hep iyi ol.. artık kötü bir şey olmasın benim kalbimin röntgenlerinde.. sen engin ol bende... kalp yetmez, ruh kesmez.. sen kanıma karış benim.. dolan dur bedenimde.. derste, evde, süt içerken, koşarken.. gel yanımda...

ve sonra..
sonrasını bilemem ki.. sonrasını düşünemem ki.. "gün"dür getirecektir eninde sonunda.. göreceğim vardır yaşayacağım da.. bugünümü doldurduğun gibi yarınımı da doldur.. yarınımı taşır hatta.. mutsuzluk da beklerim varsa yolda.. canın sağolur.. nolur ki başka.. adını hatırlayamadığın tüm şarkılar benim, unuttuğum ne var ne yoksa enginde değil mi ne de olsa..

böyle yazarken yazarken duracak gibiyim şimdi... içim duracak gibi.. içim durduğunda söyleyin dünya da dursun olur mu.. kaçıracak bir an'ım olmasın diye..

anlaşılıyorum di mi..

dibinin notu: bir süre yazmayacağım sanırım..

sen

2008-05-31T00:14:00.003+03:00

yazdıklarımı.. yani buraya yazdıklarımı, önceden başka bi yerlere yazmıyorum.. açıyorum.. zaten içimde birikmişler tomar tomar.. bedenimi dolaşarak ellerimden sana geliyorlar.. oysa 6 gündür -evet sadece 6 gündür- ellerimden sadece O'na gidiyor neyim var neyim yoksa.. anlatsam inanmazlar ki.. inanmazsın ki.. sen ki beni herkesten iyi bilirsin - 4 sene oldu hikayemi anlatalı - benim aslında kapı gıcırtısına aşık olan biri gibi görünmeme rağmen kalbimin beynimi devirip iktidara geçmesi ne kadar zor.. sen iyi bilirsin.. anlat O'na... bak okuyucu bugüne dek hiçbi şey istemedim senden.. bu ilk olsun.. dilersen son olsun..
o beni bilmez belki..
ancak bildiği kadarını sever.. oysa bu "ben"ne kadar zor seviyor.. ne işler açıldı başına her elini bi adama atışında.. ne hatalar yaptı.. kaç katını yaşadı.. ne yaptıysa nasıl oldu da olamadı.. mutluluk mutsuzluk paritesinde 1e 10 verirken şanssızlığı, o nasıl da soğudu bu işlerden.. neler neler anlattı.. hangi gecelerin sabahında.. hangi sabahın saat 6sında telefonlarda yaralandı.. ne delikler açtılar.. kapamadan gittiler.. ne çok parçalı bi yapbozdu da.. her gelen bi parçasını aldı giderken yerine koymadı.. nasıl eksik kaldı.. nasıl oldu da anlaşılamadı..
ve vazgeçti..
ne yaptığını bilmez zamanları vardı.. en kralından yanlışlardı.. şairin dediği gibi "dört yalnızlıkla" değil.. yüzlercesiyle bile yeterince yalnız kalamadı.. bin kilometreyi aştı... bin metreyi aştı rakımı.. dağ dedi.. yalnızlık dedi.. gelmeyin dedi.. bağıra bağıra çığ düşürürüm üstünüze dedi.. seni bırak, kendine bile dinletemedi..
ve O geldi sonunda..
inanmadığı.. inanmamayı tercih ettiği.. inanmamayı tercih ettirildiği bir duyguyla sarsıldı.. 6 gün önce.. tam da bu saatlerde.. şimdi gün sayan bi çocuk misali, O'nu her görüşünde içi bi tuhaf, hani her şeyi her şekilde söyleyebilen, yazabilen o insan, açamadı ağzını.. yazamadı iki satır.. yazamıyor.. iyi geceler derken.. "evet iyi geceler ama ancak seninle olur o iyi geceler" demek istedi.. ya da "ya sen başka mısın.. bak doğruysan sen.. varsan kurduğun cümleler kadar.. nolur hiç kıpırdama hep öyle kal".. ya da"heyecan mı başka bişey mi .. ben sana bakamıyorum.. içim acıyo"..
ama diyemiyor...
"aşkım benim" dediği sesi...
en güzel baktığı gözleri..
gidiyor geliyor..
mantık denen lanettir üstündeki.. bi yandan köşeye sıkıştırıyo onu.. dur diyo.. aman diyo.. aynı hatayı tekrarlama diyo.. ama işte kim ne derse desin.. gözleri O'na bakarken doluyo.. hatta o görmüyo.. taşıyo bazen...
şimdi.. şimdi yanına gideceği günü bekler.. beklemeyi sever.. ne kadar sevdiğini anlatamaz.. anlatsa da muadili olmaz.. anlamaz..
çünkü yaşadığı şeyin ne kadar sıradışı ne kadar anlatılamaz olduğunu bilir..
ben yapamıyorum.. ben O'na içimdeki yerini.. benim beynimi nasıl ezip geçtiğini anlatamıyorum... şu yaşadığım ne demek.. bu leyla haller nerden çıkar.. nereye kadar...
ben anlatamadım sen anlat.. nolur anlat ne kadar aşık olduğumu ona...

fondaki müzik: pj - immortality
fondaki ruh hali: nerdeyse nefes almak zorlaşıyor görünce onu.. öyle bir şey... bende adı yok.. onu da sen koy...

dibine not 1: annen de okusun belki affeder beni..:)
dibine not2: çok fena... çook